Najlepsze seriale 2025 roku według redakcji Filmwebu

Kiedy zbliżała się premiera "The Pitt", o serialu było głośno ze względu na spadkobierców Michaela Crichtona. Projekt bowiem narodził się jako spin-off "Ostrego dyżuru", którego bohaterem miał być John Carter (postać, którą grał Noah Wyle). Jednak negocjacje ze spadkobiercami utknęły, więc Wyle i scenarzysta R. Scott Gemmill postanowili zmienić koncepcję serialu i za punkt wyjścia wziąć historie prawdziwych lekarzy, którzy dzieli się z nimi swoimi doświadczeniami z czasów pandemii COVID-19. Spadkobiercy Crichtona uznali to za działanie bezprawne i złożyli pozew. Na szczęście po premierze "The Pitt" te zakulisowe dramaty zeszły na dalszy plan. Serial okazał się powiewem świeżości w gatunku, który wdawał się już całkowicie wyeksploatowany. Skupienie się na postaciach - zarówno lekarzy jak i przybywających na SOR - oraz zbudowanie fabuły wokół historii jednego dyżury (gdzie każdy odcinek to jedna godzina dyżuru) sprawiły, iż serial był niezwykle dynamiczną opowieścią, która jednocześnie mocno działała na emocje poruszając w bardzo ludzki, intymny sposób, najbardziej trudne tematy, jakie mogą pojawić się na SORze. Tym samym jest to absolutna czołówka nie tylko 2025 roku, ale całej dekady.

"Rób w życiu to, co kochasz, a nie przepracujesz ani jednego dnia". W dobie późnego kapitalizmu, kiedy to coraz więcej osób określa swój zakład pracy jako kołchoz, trudno nie patrzeć na cytat przypisywany Konfucjuszowi i Markowi Twainowi z goryczą lub przynajmniej pewną dozą ironii. Dan Erickson znalazł jednak genialne w swej prostocie rozwiązanie: ot, wystarczy podzielić jaźń na dwie niezależne partycje: służbową i prywatną. Gdzie wady? Może w stworzeniu całej armii nieszczęśników, którzy funkcjonując wyłącznie od dziewiątej do piątej, dosłownie nie znają niczego poza pracą? O ile pierwszy sezon "Rozdzielenia" był satyrą na korporacyjna kulturę, o tyle w drugim twórcy skupiają się na całkiem poważnych problemach korposzczurów: relacjach między nimi oraz osobami z zewnątrz czy walce o godność i prawa pracownicze. A iż dział Rafinacji Makrodanych jak zwykle dowiózł, z niecierpliwością czekamy na trzeci sezon.

A co jeżeli skuteczność medycyny naturalnej naprawdę jest zaniżana przez zachłanne łapska przemysłu farmaceutycznego? Umoszczeni w świecie teorii spiskowych (albo Zdrowego Rozsądku, jak kto woli) twórcy "Częstych skutków ubocznych" z tego prowokacyjnego pytania zbudowali cały fabularny szkielet swojego najnowszego serialu. Mimo wynikającego z barwnych bohaterów humoru, za temat zabrali się jednak totalnie na poważnie. Po jednej stronie doraźny interes milionerów, po drugiej niebieski grzyb, który może stać się odpowiedzią na wszelkie problemy ludzkiego ciała i ducha. Nowa produkcja studia Adult Swim buduje pomiędzy nimi umocowany ekonomicznie konflikt, choć wypełniona jest też krzepiącym przekonaniem, iż wielki kapitał nie zawsze musi pozostać głównym bohaterem każdej historii.

