Nie tylko "Bezpieczne miejsce". 10 horrorów o domach na odludziu

Ash (Bruce Campbell) wybiera się ze swoją dziewczyną do chatki w głębi lasu. Podczas przeszukiwania lokum znajduje księgę umarłych, Necronomicon. Ciekawości nie powstrzymuje choćby załączone nagranie pewnego profesora archeologii. W taki sposób budzi uśpione złe moce, którym za chwile sam stawi czoła. W sprawę zostaje wplątana też grupa nieznajomych nagle pojawiających się w domku. "Martwe zło 2" rozwija pomysły Sama Raimiego zawarte w pierwszym filmie, ale udoskonala wiele elementów. Strach i humor znowu idą tutaj pod rękę, tworząc nie tylko idealną mieszankę, ale i wzór niedościgniony przez innych naśladowców. Cała perfekcja wykonania zapewniła filmowi miejsce w annałach horroru, między innymi wielkimi klasykami – ale nie sposób tam znaleźć podobnego dzieła.

Horror "Dog Soldiers" umieścił na filmowej mapie nazwisko Neila Marshalla, który w debiucie pokazał talent do budowania ekranowej grozy. W tym przypadku śledzimy losy żołnierzy wysłanych na ćwiczenia. W trakcie pobytu w całkowitej głuszy spotykają nadnaturalne stworzenia, urządzające sobie polowanie na ludzi. Oddział startuje w wyścigu z nieznanym przeciwnikiem, ostatecznie szukając schronienia w pewnym domu na odludziu. Dla reżysera opowieść to jednocześnie kino akcji i horror klasy B, któremu może brakować wiele, ale na pewno nie świeżości czy ciągłego napięcia. Dzięki pewnej ręce odznaczonej na swoim pierwszym filmie Marshall miał okazję zaistnieć jeszcze w Hollywood. Za oceanem pozostawił natomiast dzieło oferujące nieco inne podejście do popularnych wówczas prób mieszania fantastyki z realizmem.

"Dom w głębi lasu" w reżyserii Drew Goddarda nie jest zwykłym slasherem, na który się zapowiada. Ze schematycznych postaci i przewidywalnej fabuły potrafi bowiem stworzyć pełen niepewności seans. Widzowie nie są gotowi na to, co zobaczą na ekranie. Twórcy oferują całą gamę znanych tropów, a także ich przekształcenia. Droga prowadzi w kierunku jednego wielkiego żartu: z wytartych fabuł, wyobrażeń oglądających i oczekiwań, jakie projektują na dzieło od pierwszych minut. Grupa znajomych rusza na weekendowy wypad do domku w lesie, gdzie z dala od cywilizacji mogą robić wszystko, na co przyjdzie im ochota. Ten niewinny wyjazd zamienia się w grę o przetrwanie, którego areną zostaje tytułowy dom w głębi lasu. W obsadzie znaleźli się: Kristen Connolly, Chris Hemsworth, Anna Hutchison, Fran Kranz, Jesse Williams, Richard Jenkins i Bradley Whitford.

Michael Haneke przyzwyczaił widzów do ekranowych portretów ludzkiej natury w najbardziej skrzywionej formie. Dwukrotne podejście do "Funny Games" – opowieści rozgrywającej się w pewnym letniskowym domku – udowadnia, iż reżyser za każdym razem potrafi porażać oglądających z mocą równą potężnemu piorunowi. W przedstawionej historii wszystko wydaje się zwyczajne – ot, rodzina wybiera się nad jezioro, gdzie niedługo spotka dwóch ubranych na biało młodzieńców. Uprzejmi, zadbani mężczyźni okażą się ich największym koszmarem, zmuszając całą familię do udziału w ich sadystycznej grze. Bez drogi ucieczki, uwięzieni w miejscu, które było dla nich schronieniem od szarej codzienności, muszą stawić czoła przerażającemu bestialstwu. Pod brutalną fasadą kryje się oczywiście coś więcej: wielopoziomowa gra z widzem i jego oczekiwaniami.

Stephen King napisał "Misery" zainspirowany odpowiedzią fanów na jego poprzednie dzieło, "Oczy smoka". Ta powieść fantasy nie zawierała żadnego z elementów, za które miliony pokochały twórcę; po prostu zrywała z dotychczasowym dorobkiem pisarza. W podobnym punkcie znajduje się Paul Sheldon (James Caan), który właśnie zakończył prace nad nową powieścią, finałem lubianej serii kryminałów. Teraz chce skupić się na innej, "poważniejszej" literaturze. W trakcie podróży samochodem ulega wypadkowi, a jego wybawicielką zostaje Annie Wilkes (nagrodzona Oscarem Kathy Bates). Kobieta okazuje się być jego obsesyjną fanką. Najbardziej oddana czytelniczka wyklina pisarza kiedy jednak dowiaduje się, iż planuje uśmiercić główną bohaterkę swojego cyklu. Przykuty do łóżka Paul zostaje zmuszony do przepisania powieści, aby Annie dostała tego, czego pragnie. Gdzieś w górach stanu Kolorado rozgrywa się przejmujący dramat, którego stawką jest życie, a paliwem – niepochamowana obsesja.

