„Per aspera ad astra” – Przez trudy do gwiazd – ta łacińska sentencja powtarzana w książce wielokrotnie dla Anastazji stała się życiowym mottem. Dziewczyna musiała dużo znieść, bo zesłanie oznaczało wielkie cierpienie fizyczne i psychiczne. Wszystkie te przeżycia opisane zostały w pamiętniku Anastazji. Powieść ma dwa plany czasowe: lata dziewięćdziesiąte, gdy nasza bohaterka jest starszą panią i doznaje udaru oraz opisane w pamiętniku czasy jej młodości przypadające na okres wojny.
