Idę od ciebie!
Wiedziała, iż przeczucia Zuzanny się nie pomylą mężczyzna, którego poznała, miał w sobie coś zupełnie niespodziewanego.
No cóż, skoro tak, to odchodź! Nie przyciągniesz mnie siłą!
To nie koniec! wykrzyknął Olek. Z Zosią zabierzemy dziewczynki do nas! One potrzebują ojca i mamy!
Zuzanna poznała Olka na imprezie u wspólnych znajomych. Od razu przyciągał ją jego milczący, nieco rozbawiony wyraz twarzy. Był nieco niepewny, a to w jej oczach było niezwykle pociągające.
Wszystkie dotąd spotkane przez nią mężczyźni emanowali pewnością siebie i wiedzieli, jaka jest twarda prawda życia.
Rozmawiali całą noc, a Zuzanna była zachwycona. Nagle, gdy Olek zniknął w łazience, jej przyjaciółka Lidia, która zaprosiła Aleksandrę na urodziny, szepnęła:
Uważaj na niego, ma przyczepkę!
Co to przyczepka? zapytała Zuzanna.
Dosłownie ma dwoje dzieci!
Dwoje dzieci? zdziwiła się Zuzanna. Całą noc nie padło ani słowo o rodzinie, o żonie. Skoro ma dzieci, to musi mieć żonę!
Okazało się, iż żony nie było ona po prostu uciekła. Nie była żoną, a ukochaną kobietą; planowali wziąć ślub. Zanim odjechała, zostawiła Olka z bliźniaczkami, które teraz wychowywał razem z własną matką.
To prawdziwy czarczar! pomyślała Zuzanna, patrząc na Olka. Ależ facet! To w dzisiejszych czasach rzadkość!
Może dlatego Olek wydawał się tak zakłopotany: kiedy ktoś się myli, sam się gubi.
Dlaczego nie powiedzieliście mi o córkach? zapytała Zuzanna, wchodząc do pokoju.
Bo wszyscy się boją! odpowiedział szczerze po chwili ciszy. A ty pewnie też uciekniesz! Nie chcę, żebyś odleciała.
Nie odlecę! przyrzekła Zuzanna, rozumiejąc, iż nie ma już miejsca, w którym mogłaby uciec.
Olek odprowadził ją do domu i umówili się na kolejne spotkanie. Zuzanna podobał się nie tylko piękny wygląd Aleksandry, ale i fakt, iż Olek był samotnym ojcem, którego życie wypełniały trzylatki.
Mama wyrzuciła mnie z domu, kiedy Lidia zaprosiła mnie na urodziny tłumaczył Olek. Mówiła, iż zaraz zwariuję. Nie ma się co bawić z dziećmi!
Matkę Olka można było zrozumieć: jego była żona uciekła rok temu, zostawiając bliźniaczki na pastwę losu. Nie oddała ich nikomu, ale sama je wychowała uznała to za obywatelski czyn, rzadki w dzisiejszych czasach.
Aleksandra poczuła, iż podoba jej się ten cichy, nieco dziwny ojciecsamotnik. W wieku dwudziestu pięciu lat już miała za sobą nieudane małżeństwo, które skończyło się rozwodem, nie przynosząc szczęścia.
Zaczęli się spotykać, a ich związek wydawał się idealny. Obaj studiowali na ostatnim roku, ale po ślubie odkryli, iż mają diametralnie odmienne poglądy na życie.
No i co z tego? mówili inni, i mieli rację. Wszyscy mają różne spojrzenia. Czy to oznacza rozwód? Trzeba umieć ustąpić i dopasować się!
Zuzanna zaczęła się dostosowywać, bo Olek nie chciał tego robić: Moje słowo to prawo! krzyczał.
Dobrze, zgodziła się Zuzanna, choć w sercu wciąż drżała. Żona boi się męża! Wszystko, co mówił ukochany, nie spełniało jej oczekiwań.
Po ukończeniu studiów Zuzanna od razu znalazła pracę, ale nie znalazła odpowiedniego miejsca dla Olka. Każde stanowisko nie pasowało: z jednej strony nie odpowiadały godziny, z drugiej szefowie nie mieli pojęcia, a w trzecim coś jeszcze nie grało. W rezultacie nie było żadnego wymarzonego lokalu.
