NA ŻYWO
W tej rodzinie każdy żył po swojemu.
Tata, Piotr, oprócz żony, miał ulubioną kobietę, czasem choćby nie tę samą. Mama, Ewelina, podejrzewając zdrady męża, też nie była bez zarzutu chętnie spędzała wolny czas poza domem z żonatym kolegą z pracy. Dwóch synów było praktycznie pozostawionych samym sobie. Ich wychowanie nikogo zbytnio nie obchodziło. Najczęściej więc szwendali się po okolicy, nudząc się. Matka twierdziła, iż szkoła powinna być odpowiedzialna za wszystkie aspekty życia dzieci.
Ta rodzina spotykała się raz w tygodniu, w każdą niedzielę, wyłącznie po to, by gwałtownie i w ciszy zjeść obiad przy kuchennym stole, a potem każdy szedł w swoją stronę.
I pewnie tak by żyli w tym swoim popsutym, trochę grzesznym, ale słodkim świecie, gdyby nie stało się coś, czego nie da się odwrócić.
Gdy młodszy syn, Dawid, miał dwanaście lat, ojciec Piotr pierwszy raz zabrał go do garażu jako pomocnika. Dawid z ciekawością oglądał narzędzia, a tata na chwilę wyszedł do znajomych, którzy majstrowali przy autach obok.
Nagle z garażu Piotra uniósły się kłęby czarnego dymu, a zaraz potem pojawiły się płomienie.
Nikt nie wiedział, co się stało. (Dopiero potem okazało się, iż Dawid przez przypadek przewrócił włączoną lampę lutowniczą na kanister z benzyną). Ludzie stali zszokowani. Ogień szalał. Na Piotra ktoś chlusnął wiadrem wody, a ten rzucił się do środka. Wszyscy zamarli. Po kilku sekundach Piotr wyszedł z płonącego garażu, niosąc na rękach nieprzytomnego syna. Dawid był poparzony niemal na całym ciele. Cała jego odzież spłonęła, nietknięta została tylko twarz, którą chłopak chyba zasłaniał dłońmi.
Ktoś już zadzwonił po straż pożarną i pogotowie. Dawida zabrano do szpitala. Żył!
Chłopca od razu położono na stół operacyjny. Po godzinach dręczącego oczekiwania do rodziców Dawida wyszedł lekarz z niewesołą miną:
Robimy wszystko, co możliwe i niemożliwe. Wasz syn jest w śpiączce. Ma szansę na przeżycie jeden na milion. Medycyna oficjalna jest bezradna. o ile Dawid będzie miał niewiarygodną wolę życia, może wydarzy się cud. Proszę się trzymać.
Piotr i Ewelina, nie wahając się ani chwili, pojechali do pobliskiego kościoła. Rozpętała się potężna ulewa. Przejęci rodzice nie dostrzegali niczego poza chęcią ratowania dziecka.
Pierwszy raz w życiu weszli do świątyni, przemoczeni do suchej nitki. Panowała cisza, tylko kilka osób modliło się w ławkach. Kiedy zobaczyli księdza, niepewnie podeszli.
Proszę księdza, nasz syn umiera! Co mamy robić? zapłakana Ewelina z trudem wydusiła z siebie pytanie.
Dzieci moje, na imię mi ksiądz Stanisław. Tak to już bywa: jak strach przyciśnie, to ludzie do Boga idą. Czy jesteście bardzo grzeszni? ksiądz od razu przeszedł do rzeczy.
Chyba nie. Nikogo nie zabiliśmy odpowiedział Piotr, spuszczając wzrok pod przenikliwym spojrzeniem księdza Stanisława.
A miłość swoją po co zabiliście? Ona leży martwa u waszych stóp Między kochającymi żoną i mężem igły nie wsadzisz, a u was to i kłoda by się zmieściła, nikogo nie dotykając! Oj, ludzie…
Módlcie się za zdrowie syna do świętego Mikołaja! Modlitwa szczera czyni cuda. Ale pamiętajcie wszystko w rękach Boga! Nie narzekajcie na los! Czasem Pan Bóg daje nam trudności, żeby nauczyć. Inaczej nie zrozumiecie! Zgubicie duszę i nie zauważycie. Naprawcie się! Miłość jest wszystkim!
Piotr i Ewelina stali na przemian mokrzy od deszczu i łez, słuchając tych gorzkich słów jak dwoje zbitych psiaków. Wyglądali na zrozpaczonych.
Ksiądz Stanisław wskazał na ikonę świętego Mikołaja.
Piotr i Ewelina padli na kolana. Modlili się gorączkowo, płakali, składali obietnice…
Na wszystkie romanse nałożono kres. Zostały zapomniane, wykreślone z pamięci. Życie przewertowali jak książkę, czytając każdą stronę od nowa
Rano zadzwonił lekarz i powiedział, iż Dawid odzyskał przytomność.
Piotr i Ewelina natychmiast przybyli do szpitala i usiedli przy łóżku syna.
Dawid otworzył oczy i próbował się uśmiechnąć na widok rodziców, ale wyraz bólu przysłonił uśmiech. Na jego twarzy widać było cierpienie nie na dziecięcą skalę.
Mamo, tato proszę was, nie rozstawajcie się szepnął cicho chłopiec.