W marcu wszyscy rozmawialiśmy tylko o "Dojrzewaniu". Punktem wyjścia serialu Stephena Grahama (współautora scenariusza, producenta wykonawczego i odtwórcy jednej z ról) było zabójstwo nastolatki, o które oskarżony zostaje jej kolega z klasy. Kryminał, jakich wiele? Otóż nie. Bardziej niż "kto?" interesuje nas bowiem "dlaczego?", a jeszcze bardziej – "co dalej?". Na przestrzeni zaledwie czterech odcinków twórcy w kompleksowy sposób przedstawiają złożoność problemu: od motywu, jaki kierował młodocianym przestępcą, przez wyzwania, z jakimi mierzą się prowadzący śledztwo funkcjonariusze policji i pracownicy opieki społecznej, po wpływ, jaki wydarzenie miało na rodzinę sprawcy. Przy okazji sprowokowali szerszą dyskusję o zgubnym wpływie manosfery na młodych chłopców i uświadomili nam, iż w dobie mediów społecznościowych szkoła może być prawdziwym piekłem. I jeszcze wisienka na torcie – forma. Każdy odcinek to jedno ujęcie. W tym przypadku w stwierdzeniach typu "nie da się oderwać oczu od ekranu" nie ma żadnej przesady.

Tak jak na realizację "Supersamca" duet Seth Rogen – Evan Goldberg czekał kilkanaście lat okresu dziecięco-nastoletniego, o szansę zrobienia czegoś podobnego do "Studia" ukochane śmieszki Hollywoodu błagały całe dorosłe życie. W końcu z nieba spadł im Apple; ofiarował odpowiednie finansowanie, reprezentatywne miejsce w bibliotece premier i – co najważniejsze – pozbawioną wątpliwości wiarę w projekt, który, jak się okazało, zredefiniował ich dotychczasową artystyczną karierę, czego symptomem są choćby pierwsze w historii duetu nominacje do Złotych Globów. Wspomniany "Supersamiec" jest tu zresztą wyjątkowym punktem referencyjnym. Tak samo bowiem jak w przypadku niekwestionowanego klasyka komedii XXI wieku, serialowy projekt najmocniej inspirują osobiste doświadczenia kanadyjskich komików. Tym razem jednak dylematy sfrustrowanych licealistów podmienione zostają na stresy i znoje hollywoodzkich twórców filmowych, zmuszonych na każdym kroku do walki o integralność i niezależność własnej wizji kina. Miejmy nadzieję, iż w ogłoszonym drugim sezonie ich starania przełożą się na w pełni zasłużone brawa, błyszczące statuetki i festiwalowe czerwone dywany.

Drugi sezon "Andora" skutecznie podtrzymał reputację serialu Tony'ego Gilroya jako jednej z najlepszych rzeczy, jakie kiedykolwiek zrealizowano w ramach uniwersum "Gwiezdnych wojen" – i to włączając filmy. Jasne, dzięki "Łotrowi 1" wiemy, dokąd zmierza historia tytułowego bohatera, ale Gilroy po mistrzowsku wykorzystuje naszą wiedzę, by podbić dramatyczny ton. A ton jest dramatyczny chociażby przez to, w jaki sposób historia z galaktyki "dawno, dawno temu" rymuje się z kryzysami, jakimi żyje nasz współczesny świat. Okazuje się, iż blastery i TIE fightery nadają się nie tylko do masowania widzów nostalgią, ale również do opowiadania o ważnych sprawach. "Andor" w fascynujący sposób pogłębia uniwersum George'a Lucasa, pokazując ten świat od strony chodnika i zaplecza – zarówno po stronie Rebelii, jak i Imperium. Pozostaje mieć nadzieje, iż kiedyś "Gwiezdne wojny" wzlecą jeszcze równie wysoko. Na szczęście "nadzieja" to jedno z haseł przewodnich cyklu. Poza tym zawsze będziemy mogli wrócić do "Andora".

