Nie żyje Tinto Brass, włoski reżyser kojarzony przede wszystkim z filmami erotycznymi, które przyniosły mu rozpoznawalność w latach 70. Twórca takich produkcji jak "Salon Kitty" i "Kaligula" zmarł w Rzymie w wieku 93 lat. Informację o jego śmierci przekazali włoskiej agencji prasowej ANSA żona Caterina Varzi oraz dzieci, Bonifacio i Beatrice.
Getty Images © Archivio Cameraphoto Epoche
Brass urodził się w 1933 roku w Mediolanie. Po ukończeniu studiów prawniczych w Padwie w 1957 roku przeniósł się do Paryża, gdzie związał się z Cinémathèque française kierowaną wówczas przez Henriego Langlois. Zetknął się tam ze środowiskiem rodzącej się francuskiej Nowej Fali, a także pracował jako asystent Jorisa Ivensa i Roberta Rosselliniego.
Jako reżyser zadebiutował w 1963 roku filmem "Kto pracuje, ten stracony - na szczycie świata". Opowiadał on o młodym bezrobotnym mężczyźnie o antyspołecznych skłonnościach. Produkcja spotkała się z zastrzeżeniami cenzury, co zapoczątkowało serię konfliktów Brassa z instytucjami kontrolującymi obyczajowość i sztukę. W latach 60. i na początku kolejnej dekady reżyser eksperymentował z formą, realizując między innymi dwa krótkometrażowe filmy na zamówienie Umberta Eco i kręcąc w Londynie m.in. "Z sercem w gardle" i "Dropout"
Przełom w jego karierze nastąpił pod koniec lat 70., kiedy zaczął tworzyć erotyczne filmy kostiumowe. Wśród najbardziej znanych znalazły się wspomniane na początku "Salon Kitty" z 1976 roku i "Kaligula" z 1979 roku. Ten drugi uchodził wówczas za jedną z najdroższych niezależnych produkcji filmowych w historii (budżet wynosił około 25 mln dolarów).
Realizacja "Kaliguli" była jednak naznaczona konfliktem między Brassem, scenarzystą Gore'em Vidalem a producentem Bobem Guccione, założycielem magazynu "Penthouse". Guccione dodał do filmu mocne sceny seksu już na etapie postprodukcji. Vidal zażądał usunięcia swojego nazwiska z napisów, a Brass również odciął się od ostatecznej wersji. W 2023 roku na festiwalu w Cannes pokazano nową wersję filmu, zatytułowaną "Caligula: The Ultimate Cut", pozbawioną scen dodanych przez Guccione. Z tą wersją Brass także jednak nie chciał mieć nic wspólnego.
Do kolejny dzieł Brassa należały między innymi "Klucz" z 1983 roku oraz erotyczne filmy krótkometrażowe, takie jak "Monamour", "Kick the Cock" i "Hotel Courbet". Pojawiał się też przed kamerą, m.in. w filmie "Canepazzo".
Tinto Brass i jego kariera
Getty Images © Archivio Cameraphoto EpocheBrass urodził się w 1933 roku w Mediolanie. Po ukończeniu studiów prawniczych w Padwie w 1957 roku przeniósł się do Paryża, gdzie związał się z Cinémathèque française kierowaną wówczas przez Henriego Langlois. Zetknął się tam ze środowiskiem rodzącej się francuskiej Nowej Fali, a także pracował jako asystent Jorisa Ivensa i Roberta Rosselliniego.
Jako reżyser zadebiutował w 1963 roku filmem "Kto pracuje, ten stracony - na szczycie świata". Opowiadał on o młodym bezrobotnym mężczyźnie o antyspołecznych skłonnościach. Produkcja spotkała się z zastrzeżeniami cenzury, co zapoczątkowało serię konfliktów Brassa z instytucjami kontrolującymi obyczajowość i sztukę. W latach 60. i na początku kolejnej dekady reżyser eksperymentował z formą, realizując między innymi dwa krótkometrażowe filmy na zamówienie Umberta Eco i kręcąc w Londynie m.in. "Z sercem w gardle" i "Dropout"
Przełom w jego karierze nastąpił pod koniec lat 70., kiedy zaczął tworzyć erotyczne filmy kostiumowe. Wśród najbardziej znanych znalazły się wspomniane na początku "Salon Kitty" z 1976 roku i "Kaligula" z 1979 roku. Ten drugi uchodził wówczas za jedną z najdroższych niezależnych produkcji filmowych w historii (budżet wynosił około 25 mln dolarów).
Realizacja "Kaliguli" była jednak naznaczona konfliktem między Brassem, scenarzystą Gore'em Vidalem a producentem Bobem Guccione, założycielem magazynu "Penthouse". Guccione dodał do filmu mocne sceny seksu już na etapie postprodukcji. Vidal zażądał usunięcia swojego nazwiska z napisów, a Brass również odciął się od ostatecznej wersji. W 2023 roku na festiwalu w Cannes pokazano nową wersję filmu, zatytułowaną "Caligula: The Ultimate Cut", pozbawioną scen dodanych przez Guccione. Z tą wersją Brass także jednak nie chciał mieć nic wspólnego.
Do kolejny dzieł Brassa należały między innymi "Klucz" z 1983 roku oraz erotyczne filmy krótkometrażowe, takie jak "Monamour", "Kick the Cock" i "Hotel Courbet". Pojawiał się też przed kamerą, m.in. w filmie "Canepazzo".
