Nigdy nie kochałem swojej żony.
Mówiłem jej to wiele razy, prosto w oczy.
Nie była winna — żyliśmy całkiem przyzwoicie.
Nazywam się Andrzej Wilk.
Mieszkam w Piotrkowie Trybunalskim, gdzie ulice pamiętają stare czasy.
Moja żona nazywała się Weronika.
Nigdy jej nie kochałem, choć była dobra.
Nie robiła scen, nie wypominała mi niczego.
Była cierpliwa, czuła, prawie święta.
A moje serce było zimne jak lód na Wiśle.
Brak miłości zżerał mnie od wewnątrz.
Budziłem się rano z jedną myślą — odejść.
Chciałem poczuć ogień, nie przyzwyczajenie.
Los jednak zakpił sobie ze mnie okrutnie.
Z Weroniką było mi wygodnie, jak w starym fotelu.
Dom prowadziła bezbłędnie, ludzie się za nią oglądali.
Znajomi mówili: „Gdzie ją znalazłeś, szczęściarzu?”
Nie rozumiałem, czym sobie zasłużyłem na jej wierność.
Zwyczajny facet, a ona kochała mnie bez granic.
Jej miłość zaczęła mnie dusić.
Bałem się, iż jeżeli odejdę, znajdzie kogoś innego.
Kogoś lepszego, przystojniejszego, bogatszego.
Na myśl o tym ogarniała mnie zazdrość.
Była moja — mimo iż nigdy jej nie kochałem.
To poczucie własności było silniejsze niż rozsądek.
Czy można żyć z kimś, do kogo serce milczy?
Myślałem, iż dam radę. Pomyliłem się.
„Jutro powiem jej wszystko” — postanowiłem przed snem.
Rano, przy śniadaniu, zebrałem odwagę.
„Weronika, usiądź. Musimy porozmawiać” — zacząłem.
„Oczywiście, kochanie. Co się stało?” — spytała spokojnie.
„Rozwodzimy się. Odchodzę” — powiedziałem cicho.
Zaśmiała się, jakbym żartował.
„Co to za dziwne fantazje? To gra?”
„Mówię poważnie” — przerwałem jej.
„Dobrze. Wyobraziłam sobie. I co?” — zapytała z uśmiechem.
„Powiedz szczerze — znajdziesz sobie kogoś innego?”
Zamarła. „Andrzej, co się z tobą dzieje?”
„Bo nie kocham cię. Nigdy nie kochałem” — wypaliłem.
Zbladła. „Żartujesz? Nic nie rozumiem.”
„Chcę odejść, ale myśl o tobie z innym doprowadza mnie do szału.”
Po chwili ciszy powiedziała smutno: „Lepszego od ciebie nie znajdę. Odchodź. Zostanę sama.”
„Obiecujesz?” — wyrwało mi się.
„Oczywiście” — kiwnęła głową.
„Ale dokąd ja mam pójść?” — zagubiłem się.
„Nie masz dokąd?” — zdziwiła się.
„Całe życie byliśmy razem. Muszę zostać gdzieś blisko.”
„Nie martw się — odpowiedziała. — Podzielimy mieszkanie po rozwodzie.”
„Naprawdę? Dlaczego mi pomagasz?” — zapytałem zdumiony.
„Bo cię kocham. Kiedy kochasz, nie trzymasz siłą” — powiedziała.
Minęło kilka miesięcy. Rozwiedliśmy się.
Potem usłyszałem prawdę — Weronika skłamała.
Znalazła innego, wysokiego, pewnego siebie, z ciepłym uśmiechem.
Mieszkania po babci choćby nie zamierzała dzielić.
Zostałem z niczym — bez domu, bez rodziny, bez wiary.
Wciąż słyszę jej głos: „Zostanę sama.”
To było zimne, wyrachowane kłamstwo.
A ja uwierzyłem jak głupiec.
