On jej nie znosił. Naprawdę, nie znosił…
Piętnaście lat razem, wyobrażasz sobie? Codziennie widział ją o poranku, ale dopiero w ostatnim roku jej nawyki zaczęły go niesamowicie drażnić. Szczególnie jedno: jak przeciągała się, wciąż półprzytomna w pościeli, wyciągała ręce do góry i mówiła: Dzień dobry, słoneczko! Dziś będzie piękny dzień. Ot, zwykłe słowa, a jednak jej chude ramiona, zaspana twarz wywoływały w nim coś na kształt obrzydzenia.
Zawsze podnosiła się, przechadzała się do okna, patrzyła chwilę gdzieś w przestrzeń. Potem zdejmuje koszulę nocną i idzie do łazienki. Dawniej, na początku małżeństwa, zachwycał się jej ciałem, tą swobodą, wręcz odwagą, która ocierała się o wyuzdanie. przez cały czas jest w świetnej formie, ale widok jej nagiego ciała wzbudza w nim już tylko złość. Pewnego razu miał choćby ochotę ją popchnąć, żeby szybciej ogarnęła poranne rytuały, ale ugryzł się w język i tylko warcząc rzucił:
Szybciej się rusz, mam już dość tego czekania!
Ona nie spieszy się już z niczym. Wie o jego romansie, zna choćby tę młodą dziewczynę, z którą jej mąż spotyka się prawie od trzech lat. Ale czas wyleczył ranę dumy, zostawiając tylko rozmyty smutek niepotrzebności. Wybacza mu wybuchy agresji, obojętność, te próby odzyskania młodości. Ale nie pozwala mu ingerować w jej życie, płynie swoim powolnym rytmem, docenia każdą minutę.
Tak postanowiła żyć, odkąd dowiedziała się o chorobie. Choroba powoli zabierała ją miesiąc po miesiącu i zaraz miała wygrać. Pierwszy odruch powiedzieć wszystkim. Rozłożyć całą bolesną prawdę na drobne kawałki, rozdzielić ją między najbliższych, żeby łatwiej unieść. Ale najgorszą dobę przeżyła sama, twarzą w twarz z myślą o końcu, a potem drugiego dnia, zdecydowała nie mówić nikomu. Jej życie odpływało, a z każdym dniem rodziła się w niej mądrość kogoś, kto już tylko patrzy.
Zaczęła szukać ukojenia w małej bibliotece wiejskiej, do której spacer zajmował jej ponad godzinę w jedną stronę. Każdego dnia zaglądała w zaciszne przejście między półkami z kategorii Tajemnice życia i śmierci stara biblioteka, stary podpis starego bibliotekarza i znajdowała książki, jakby tam kryły się wszystkie odpowiedzi.
On w tym czasie jeździł do kochanki. Tam wszystko wydawało się inne: ciepłe, kolorowe, własne. Trwa to już trzy lata i kocha ją jak szaleniec. Jest zazdrosny, bywa okrutny, potrafi się sam poniżyć, byle tylko być przy jej młodym ciele. Dziś przyszedł do niej i już wiedział czas na rozwód. Po co męczyć wszystkich troje, skoro żony nie kocha, nie on jej nienawidzi. Tutaj zacznie wszystko od nowa, tu będzie szczęśliwy. Próbował sobie przypomnieć dawne uczucia do żony, ale nie dał rady. Wydaje mu się, iż ona drażniła go od pierwszego dnia. Wyciągnął z portfela jej zdjęcie i żeby udowodnić sobie determinację porwał je na drobne strzępy.
Umówili się w restauracji, tej, w której pół roku wcześniej świętowali piętnastolecie ślubu. Ona była pierwsza. On przed spotkaniem podjechał jeszcze do domu gorączkowo szukał papierów potrzebnych do rozwodu. Rozbebeszał szuflady, wszystko wyleciało na podłogę.
W jednej z nich ciemnobłękitna teczka. Nigdy wcześniej jej nie widział. Kucnął, jednym ruchem zerwał taśmę… Spodziewał się tam znaleźć co tylko chcesz, choćby jakieś zdjęcia z kompromitacją. Ale nie były tam wyłącznie wyniki badań, zaświadczenia, pieczątki przychodni. Na wszystkich kartkach nazwisko i inicjały żony.
Nagle poczuł, jak przeszywa go dreszcz chora! Wpisał w Google nazwę schorzenia. Na ekranie pojawiły się zimne słowa: Od 6 do 18 miesięcy. Spojrzał na daty badań minęło pół roku. To, co było potem, pamięta już jak przez mgłę. W głowie brzęczała mu tylko ta jedna fraza: 6-18 miesięcy.
Czekała na niego czterdzieści minut. Telefon milczał, więc zapłaciła za rachunek kartą, nie gotówką, bo przecież w Warszawie choćby kawiarnie już nie chcą złotówek i wyszła na zewnątrz. Pogoda była przepiękna, złota polska jesień, słońce nie paliło, tylko subtelnie grzało serce. Jakie to szczęście żyć, jak pięknie jest być tu, pod słońcem, przy lesie.
Pierwszy raz od kiedy wiedziała o chorobie, poczuła prawdziwą litość do siebie samej. Wystarczyło jej sił, żeby ukryć całą prawdę przed mężem, rodzicami, przyjaciółkami. Chciała im zaoszczędzić bólu, choćby kosztem własnego życia. W końcu i tak zaraz zostanie po niej tylko wspomnienie.
Idąc po ulicy widziała, jak ludzie cieszą się zwyczajnym życiem: przed nimi zima, a potem przecież przyjdzie znowu wiosna! Nie dane jej już będzie tego doświadczyć. I nagle cała ta krzywda wylała się w postaci łez, nie do zatrzymania
On chodził w kółko po domu. Po raz pierwszy w życiu poczuł, niemal fizycznie, ile warte jest przemijające życie. Przypominał sobie żonę, jak była młoda, jeszcze na studiach w Krakowie, kiedy dopiero marzyli o wspólnej przyszłości. I zdał sobie sprawę, iż wtedy naprawdę ją kochał. Jakby tamtych piętnastu lat w ogóle nie było wszystko wciąż mógłby mieć przed sobą: szczęście, młodość, życie…
Przez te ostatnie tygodnie otoczył ją opieką, był z nią 24 godziny na dobę, przeżywał niewyobrażalne szczęście z każdej wspólnej chwili. Bał się, iż odejdzie, byłby oddał wszystko, byle ją zatrzymać. Gdyby ktoś mu przypomniał, iż jeszcze miesiąc temu jej nienawidził, krzyczałby: To nie byłem ja.
Widział, jak ciężko jej było się żegnać, jak nocami cicho płakała, myśląc, iż śpi. Widział, iż nie ma gorszej kary niż wiedzieć, ile zostało ci czasu. Walczyła do końca, trzymając się kurczowo każdej nadziei, choćby najgłupszej.
Ona odeszła po dwóch miesiącach. Zasypał kwiatami całą drogę z domu na cmentarz w Łodzi. Płakał jak dziecko przy grobie, czuł się starszy o całe tysiąc lat.
W domu, pod jej poduszką, znalazł karteczkę życzenie, które zapisała pod nowy rok: Być szczęśliwą z Nim do końca swoich dni. Mówią, iż wszystkie noworoczne życzenia się spełniają. Pewnie to prawda, bo on w tym samym roku napisał: Być wolnym.
Każdy z nich dostał to, o czym jak myślał marzył.