Dla kinomanów "Lśnienie" to synonim dzieła niezapomnianego, jednego z klasyków kina w wydaniu niesamowitego Stanleya Kubricka. O jakości autorskiej reinterpretacji historii stworzonej przez Stephena Kinga najlepiej powie sam seans filmu – w końcu do dziś 45-letni horror straszy kolejne pokolenia widzów. Samotny hotel Overlook stał się synonimem ekranowego odosobnienia, budynku-tajemnicy, bez jasnego układu i punktów odniesienia. Z pomocą architektury reżyser buduje atmosferę izolacji i wyobcowania, pierwszy krok na drodze do szaleństwa. Na wyjątkowo przemyślaną konstrukcję misternie tkaną przez mistrzów swojego fachu z Kubrickiem na czele, składa się jeszcze wielu innych elementów. W momencie premiery widzowie i krytycy nie poznali się na kunszcie wykonania. Reżyser i Shelly Duvall otrzymali choćby nominacje do Złotych Malin.

Ucieczka z miasta w kierunku natury może mieć kojące działanie – o ile nie jesteś bohaterem filmu grozy. Dla niesłyszącej autorki Maddie (Kate Siegel) wyjazd w głąb lasu miał posłużyć jako motor napędowy przy pracy nad nową książką. W dziczy powinna zostać sam na sam ze swoimi myślami, rysując kolejne pomysły zbliżające ją do ukończenia pisania. Jednak z ciemności wyłania się kolejna osoba – tajemniczy mężczyzna odziany w maskę. Od pierwszych chwil bohaterka przeczuwa, iż z tego spotkania nie wyniknie nic dobrego. Rzeczywiście, to ledwie początek dramatu, jaki rozegra się z dala od cywilizacji i szans na pomoc. Specjalista od kina grozy Mike Flanagan pokazuje, ile jeszcze można wyciągnąć jeszcze z formy horroru home invasion. Okazuje się, iż co najmniej jeden trzymający w napięciu film.

Na "Coś" Johna Carpentera nie poznali się krytycy, a publiczność zignorowała go, gdy pojawił się w kinach. Można powiedzieć, iż niczym główny adwersarz opowieści, tytuł musiał czekać uśpiony, aby potem zostać wybudzonym i docenionym. Tajemniczy organizm spędził pod lodem tysiące lat, a uwolniony przez grupę naukowców pokazuje swój pełny potencjał zabójcy. Może upodobnić się do każdej żywej istoty, a jego niekontrolowane rozprzestrzenianie całkowitą zagładę życia. Aby powstrzymać bestię mieszkańcy jednostki badawczej na Antarktydzie muszą znaleźć sposób, aby nie wydostała się ona na zewnątrz. To początek pełnej nieufności i podejrzeń walki o gigantyczną stawkę – wręcz o przyszłość całej planety. Do pojedynku stanęli najlepsi z najlepszych – reżyser dobrał zespół fachowców przed i za kamerą. Zwłaszcza wirtuozi od efektów specjalnych dokonali niemożliwego – stworzyli niesamowite stworzenie, które do samego końca opowieści nie przybiera jednorodnej formy. Do dziś efekt ich wysiłku wywołuje wielkie wrażenie.

Kolejny debiut na tej liście zaoferował oglądającym dawkę mocnych wrażeń. W "Eden Lake" poznajemy Steve’a i Jenny, młodą parę, która właśnie wyrusza z dala od miastowego zgiełku. Urokliwe miejsce okupowane przez zakochanych zostało wybrane przez grupę hałaśliwych nastolatków. Konflikt wisi w powietrzu, ale nikt nie był w stanie przewidzieć dalszego przebiegu wydarzeń. W rezultacie cały wyjazd zmienia się w walkę o przetrwanie. James Watkins zebrał obsadę, w której skład weszli przyszli rozpoznawalni aktorzy: Kelly Reilly, Michael Fassbender i Jack O’Connell. Do tego przygotował thriller, u którego podstaw leżą lęki obecne w debacie publicznej niezależnie od czasu oglądania. Zamiast kina społecznie zaangażowanego wybiera inną drogę – porządnie wykonanego przedstawiciela swojego gatunku.

W tym świecie władzę nad życiem przejmuje śmierć. Stąd egzystencja to coś nieocenionego, choćby jeżeli ma odbywać się w cieniu. Bohaterowie filmu "To przychodzi po zmroku" są zmuszeni do ucieczki poza cywilizację, aby przetrwać epidemię zabójczej choroby. Ten spokój narusza jednak inna rodzina, która kryje się w tym samym domu. Pod aktem zaufania kryją się uprzedzenia i podejrzliwość. Reżyser nie śpieszy się z odkrywaniem przed widzami kolejnych elementów tajemnicy, ale wciąga ich w gąszcz przypuszczeń, co zobaczymy w dalszej części filmu. Ten tytuł to propozycja dla fanów powolnego budowania atmosfery i studiów ludzkiego zachowania w obcych, przerażających realiach.