Nie mam już z kim porozmawiać. Opowieść – Mamo, co ty mówisz? Jak to nie masz z kim pogadać? Przecież dzwonię do ciebie codziennie, – westchnęła zmęczona córka. – Nie, córeczko, nie o to mi chodzi, – Nina Antonowna westchnęła smutno. – Po prostu nie zostało mi już żadnych przyjaciół ani znajomych w moim wieku. Z mojego pokolenia. – Mamo, przestań – masz przecież Irkę, swoją przyjaciółkę z liceum. I w ogóle jesteś bardzo nowoczesna, wyglądasz o wiele młodziej! No mamo, nie przesadzaj, – zmartwiła się córka. – Sama wiesz, Irena ma astmę, nie może długo rozmawiać przez telefon, zaraz zaczyna kasłać. A mieszka daleko, na drugim końcu Krakowa. Kiedyś byłyśmy we trójkę nierozłączne, pamiętasz, ci opowiadałam. No ale Marzenki już od dawna nie ma… Wczoraj wpadła zajrzeć do mnie pani Tania z sąsiedztwa. Zaparzyłam jej herbatę – fajna kobieta, często do mnie wpada. Przyniosła świeże drożdżówki – piekła dla wnuków. Pogadała o dzieciach, o wnukach… Też ma wnuki, choć jest ode mnie z piętnaście lat młodsza. Ale jej wspomnienia z młodości, czasy szkolne, to już inne lata. A mnie tak tęskno porozmawiać z kimś, kto pamięta czasy, które dla mnie coś znaczą, kto rozumie moje wspomnienia, – Nina Antonowna mówiła to wszystko córce, ale dobrze wiedziała, iż ona tego nie pojmie. Jeszcze nie jej czas. Świat stoi przed nią otworem. Jej życie jest tu i teraz, nie w przeszłości. Córka jest bardzo dobra, troskliwa, tu nie o nią chodzi. – Mamo, mam na wtorek bilety na Wieczór Romantycznej Piosenki. Przypominasz, jak chciałaś pójść? I koniec chandry – załóż swoją bordową sukienkę, w niej wyglądasz jak milion dolarów! – Dobrze, kochanie, wszystko w porządku, to ja tylko tak… sama nie wiem, co mnie naszło, dobrej nocy, jutro zadzwonisz. Idź spać wcześniej, bo ciągle nie dosypiasz, – przerwała temat Nina Antonowna. – Tak, mamo, pa, dobrej nocy, – i córka rozłączyła się. Nina Antonowna patrzyła w milczeniu na migające światła wieczornego miasta zza okna… Matura, też była wiosna. Tyle planów. Jakby to było wczoraj. Jej szkolnej przyjaciółce Irce podobał się Sławek Makowski. Ale Sławkowi podobała się ona, Nina. Dzwonił wieczorami na stacjonarny numer, zapraszał na spacer. Ale Nina traktowała go po prostu jak kumpla, nie chciała go zwodzić. Potem Sławek poszedł do wojska. Wrócił, ożenił się. Mieszkał wtedy w starym domu Ireny. I miał wtedy… telefon stacjonarny. Numer… Nina Antonowna wykręciła z pamięci dawno zapomniany numer. Sygnał nie pojawił się od razu, potem ktoś odebrał. Najpierw coś zaszumiało w słuchawce, a potem odezwał się cichy męski głos: – Halo? Słucham… Może już za późno? Po co ja zadzwoniłam? Może Sławek mnie już nie pamięta, albo to choćby nie on! – Dobry wieczór, – głos Niny Antonowny zadrżał lekko z emocji. Znów poszumiało w słuchawce – i nagle usłyszała zaskoczone: – Nina? To naprawdę ty? Oczywiście, iż ty! Tego głosu nigdy bym nie zapomniał. Jak mnie znalazłaś? Ja tu kompletnie przypadkiem… – Sławek, poznajesz!, – Ninę Antonowną ogarnęła fala radosnych wspomnień. Dawno nikt nie mówił do niej po imieniu – tylko „mamo”, „babciu” albo „pani Nino”. No, ewentualnie Irena. A po prostu „Nina” brzmiało tak lekko, jak powiew wiosny, jakby te wszystkie przeżyte lata przestały mieć znaczenie. – Nina, jak ci leci? Jak dobrze cię słyszeć, – tych słów bardzo jej brakowało. Bała się, iż nie pozna jej głosu albo będzie głupio. – A pamiętasz naszą klasę maturalną? Jak z Witkiem Wasiutyńskim wiosłowaliście nas z Irką po Wiśle? Witek miał potem ręce w odciskach i je ukrywał. A później jedliśmy lody na Bulwarach, muzyka grała… – głos Sławka brzmiał cicho, jakby się zamyślił. – No pewnie, iż pamiętam – roześmiała się szczęśliwie Nina – a nasz pierwszy biwak pod Krakowem? Jak nie mogliśmy otworzyć puszki z konserwą, a głód nam doskwierał! – No, jasne! – zaśmiał się Sławek – a potem Witek otworzył puszkę scyzorykiem, a później jeszcze śpiewaliście z gitarą przy ognisku, pamiętasz to? To wtedy postanowiłem nauczyć się grać… – I nauczyłeś się? – głos Niny aż drżał młodzieńczą energią, wspomnienia ożyły dzięki Sławkowi, który przypominał coraz to nowe szczegóły. – A ty? Jak teraz żyjesz? Chociaż… co ja pytam, słychać po głosie, iż jesteś szczęśliwa. Dzieci? Wnuki? I przez cały czas piszesz wiersze? Pamiętam twój wiersz! „Zniknąć w nocy, obudzić się o świcie!” Tyle w tym euforii życia! Ty zawsze byłaś jak słońce! Obok ciebie można ogrzać duszę, nikt nie zmarznie. Twoi bliscy mają szczęście – taka mama i babcia to skarb. – Oj, Sławek, już dość tych pochwał! Moje czasy już minęły, ja… Przerwał jej: – Nie gadaj głupstw, bije od ciebie taka energia, aż słuchawka się rozgrzała! Żartuję. Nie wierzę, iż straciłaś euforia życia, po głosie nie poznaję. To znaczy, iż twoje czasy jeszcze się nie skończyły! Nina, żyj i ciesz się życiem! Słońce świeci dla ciebie. I wiatr goni chmury po niebie właśnie dla ciebie. I ptaki śpiewają dla ciebie! – Sławek, ty zawsze byłeś romantykiem. A co u ciebie, bo tylko o sobie opowiadam… – ale w słuchawce coś zaszumiało, kliknęło, połączenie się urwało. Nina Antonowna chwilę jeszcze siedziała z telefonem w dłoni, chciała oddzwonić, ale pomyślała, iż już późno – może innym razem. Jak cudownie się gadało! Tyle wspomnień… Nagły dzwonek aż ją wystraszył. Wnuczka. – Tak, Dasiu, nie śpię. Co mówiła twoja mama? Nie, mam świetny humor. Idziemy z mamą na koncert. Wpadniesz jutro? Super, czekam na ciebie, pa! Z cudownym nastrojem Nina Antonowna położyła się spać. Tyle nowych planów! Zasypiając, w myślach układała nowe wiersze… Rano postanowiła odwiedzić przyjaciółkę Irenę. Kilka przystanków tramwajem – w końcu nie pozostało taka stara. Irena ucieszyła się: – No wreszcie, ile można cię prosić. O, kupiłaś abrikotin – mój ulubiony! No mów, – Irena zakaszlała, złapała się za pierś. Ale zaraz machnęła ręką: – Nic się nie martw, nowy inhalator działa, już lepiej. Chodź na herbatę. Ninka, ty jakbyś młodniała! Powiedz, co się stało? – Nie wiem, chyba piąta młodość! Wyobraź sobie – przez przypadek zadzwoniłam wczoraj do Sławka Makowskiego. No pamiętasz, twoja licealna miłość? Zaczął wspominać takie rzeczy, iż aż się zdziwiłam. Co się tak uciszyłaś, Irena, znowu masz napad? Irena zbielała i patrzyła na nią bez słowa. W końcu wyszeptała: – Nina, ty nie wiesz, iż Sławka już od roku nie ma? A i choćby nie mieszkał już od dawna tam, gdzie kiedyś… – Jak to? To z kim rozmawiałam? Przecież pamiętał szczegóły naszej młodości. Przed rozmową byłam w fatalnym nastroju. Ale po tej rozmowie poczułam, iż życie jeszcze trwa, iż wciąż mam siły i radość, iż jeszcze nie wszystko stracone… Jak to możliwe? – Nina nie mogła uwierzyć, iż Sławka już nie ma. – Ale to był jego głos, słyszałam go. I powiedział takie piękne słowa: „Słońce świeci dla ciebie. I wiatr goni chmury po niebie właśnie dla ciebie. I ptaki śpiewają dla ciebie!” Irena pokręciła głową, nie do końca wierząc w opowieść przyjaciółki. Ale w końcu powiedziała: – Nina, nie wiem jak to możliwe, ale wygląda na to, iż naprawdę to był on. Jego słowa, jego sposób mówienia. Sławek cię kochał. Myślę, iż chciał cię wesprzeć… stamtąd. I chyba mu się to udało. Tak wesołej i pełnej życia nie widziałam cię dawno. Przyjdzie dzień, gdy ktoś zbierze twoje poobijane serce do kupy. I wtedy przypomnisz sobie, iż jesteś… po prostu szczęśliwa.