Jeśli kochacie literaturę SF&F, to nazwisko Marthy Wells jest Wam doskonale znane. Jej nowele w serii "Pamiętniki Mordbota" stały się fenomenem, zachwycając czytelników i zdobywając cały koszyk nagród. Punkt wyjścia dla tych opowieści jest bardzo prosty. Tytułowy Mordbot to urządzenie ochroniarskie. Ma kształt człowieka (i wiele biologicznych tkanek typowych dla homo sapiens), ale posiada też sporo elektroniki i broni. Jest wypożyczany przez wielką korporację za grubą kasę, by chronić ludzi przed niebezpieczeństwami, a gdy trzeba, także za nich umrzeć. Problem w tym, iż Mordbot zhakował swój czip kontrolny i stał się jednostką samoświadomą. Kiedy go poznajemy, ukrywa to przed światem, udając bezosobowy automat, a w wolnych chwilach pochłania seriale. Sukces literackiego oryginału sprawił, iż zainteresowało się nim Hollywood. Wydawało się jednak, iż przerobienie historii na dobry serial jest zadaniem niemożliwym. Literacki pierwowzór bazował bowiem na monologu głównego bohatera. Twórcom "Pamiętników Mordbota" udało się to jednak przełożyć na język obrazów. W ten sposób powstał serial pełen humoru, przygód, jak również pytań o naturę człowieka. Słowem: cudo.

"Grupa zadaniowa" wciąga w świat Toma Brandisa, agenta FBI, który po osobistej tragedii próbuje zapanować nad życiem trochę tak, jak nad swoim ogrodem pełnym ptaków – z czułością, ale i poczuciem bezradności. Robbie, mężczyzna po drugiej stronie barykady, kradnie nocami w kominiarce, a za dnia wozi śmieci, próbując utrzymać rodzinę i własną twarz. Pierwsze odcinki wyglądają jak rozsypane puzzle: masa bohaterów, mnóstwo relacji, zero podpowiedzi, kto jest dla kogo ważny. Później fabuła gęstnieje, emocje rosną i nagle człowiek łapie się na tym, iż kibicuje i śledczym, i włamywaczom naraz. Mark Ruffalo pokazuje tu bohatera, którego życiowa rana wpływa na każde śledcze działanie, a Tom Pelphrey wciela się w przestępcę zawieszonego między gniewem a potrzebą miłości. To, co w "Grupie zadaniowej" najciekawsze, nie ma tu żądnych trwałych sojuszy – bohaterowie raz robią za ofiary, raz za sprawców, a widz musi sam zdecydować, komu kibicować.

"Heweliusz" opowiada o słynnym zatonięciu promu z 1993 roku, ale robi to w formie wielogatunkowej układanki: trochę katastrofy, trochę thrillera sądowego, trochę psychologicznego dramatu. Mimo pokus związanych z tym tematem, serial nie ucieka w tanią nostalgię ani efekciarstwo – zamiast tego skupia się na ludziach, traumach i systemie, który chętnie zamiata winę pod dywan. Napięcie buduje tu sprytna konstrukcja: historia biegnie w przód i w tył, zmienia perspektywy i zmusza widza do składania fabuły jak puzzli. Obok widowiskowych scen tonącego promu pojawia się intymny portret ocalałych i rodzin ofiar, dla których tragedia nie skończyła się wraz z katastrofą. Efekt to serial, który wciąga bez reszty, choćby wtedy, gdy akcja zwalnia.

Scenarzysta Vince Gilligan maczał palce w kilku z najważniejszych (i najlepszych) seriali w historii: "Z Archiwum X", "Breaking Bad", "Zadzwoń do Saula". W związku z tym wypadało co najmniej dać szansę jego nowemu projektowi. I "Jedyna" to faktycznie serial jedyny (sic) w swoim rodzaju. Już sam najprostszy opis fabuły intryguje: "Najbardziej nieszczęśliwa osoba na Ziemi musi uratować świat przed szczęściem". Sama metafora jest też niezwykle nośna: można to oglądać jako opowieść o epidemii pozytywnego myślenia, o człowieku na łasce AI albo o amerykańskiej pysze. Gilligan konstruuje narrację w taki sposób, iż nie sposób przewidzieć, dokąd zmierza – i jest to być może największa zaleta "Jedynej" w czasach, gdy co tydzień pojawia się dziesięć nowych seriali. Zalet jest jednak więcej: chociażby to, iż Gilligan opowiada niespiesznie, ale wciąż zajmująco, czasem po prostu każąc bohaterce robić jakąś rzecz – i samo to robienie jest interesujące. No i pozostało Rhea Seehorn, która de facto dźwiga serial na własnych barkach, kreując postać tyleż frustrującą, co głęboko ludzką.