NA ŻYWO…
W tej rodzinie każdy żył swoim życiem.
Tata, Paweł, oprócz żony miał ukochaną kobietę, czasem inną niż poprzednio. Mama, Iwona, domyślając się zdrad męża, również nie była wzorem moralności. Spędzała dużo czasu poza domem z żonatym kolegą z pracy. Dwaj synowie wychowywali się sami.
Ich wychowaniem nikt się tak naprawdę nie interesował. Najczęściej pałętali się bez celu po osiedlu. Iwona twierdziła, iż to szkoła powinna wychowywać uczniów i brać za nich pełną odpowiedzialność.
Rodzina siadała do stołu w kuchni tylko w niedzielę, by gwałtownie i bez słowa zjeść obiad, a następnie rozejść się we własnych kierunkach.
Tak właśnie żyli w swoim zepsutym, grzesznym, a mimo to słodkim świecie, dopóki nie wydarzyło się coś, czego nie dało się już cofnąć.
…Gdy młodszy syn, Jacek, miał dwanaście lat, Paweł po raz pierwszy zabrał go ze sobą do garażu, by mu trochę pomógł. Jacek z zaciekawieniem oglądał narzędzia, a tymczasem Paweł wyskoczył tylko na chwilę do sąsiadów, motoryzacyjnych zapaleńców, którzy majstrowali przy swoich autach nieopodal.
Nagle z garażu Pawła buchnął czarny dym, po chwili pojawiły się płomienie. Nikt nie rozumiał, co się stało (później okazało się, iż Jacek przypadkiem zrzucił włączoną lampę lutowniczą prosto na kanister z benzyną). Wszyscy zamarli z przerażenia i nie wiedzieli, jak zareagować. Ogień szalał. Na Pawła wylano wiadro wody i rzucił się on natychmiast do środka. Wszyscy czekali w napięciu. Po kilku sekundach Paweł pojawił się w płomieniach, niosąc nieprzytomnego syna na rękach. Jacek był poparzony niemal na całym ciele, oprócz twarzy, którą najwyraźniej chronił dłońmi. Jego ubranie spłonęło doszczętnie.
Już ktoś zadzwonił po straż pożarną i karetkę. Jacka zabrano do szpitala. Chłopak żył!
Od razu trafił na stół operacyjny. Po kilku godzinach, które rodzicom zdawały się wiecznością, wyszedł do nich lekarz z posępną miną i powiedział sucho:
Robimy wszystko, co możliwe i niemożliwe. Wasz syn jest w śpiączce. Ma jeden na milion szans, by przeżyć. Oficjalna medycyna jest tu bezsilna. Ale jeżeli Jacek wykaże niezwykłą wolę życia, może zdarzy się cud. Proszę się trzymać.
Paweł i Iwona bez namysłu pobiegli do pobliskiego kościoła. Akurat rozpętała się ulewa. Przemoczeni do suchej nitki, nic i nikogo dookoła już nie zauważali. Najważniejsze było ratować syna!
Po raz pierwszy w życiu weszli do świątyni. W środku było cicho i spokojnie. Na widok księdza podeszli do niego nieśmiało.
Proszę księdza, nasz syn umiera! Co mamy robić? zapłakana Iwona ledwo zdołała wydusić z siebie słowa.
Nazywam się ksiądz Stefan przedstawił się duchowny. No tak, kiedy trwoga to do Boga, prawda? A dużo macie na sumieniu?
Chyba nie, nikogo nie zabiliśmy powiedział Paweł i spuścił wzrok pod uważnym spojrzeniem księdza.
Ale miłość własną zamordowaliście. Ona leży martwa między wami. Między kochającym mężem a żoną nie da się wcisnąć choćby igły, a u was to i belkę by można położyć! Oj, ludzie
Módlcie się o zdrowie syna do Świętego Mikołaja! Modlitwa gorąca, z serca, może zdziałać cuda! Ale pamiętajcie wszystko to wola Boga. Nie bluźnijcie. Bywa, iż Pan Bóg daje znaki, bo inaczej nie zrozumiecie. Zgubicie duszę i choćby się nie zorientujecie. Naprawcie to. Wszystko można uratować miłością!
Paweł i Iwona, mokrzy od deszczu i łez, stali przed księdzem Stefanem jak potulne kaczęta, wysłuchując gorzkiej prawdy. Było na nich przykro patrzeć.