Jej były partner, Igor, żył teraz w domu, twierdząc: Mamy wszystko, kochanie!. Ich sytuację ogarnęła stare, komunalne mieszkanie z lat pięćdziesiątych, które odziedziczyła po zmarłej babci. Nie była to wizja rodzinnego życia, jaką Zuzanna sobie wyobrażała.
Igor nie pomagał w domu, co Zuzanna uznała za królewski obowiązek.
Zatrudnij służących, królu! drwiła Zuzanna, zmęczona ciągłym sprzątaniem.
Zrozumiała, iż postawiła na niewłaściwego konia. Nie posunęła się do mety, a choćby nie ruszyła z miejsca. Igor okazał się ciastkiem bez nadzienia.
Rozczarowany Olek wrócił do matki, a Zuzanna spędziła trzy lata, nie patrząc na żadnego mężczyznę. W końcu w jej życiu pojawił się Olek. Nie tylko się pojawił zaraz po chwili oświadczył się i przedstawił rodzinę: urocze bliźniaczki i mamusię Zofię.
Zuzanna poczuła, iż zakochała się po uszy.
W domu panował napięty nastrój. To było zrozumiałe: młoda, ambitna kobieta wkładała głowę w otchłań. Nie pod presją pistoletu, nie pod narkozą, ale z własnej woli.
Nie sądziłam, iż jesteś taki krzyczała matka Zuzanny. Po co się tak wkręcasz? Są dobrzy mężczyźni, nie musisz wybierać patologii!
Mamo, Olek jest zupełnie normalny! brzmiała zmordowana odpowiedź córki.
Oczywiście, normalny! wtrącił się tata. Ten normalny zaraz powiesi sobie przyjaciół! Wiesz, co cię czeka?
Co mnie czeka? zapytała Zuzanna. Gdybym urodziła swoją dwoje, co by się stało?
Nic takiego! ryczał ojciec. Dzieci własne i obce to dwie różne sprawy. Matka uciekła, a geny nie zamienisz w krem!
Zuzanna myślała: Dlaczego więc ich geny będą inne? Z Olekem będzie pełna rodzina, kochająca i stabilna. Człowiek kształtuje się nie tylko genami, ale i wychowaniem.
W dniu ślubu rodzice panny młodej nie przyjechali. Matka pana młodego również została w domu z wnuczkami.
Ślub więc był skromny: wypili kawę w przytulnej kawiarni z przyjaciółmi.
Po ceremonii mąż z przyczepą wprowadził się do starego mieszkania z pięciudziesięciolecia. niedługo rodzina Nowaków powiększyła się o trójkę chłopców, bo Zuzanna urodziła wspólną córkę.
Rodzice stopniowo odmarzli, przyjmując wnuczkę i rozpoczynając rozmowy. Nie dzielili dzieci, ale rozumieli, iż podział generuje konflikty. Teraz żyją ze sobą w zgodzie, chwała Bogu!
Starsze dziewczynki chodziły do przedszkola, a najmłodsza pomagała babci. Co ciekawe, teściowe zaprzyjaźniły się.
Pierwszą żonę Olka udało się pozbawić praw rodzicielskich matka Zofia i teściowa Zofia popędziły się, krzycząc: Złapię cię i przybiję!
Alimenty jednak nie udało się wyegzekwować: Zosia zniknęła na zawsze, co może i było lepsze.
Dziewczynki wiedziały, iż Zuzanna nie jest ich biologiczną matką; pamiętały jedynie przelotne wspomnienia o innej mamie. Ukrywanie nic nie dawało.
Czas płynął, córki rosły i cieszyły rodziców. Aleksandra i Olek pracowali, tworząc zwykłą, normalną rodzinę.
Pierwsza żona pojawiła się, gdy dziewczynkom było czternaście lat, jakby nic się nie stało.
Olek, wracając z zakupów, przywiózł pustą torbę i spotkał Zosię!
Jaką Zosię? zapytała Zuzanna, bo nie wspominała już o złej mamie.
Moją Zosię! odpowiedział Olek, a słowo moją rozdarło serce.
Gdzie ją spotkałeś?
W naszym sklepie!
Co robiła? Czy szła po zakupy?
Stała po prostu
Po prostu stała? Czy czekała na coś? Co z tego będzie? pomyślała Zuzanna i wykrzyknęła:
Co ci powiedziała?
Powiedziała z trudem odparł mąż.
