Niechciane dziecko – Jak chcecie nazwać swoją córeczkę? – Starszy lekarz z zawodowym uśmiechem spojrzał na swoją młodą pacjentkę. – Jeszcze nie wybraliśmy imienia – wtrąciła się Natalia, siedząca na krześle obok łóżka. – To ważna decyzja, Daria musi porządnie się zastanowić. – Wcale nie chcę jej nazywać – ku zaskoczeniu wszystkich odezwała się sama młoda mama. – W ogóle nie zamierzam jej zabierać do domu. Złożę zrzeczenie. – Co ty opowiadasz?! – Kobieta zerwała się na równe nogi, rzucając córce groźne spojrzenie i zwracając się do lekarza: – Ona nie wie, co mówi. Oczywiście, iż zabierzemy małą. – Wrócę później, odpoczywajcie – lekarz najwyraźniej nie miał ochoty uczestniczyć w rodzinnej awanturze. Gdy tylko zamknęły się za nim drzwi, matka zwróciła się do dziewczyny z wyrzutem: – Jak śmiesz coś takiego mówić? Co ludzie o nas pomyślą? Już i tak musiałyśmy się przenieść do tego miasta, żeby wszystko wyszło po cichu. To dziecko musi zostać w naszej rodzinie. – A czyja to wina? – Daria wpatrzyła się w kobietę. – Gdybyś mnie wtedy posłuchała, nic by się nie stało. Spokojnie skończyłabym szkołę, poszłabym na studia. o ile tak bardzo zależy ci na tym dziecku, to sama je sobie weź. Dziewczyna odwróciła się do ściany, jasno dając do zrozumienia, iż rozmowa jest skończona. Natalia jeszcze przez chwilę próbowała przemówić jej do rozsądku, ale wtedy weszła pielęgniarka i poprosiła ją o opuszczenie sali. Pacjentka potrzebuje spokoju. Daria została sama. Cicho łkała w poduszkę, błagając wszystkich świętych, aby to się już skończyło. Nieśmiały stukot do drzwi zmusił ją do otarcia łez. Wzięła głęboki oddech i powiedziała: – Proszę wejść. Oczekiwała kogoś z personelu, albo w najgorszym razie ojca. Ale kobieta, która weszła do sali, była jej zupełnie nieznana. – Mogę jakoś pomóc? – nikt nie wiedział, jak ciężko było jej utrzymać maskę obojętności. – Usłyszałam przez przypadek… Lekarze rozmawiali przy mojej sali – kobieta krępowała się zadać pytanie wprost. – Tak, chcę oddać dziecko. To właśnie pani interesuje? – Widziałam, jak twoja mama… – To nie jest moja mama! – przerwała jej Daria gwałtownie. – To tylko macocha, która się za dużo wyobraża. A prawdziwa mama pracuje za granicą. – Przepraszam, nie chciałam cię urazić – kobieta była wyraźnie zmieszana. – Sama wychowałam się w domu dziecka i bardzo się boję o twoją córkę. Ona nie jest niczemu winna… – Podobno takie maluchy gwałtownie adoptują – wzruszyła ramionami Daria. – choćby nie mogę zmusić się, by wziąć ją na ręce, a co dopiero mówić o czymś więcej. Gdyby Natalia się wtedy nie wtrąciła, nie byłoby mnie tutaj. – Ale jesteś już dorosła, możesz decydować. Masz więcej niż piętnaście lat, prawda? – Ale to taki wstyd! – powiedziała z kpiną Daria, naśladując macochę. – Jak my ludziom w oczy spojrzymy! – Nie rozumiem… – Opowiem pani – uśmiechnęła się gorzko dziewczyna. – Może wtedy przestanie pani mnie oceniać. ************************************************** Ostatni rok w liceum był dla Darii wyjątkowo trudny. Najpierw Pawła – ukochanego chłopaka – zabrali do wojska, a niedługo potem do klasy dołączył nowy uczeń. Warszawski bananowy chłopak, przysłany tu przez ojca za karę. Zaczął nachalnie podrywać wszystkie dziewczyny, nie zależało mu na uczuciach, tylko na kolejnych zdobyczach. Tak zresztą popsuł opinię ojcu. Makar obdarowywał dziewczyny drogimi prezentami, zabierał do klubów i restauracji. Jedna po drugiej ulegały, każda miała nadzieję zostać narzeczoną “księcia”. Najodporniejsza okazała się właśnie Daria. Kochała Pawła i nie chciała nikogo innego. Wydawało się, iż w końcu Makar dał sobie spokój i skupił się na innych. Tak jej się przynajmniej wydawało. Ale się myliła! W grudniu jedna z koleżanek Darii urządzała urodziny. Przyszła cała klasa, pojawił się też Makar, choć nie dla solenizantki. W środku imprezy Daria odebrała telefon; wyszła na korytarz porozmawiać, a gdy wróciła, Makar siedział obok jej miejsca. Najpierw nie zwróciła na to uwagi, ale potem źle się