Synku, skąd ci to przyszło do głowy? Jesteśmy razem zaprzeczyła Ewelina i delikatnie pogładziła jego rozluźnioną, gorącą dłoń. Dawid syknął z bólu, więc matka natychmiast odsunęła rękę.
Wiem, mamo. To zobaczyłem. A kiedyś, moje dzieci będą miały wasze imiona mówił dalej Dawid.
Piotr z Eweliną spojrzeli na siebie znacząco. Pomyśleli, iż Dawid majaczy. Jakie dzieci? Przecież nie może choćby ruszyć palcem! Przykuty do łóżka, bardzo słaby. Niech by sam wyzdrowiał, to już cud!
Od tego momentu Dawid zaczął dochodzić do zdrowia. Wszelkie oszczędności i całą uwagę rodzice poświęcili leczeniu. Piotr i Ewelina sprzedali działkę.
Szkoda tylko garażu i auta całkowicie spłonęły tamtego feralnego dnia. Też by się przydały na walkę o zdrowie Dawida. Najważniejsze jednak: syn przeżył! Wszyscy dziadkowie, babcie pomagali jak mogli.
Rodzina zjednoczyła się wokół wspólnego nieszczęścia.
Nawet najdłuższy dzień w końcu się kończy.
Minął rok.
Dawid przebywał w ośrodku rehabilitacyjnym.
Już samodzielnie chodził i potrafił się o siebie zatroszczyć.
Tam zaprzyjaźnił się z rówieśniczką Zosią. Tak jak Dawid, Zosia przeżyła pożar. U niej ucierpiała jednak twarz.
Po wielu operacjach dziewczynka bardzo wstydziła się blizn. Nie patrzyła w lustro, bała się własnego odbicia.
Dawid gwałtownie poczuł do niej prawdziwą sympatię. Od tej dziewczyny biło światło, przyciągała swoją dojrzałością i bezbronnością. Chciało się ją chronić.
Cały wolny czas spędzali razem. Mieli ze sobą wiele wspólnego przeżyli ból, rozpacz, musieli oswoić się z cierpieniem, zaakceptować zastrzyki, białe fartuchy lekarzy Uwielbiali ze sobą rozmawiać i nigdy nie nudzili się swoim towarzystwem.
Czas płynął
Dawid i Zosia wzięli skromny ślub.
Z czasem urodziły im się piękne dzieci: córka Marysia, a po trzech latach syn Janek.
Gdy w końcu cała rodzina mogła odetchnąć spokojnie, Piotr i Ewelina zdecydowali się rozstać. Całe to straszne przeżycie z Dawidem wyczerpało ich tak, iż nie potrafili już żyć razem. Małżeństwo było wypalone. Oboje marzyli tylko o spokoju i rozstaniu.
Ewelina wyjechała do siostry na przedmieścia. Przed wyjazdem odwiedziła kościół, by prosić księdza Stanisława o błogosławieństwo. W ostatnich latach wielokrotnie zwierzała się mu, dziękując za uratowanie syna. Zawsze poprawiał:
Bogu dziękuj, Ewelino!
Ksiądz nie pochwalał wyjazdu Eweliny.
Ale jak już musisz, jedź. Odpocznij. Samotność bywa uzdrawiająca dla duszy. Ale wracaj! Mąż i żona to jedna całość napominał po ojcowsku ksiądz Stanisław.
Piotr został sam w pustym mieszkaniu. Synowie z rodzinami żyli osobno.
Byli małżonkowie choćby wnuków odwiedzali na zmianę, pilnując, by nie spotkać się przypadkiem.
I tak wszystkim było wygodnieAle życie, jak to życie, wciąż potrafiło zaskoczyć.
Pewnej wiosennej niedzieli, kiedy słońce świeciło na nowo, Dawid z Zosią zaprosili całą rodzinę, choćby tę rozbitą, na wspólny obiad pod chmurką. Piotr niepewnie wszedł do ogrodu, Ewelina przyjechała ostatnia, trzymając pod pachą domowy placek. Marysia już kręciła się przy stole, ciągnąc dziadka za rękaw, a mały Janek popisywał się nowo nabytą umiejętnością jazdy na rowerze bez podpórek.
Dawid spojrzał na nich tych swoich dziwnych, nieidealnych bliskich i poczuł lekkie ukłucie w sercu. Rozpoznał coś, czego wcześniej nie dostrzegał: ludzką kruchość, ale też siłę, która rodzi się z przebaczenia. Dawid podszedł do matki i ojca, podając im rękę. Przez krótką chwilę nikt się nie odzywał, a potem nie wiedzieć kiedy rozmowy popłynęły swobodnie, niemal beztrosko. Ewelina opowiadała żart, Piotr dorzucał swoje historie z młodości, a wnuki śmiały się, wołając ich do zabawy.
Kiedy dzień gasł, Dawid usiadł z Zosią na ławce, patrząc na rozświetlone twarze bliskich. Przysunął się i szepnął:
Widziałaś? Jednak można na chwilę posklejać rozbite serca.
Zosia uśmiechnęła się delikatnie, opierając głowę na jego ramieniu.
Czasem jedna niedziela wystarczy, żeby uwierzyć, iż nigdy nie jest za późno.
A potem, gdy zapadał wieczór, Dawid spojrzał w niebo, gdzie świeciła pierwsza gwiazda. Pomyślał, iż choćby po największym pożarze wszystko można zacząć od nowa byle tylko nie zabrakło woli przebaczenia i odrobiny nadziei na cud.