Ksiądz pokazał im ikonę Świętego Mikołaja. Paweł i Iwona padli na kolana i nieustannie błagali o cud, płakali i składali przysięgi
Wszystkim pozamałżeńskim relacjom położono kres. Zapomniane, wymazane z pamięci. Całe życie przewertowane na nowo, litera po literze, nic po nicce
Następnego ranka zadzwonił lekarz z informacją, iż Jacek wybudził się ze śpiączki.
Paweł i Iwona już siedzieli przy łóżku syna. Jacek otworzył oczy i próbował się uśmiechnąć, widząc rodziców. Uśmiech jednak nie wyszedł mu najlepiej. Na twarzy chłopca widniał grymas cierpienia, nieprzystający dzieciom.
Mamo, tato, proszę was, nie rozstawajcie się wyszeptał cicho Jacek.
Synku, co ty mówisz? Przecież jesteśmy razem odpowiedziała Iwona, delikatnie dotykając jego gorącej, bezwładnej dłoni. Jacek skrzywił się z bólu, a Iwona natychmiast cofnęła rękę.
Widziałem to, mamo! Moje dzieci będą miały wasze imiona dodał Jacek.
Paweł i Iwona wymienili spojrzenia. Myśleli, iż chłopak bredzi przecież w tym stanie choćby nie ruszy palcem! Najważniejsze, żeby przeżył!
…Od tego czasu Jacek powoli wracał do zdrowia. Wszystkie siły i oszczędności zostały przeznaczone na jego leczenie. Paweł i Iwona sprzedali działkę.
Szkoda tylko garażu i samochodu, które spłonęły tamtego dnia. Mogliby je sprzedać, zdobyć pieniądze na Jacka. Ale najważniejsze, iż syn przeżył! Wszyscy dziadkowie pomagali, jak mogli kto czym był w stanie.
Rodzina skupiła się wokół wspólnego nieszczęścia.
…Nawet najdłuższy dzień kiedyś się kończy.
Minął rok.
Jacek przebywał w ośrodku rehabilitacyjnym. Już mógł chodzić i samodzielnie się obsługiwać.
W ośrodku Jacek zaprzyjaźnił się z dziewczynką Wiolettą. Byli rówieśnikami. Wioletta, podobnie jak Jacek, ucierpiała w pożarze u niej ogień sięgnął twarzy.
Po kilku operacjach dziewczynka bardzo wstydziła się swoich blizn; bała się choćby spojrzeć w lustro.
Jacek otoczył Wiolettę serdecznością. Dziewczyna promieniała, przyciągała do siebie jakąś niebywałą mądrością i delikatnością, aż chciało się ją chronić.
Spędzali razem każdą wolną chwilę, mieli mnóstwo wspólnych tematów i podobnych doświadczeń niewyobrażalny ból, gorycz tabletek, strach przed zastrzykami i białymi fartuchami… Rozumieli się bez słów i wciąż nie mieli dość rozmów.
Czas mijał…
…Jacek i Wioletta wzięli skromny ślub.
Doczekali się pięknych dzieci córki Jagódki, a po trzech latach syna Teodora.
Kiedy cała rodzina mogła wreszcie odetchnąć spokojnie, Paweł i Iwona podjęli decyzję o rozstaniu. Wszystkie ciężkie przeżycia tak ich wyczerpały, iż nie byli już w stanie być razem. Oboje poczuli ulgę, gdy się rozstali.
Iwona wyjechała do siostry pod Warszawę. Przed wyjazdem poszła do kościoła, po błogosławieństwo księdza Stefana. Przez kilka ostatnich lat często tam wracała, dziękowała za uratowanie syna. Ksiądz Stefan zawsze prostował:
Dziękuj Bogu, Iwona.
Ksiądz nie pochwalał jej decyzji.
Ale jeżeli już musisz, to jedź. Odpocznij. Samotność czasem dobrze robi duszy. Ale wracaj! Mąż i żona to jedno ciało napominał ciepło.
Paweł został sam w pustym mieszkaniu. Synowie z rodzinami mieszkali osobno.
Byli małżonkowie choćby wnuki odwiedzali osobno, żeby się nie spotkać.
I tak… o dziwo, wszyscy poczuli ulgę.
Z tej historii wyciągnąłem lekcję, jak ważna jest miłość i troska w rodzinie. Dopiero tragedia nas połączyła. Gdybyśmy wcześniej nauczyli się rozmawiać i szanować, moglibyśmy uniknąć cierpienia. Cuda się zdarzają, ale nie warto czekać, aż życie zaboli na żywo, by coś naprawić.