poczuła… Rano Daria z trudem otworzyła oczy. Makar leżał obok, uśmiechając się zadowolony. – A mówiłaś, iż nie chcesz – odezwał się z bezczelnością. – To w ramach rekompensaty. Szczerze mówiąc, choćby się zdziwiłem. Twój Paweł to niezły frajer. Dotarcie do domu wymagało od niej ogromnego wysiłku; była słaba, kręciło jej się w głowie, przechodnie patrzyli na nią z obrzydzeniem. choćby nie wyjęła kluczy, po prostu zadzwoniła domofonem. Była pewna, iż macocha jest w domu. – Gdzie się włóczyłaś?! – wściekła się Natalia, widząc ją. – Nie wróciłaś na noc, nie odbierałaś telefonu. Wyglądasz gorzej niż źle! Gdyby ojciec cię taką zobaczył… – Zadzwoń po lekarza i policję – przerwała jej Daria. – Chcę złożyć zawiadomienie. Niech go zamkną. Natalia zesztywniała. Połączyła fakty. – Kto? – Makar, kto inny – wycedziła Daria. – Nikt inny nie miałby tyle tupetu. Dzwoń, albo sama zadzwonię. – Zaczekaj – zamyśliła się Natalia, jak zawsze chcąc coś ugrać. – I tak go wybronią. Zrobimy inaczej. Skontaktuję się z jego ojcem, niech płaci za ciszę. – Oszalałaś?! – Daria nie wierzyła własnym uszom. – Jaka cisza? Pójdę sama na policję! – Nigdzie nie pójdziesz! – macocha chwyciła ją za rękę i zaciągnęła do pokoju. Daria nie miała siły stawiać oporu. – Jeszcze zrobisz z siebie winną, cała okolica będzie wytykać cię palcami. Ja się tym zajmę! Daria nie miała telefonu, zgubiła go po drodze albo zostawiła u przyjaciółki. Nie mogła wyjść – macocha zamknęła drzwi. Kręciło jej się w głowie, łóżko ciągnęło do snu… Po kilku dniach Daria pojechała do babci, sto kilometrów od rodzinnej miejscowości. Nie chciała jej martwić, więc udawała, iż wszystko jest w porządku. Po miesiącu Daria dowiedziała się o skutkach tej nocy. Będzie miała dziecko. Natalia była zachwycona. To dziecko zapewni im dostatnie życie! Dziadek zasponsoruje ich hojnie, znów tuszując wybryki syna. Ważne, by nikt się nie dowiedział, przynajmniej do piątego miesiąca ciąży. Nikt nie pytał Darii, czego ona chce. Kiedy tylko powiedziała, iż nie chce tego dziecka, Natalia wywołała awanturę i zaczęła pilnować Darii na każdym kroku. Dziadek nie był zadowolony, ale dał pieniądze i obiecał dalej płacić wysokie alimenty. ************************************************ – Teraz pani rozumie, prawda? Przez to dziecko przeżyłam piekło. Paweł odszedł, nie uwierzył mi. Przyjaciółki się odwróciły, musiałyśmy się wyprowadzić. choćby matury nie zdałam! – Przepraszam. Oceniłam cię, nie znając prawdy – kobiecie zrobiło się przykro. – Ale mała wciąż jest bez winy. – Daria, musimy poważnie porozmawiać! – do sali weszła Natalia, ciągnąc za sobą męża. – Proszę opuścić salę, to sprawa rodzinna! Kobieta rzuciła współczujące spojrzenie dziewczynie i wyszła, zamykając za sobą drzwi. – Nie zniszczysz mojego planu! jeżeli zostawisz dziecko w szpitalu, masz zakaz powrotu do domu! Gdzie pójdziesz? Babcia nie żyje, jej mieszkanie dostał twój wujek. Jak zamierzasz żyć, żebrać na ulicy? – Nie, ona pojedzie ze mną – do sali weszła elegancka kobieta. Oczy Darii zakwitły radością. – Mamo! Przyjechałaś! – Oczywiście. Nie zostawiłabym cię w potrzebie – Albina przytuliła córkę. – Gdybyś mi wcześniej powiedziała, już dawno zabrałabym cię do siebie. Myślałam, iż tu będzie ci łatwiej skończyć szkołę. – Myślałam, iż nie jestem ci potrzebna – zaszlochała Daria. Mimo wszystkiego wciąż była tylko dzieckiem. – Ktoś twierdził, iż nie chcesz ze mną rozmawiać. Prezenty wracały nierozpakowane, nie dało się do ciebie dodzwonić. Myślałam, iż nie możesz mi wybaczyć. Ale to już nieważne – powiedziała pogodnie kobieta, wycierając Darii łzy. – Wyjedziemy stąd i wszystko zapomnisz… ******************************************************** Daria wyjechała. Dziecko zabrała Natalia, marząc o dostatnim życiu. Jednak wpływowy dziadek gwałtownie przyjechał i zabrał wnuczkę do siebie, zmuszając Makara do uznania ojcostwa, choć ten się wzbraniał. Daria wreszcie jest szczęśliwa. Jest przy niej ukochana osoba, która nigdy jej nie zawiedzie…