Nie wszystko, co piękne, jest widzialne

Zdjęcie: Nie wszystko, co piękne, jest widzialne

„Maluję to, co rozpoznaje serce.”

Czy obraz ma jedynie zdobić ścianę, czy może przypominać człowiekowi o czymś, czego sam nie potrafi nazwać?

W świecie, w którym tak wiele można zmierzyć, porównać i gwałtownie ocenić, sztuka pozostaje przestrzenią, w której nie wszystko musi być oczywiste. Czasami wystarczy spotkanie z kolorem, fakturą lub światłem, by zatrzymać się na dłużej. Nie po to, by znaleźć gotową odpowiedź, ale by usłyszeć własne pytania.

Dom, w którym rodzi się światło

Taką przestrzeń tworzy Beata Wiśniewska Kowalewska, polska malarka, od 2007 roku mieszkająca we Francji. W sercu Marais Poitevin, krainy kanałów i zieleni zwanej Zieloną W enecją Francji, stoi jej dziewiętnastowieczny kamienny dom. Poranne słońce rozświetla mury, glicynia zagląda przez okna, a róże wypełniają pokoje zapachem. To tu, między ogrodem a płótnem, w Atelier BWK, powstaje każdy obraz. W tej historii splatają się polska wrażliwość, francuski krajobraz, dom z poprzedniej epoki i potrzeba tworzenia poza pośpiechem.

„Moje malarstwo rodzi się z ciszy” – mówi artystka.

Malować to, co można jedynie poczuć

Jej abstrakcje nie opowiadają jednej, narzuconej historii. Pracuje akrylem, warstwami i przejrzystościami, często dłońmi zamiast pędzla, bo dotyk znaczy dla niej tyle samo co kolor. Światło nie jest tu nałożone: zdaje się wypływać z wnętrza płótna i odsłania się stopniowo, im dłużej się patrzy.

Jej kolekcje i obrazy noszą stare, czyste łacińskie tytuły, jakby należały do starszego, cichszego języka, w którym słowa nie muszą wszystkiego tłumaczyć. Creatio Lucis – Stworzenie Światła – opowiada o początku. Via Lucis – Droga Światła – o nadziei i kierunku, który czasem odsłania się dopiero w drodze. Status Existentiae zbiera odsłony istnienia: od Anima Mundi, duszy świata, po Lux Aeterna, światło wieczne.

Po francusku brzmią natomiast kameralne Échos des Lumières – Echa Świateł – i Les Intimes – Najbliższe: obrazy do osobistych przestrzeni, w których sztuka staje się częścią codzienności. Najciszej brzmi Abun – Próg Obecności: cykl i książka artystyczna, w których obraz spotyka się ze słowem w kontemplacyjnej opowieści o nadziei i o tym, co niewidzialne.

„Nie zawsze wiem, dokąd prowadzi obraz, kiedy zaczynam go tworzyć. Ale uczę się ufać temu, co pojawia się przede mną.”

Obraz, który czeka

„Nie tworzę obrazów dla ścian. Tworzę je dla przestrzeni, w których będą mogły cicho towarzyszyć życiu” – mówi. Każde dzieło jest jedyne, sygnowane i opatrzone certyfikatem autentyczności. Artystka nie tworzy reprodukcji.

W świecie natłoku komunikatów pozostaje wierna spokojniejszemu rytmowi.

„Moje obrazy nie krzyczą. One czekają. Nie wszystko, co prawdziwe, potrzebuje świateł reflektorów. Niektóre rzeczy dojrzewają w ciszy.”

Uznanie, które nie potrzebuje rozgłosu

Beata Wiśniewska Kowalewska jest artystką notowaną – artiste cotée. Jej nazwisko od 3 lat figuruje we francuskim Dictionnaire des Artistes Cotés i towarzyszącym mu przewodniku Guid’Arts, dystrybuowanych przez Larousse. Ukazujący się od 2001 roku słownik, stworzony przez Christiana Sorriano, eksperta i byłego wysłannika rządu Francji ds. rynku sztuki, opiera wyceny na rzeczywistych sprzedażach. Obok twórców współczesnych figurują w nim Van Gogh, Monet i Picasso. Prace artystki trafiały na aukcje paryskiego Hôtel Drouot i Hôtel des Ventes de Lausanne, a ponad osiemdziesiąt jej obrazów mieszka dziś w prywatnych kolekcjach w Europie i poza nią.

„Obraz żyje naprawdę dopiero wtedy, gdy spotyka przestrzeń i człowieka.”

Drzwi Atelier BWK nie są witryną sklepu. Są lekko uchylone. Kto zechce, może zajrzeć i zostać trochę dłużej, niż planował.

Bo nie wszystko, co piękne, jest widzialne. I nie wszystko, co ważne, kończy się tam, gdzie kończy się obraz.

atelierbwk.com