Dlaczego mam wyciągać z ciebie wszystkie kłamstwa?
Olek znów spotkał swoją największą miłość Zosię, dziewczynęcandy, rozświetlającą jego szare dni.
Zosia przyznała, iż wzięła się w garść i odrzuciła nowego mężczyznę, bo już nie chciała kolejnych kłopotów.
Może zaczniemy od nowa, Olek? szepnęła i lekko dotknęła jego dłoni.
Olek popłynął, jakby lata nie istniały.
Pamiętają mnie dziewczyny? zapytał Zosia.
Dziewczyny już nie pamiętały, bo ich matką była Zuzanna.
Oczywiście! skłamał Olek, bo w miłości wszelkie środki są dopuszczalne.
Dobra, więc: matka jest matką! kontynuowała Zosia. Wiem, iż jesteś żonaty. Rozwód, weź dziewczynki i zamieszkajmy jak dawniej!
Wymienili numery telefonów: dzwonię, czekam! Olek wrócił do domu, myśląc, jak powiedzieć żonie o rozwodzie i o zabraniu dziewczynek. Stracił rozum i postanowił działać.
Wziął głęboki oddech i wykrzyknął:
Odchodzę od ciebie!
Zuzanna chwilę milczała, zbierając siły, a potem odpowiedziała:
No cóż, skoro tak, to idź! Nie zmusisz mnie do miłości!
To nie wszystko! warknął Olek. Z Zosią zabierzemy dziewczynki! One potrzebują ojca i mamy!
Naprawdę? zapytała Zuzanna spokojnie. Kto mi je da?
My! wykrzyknął Olek, przekonany o swoim prawie. Jesteśmy biologicznymi rodzicami i prawo po naszej stronie!
Co więc? odparła Zuzanna, nie zmieniając tonu. A co z tym, iż ich matka jest pozbawiona praw rodzicielskich? Zapomniałeś, iż jesteś już kaszalotem?
Rozwiążemy to! zapewnił Olek. I z opieką! Ty powiedz dziewczynkom!
Nie! sprzeciwiła się Zuzanna. Kto wymyślił, ten i prowadzi.
Dzień był niedzielny, wszyscy byli w domu. Olek oznajmił dziewczynkom sensacyjną wiadomość: niedługo będą razem!
My już jesteśmy razem! krzyknęły Ania i Tania chórośnie.
Nie, mam na myśli prawdziwą mamę! wyjaśnił ojciec.
Dziewczynki spojrzały na Zuzannę, a Ania powiedziała:
To o kim mówisz? To nasza mama! wskazała bladą Zuzannę.
Nie, macie inną, biologiczną mamę!
To ta, co uciekła sto lat temu? I której Zofia zawsze chciała coś wytłumaczyć? zapytała Ania z sarkazmem.
Ona się zmieniła i zrozumiała swoje błędy!
Cieszymy się z niej, dodała Tania. Nie rozumiemy, co tu robimy?
Nie ważne, musimy być razem! powiedział Olek.
Zuzanna milczała, zostawiając dziewczynkom decyzję.
Tato, naprawdę to serio? zapytała Ania. Czy naprawdę mamy mieszkać z tą obcą ciotką?
Nie mów tak o swojej matce! wykrzyknął nagle ojciec, wyraźnie zdenerwowany. Nie chcecie dobrowolnie, będziemy z Zosią walczyć w sądzie!
Potem odszedł, jakby szedł po swoją ukochaną nie miał już dokąd iść. Później wniosł sprawę o rozwód.
Olek spełnił swoją groźbę i złożył pozew o zwrot dziewczynek. Sąd jednak stanął po stronie Aleksandry i bliźniaczek, bo po dziesięciu latach najważniejsze były ich interesy. Miały już czternaście lat, a ich zdanie było przeciwne ojcu.
Kto mógł oddać dzieci kobiecie bez praw rodzicielskich? Zuzanna przygotowała wszystkie dokumenty, a dziewczynki od dawna przyjęły ją za swoją mamę.
Sądowy pojedynek między Zosią a dziewczynkami był ostatnim spotkaniem po długiej przerwie. Matka, walcząca o przywrócenie rodzinyW końcu wszyscy zrozumieli, iż prawdziwą rodziną jest ta, którą tworzą serca, a nie papiery, i razem zasiedli przy stole, wypełniając dom śmiechem i nadzieją.