Nigdy nie kochałem mojej żony.
Mówiłem jej to wielokrotnie.
To nie była jej wina.
Żyliśmy całkiem dobrze.
Jadzia nigdy nie robiła scen.
Nie miała do mnie pretensji.
Zawsze była miła i troskliwa.
Problem był jeden – nie było miłości.
Każdego ranka budziłem się z myślą o odejściu.
Marzyłem o kobiecie, którą naprawdę pokocham.
Nie byłem gotowy na to, co los przygotował.
Z Jadzią czułem się komfortowo.
Doskonale prowadziła dom.
Była też bardzo atrakcyjna.
Przyjaciele mi zazdrościli.
Nie mogli pojąć, jak trafiłem na taką żonę.
Sam też nie rozumiałem, czym zasłużyłem na jej uczucie.
Jestem zwykłym facetem.
Niczym się nie wyróżniam.
A ona mnie kochała.
Jak to możliwe?
Jej oddanie nie dawało mi spokoju.
Najbardziej dręczyła mnie jedna myśl.
Gdy odejdę, zajmie moje miejsce ktoś inny.
Może bogatszy, przystojniejszy, lepiej ułożony.
Wyobrażałem ją sobie z innym mężczyzną.
To doprowadzało mnie do szaleństwa.
Była moja, choć jej nie kochałem.
Poczucie własności było silniejsze niż rozsądek.
Czy można żyć z kimś bez miłości całe życie?
Myślałem, iż dam radę.
Myliłem się.
„Jutro jej powiem” – postanowiłem przed snem.
Rano, przy śniadaniu, zebrałem się w sobie.
– Jadziu, usiądź, musimy porozmawiać.
– Oczywiście, słucham cię, kochanie.
– Wyobraź sobie, iż się rozwodzimy. Wychodzę, żyjemy osobno.
Jadzia się zaśmiała.
– Co za dziwne pomysły! To jakaś zabawa?
– Wysłuchaj mnie do końca. To poważna sprawa.
– Dobrze, już sobie wyobrażam. I co dalej?
– Odpowiedz szczerze: znajdziesz kogoś innego, jeżeli odejdę?
– Wojtku, co się z tobą dzieje? Dlaczego myślisz o odejściu?
– Bo cię nie kocham. Nigdy nie kochałem.
– Co? Żartujesz? Nic nie rozumiem.
– Chcę odejść, ale nie potrafię. Myśl o tobie z kimś innym mnie dręczy.
Jadzia zastanowiła się chwilę.
Odpowiedziała spokojnie.
– Nie znajdę nikogo lepszego niż ty. Nie martw się. Odejdź, nie będę z nikim innym.
– Obiecujesz?
– Oczywiście – zapewniła Jadzia.
– Czekaj, ale gdzie ja adekwatnie miałbym pójść?
– Nie masz gdzie?
– Nie, zawsze byliśmy razem. Chyba powinienem zostać blisko ciebie – powiedziałem smutno.
– Nie martw się – odparła Jadzia. – Po rozwodzie wymienimy mieszkanie na dwa mniejsze.
Tak zaczęła się nasza dziwna rozmowa o rozstaniu bez rozstania.














