Nigdy by mi nie przyszło do głowy, iż kiedyś z rodzicami i bratem będziemy się dzielić majątkiem w taki sposób, iż wszystko zacznie przypominać sprzeczkę, gdzie każdy podnosi głos i na siłę chce udowodnić, kto ma rację. Jestem już dorosłym mężczyzną, mam dwadzieścia lat i marzę o niezależności, podczas gdy mój brat jest wciąż dzieciakiem ma dopiero czternaście lat. Po co mu mieszkanie? Przecież choćby nie skończył jeszcze liceum, głowę ma pełną młodzieńczych pomysłów.
Rodzice również traktują go jak dziecko, co akurat w tej kwestii mi odpowiada. Ja studiuję zaocznie, pracuję, ale mieszkam w mieszkaniu po dziadku ze strony ojca, które ojciec odziedziczył po rodzicach. Zaproponował mi to rozwiązanie, odkąd powiedziałem mu, iż chcę żyć na własną rękę i jestem gotów wynająć mieszkanie.
Był to wspaniały gest ze strony rodziców, a ja zacząłem je stopniowo remontować, mając nadzieję, iż zostanie kiedyś moim własnym. Awantury i dzielenie zaczęły się, gdy pokłóciłem się z tatą. Nie potrafię dziś już powiedzieć, o co dokładnie poszło, ale zabolało go, kiedy stwierdziłem, iż sam sobie poradzę.
Zwołano wtedy rodzinną naradę. Rodzice powiedzieli mi, iż skoro jestem taki samodzielny, to muszę się wyprowadzić, bo oni planują wynająć to mieszkanie, a poza tym nie jest tylko moje bo również na mojego brata liczą w tej sprawie.
Nie ma sensu się spierać, co jest nie tak, skoro mógłbym mieć to mieszkanie, a brat drugie, w którym mieszkają rodzice. Rodzice są choćby gotowi sprzedać oba mieszkania, byśmy mieli z bratem pieniądze i każdy mógł kupić swoje. Ale ja zdecydowanie tego nie chcę. Po co się stresować, płacić pośrednikom, notariuszom, podatki i za formalności, skoro są dwa mieszkania, w których można spokojnie mieszkać?
Jeszcze bardziej boli mnie fakt, iż rodzice są gotowi wyrzucić mnie z domu za to, iż jestem zbyt samodzielny.
Może z czasem ochłoną i wszystko się ułoży, może wrócimy do rozmów, ale na razie nie chcę być tym, który wyciąga rękę na zgodę jako pierwszy. Uważam, iż ich decyzja jest bardzo nierozsądna, a mój brat im sprzyja, bo jest za młody, by sprzeciwić się ich woli. Rodzice chyba choćby nie zauważają, iż ich działania nastawiają nas przeciwko sobie i w przyszłości mogą doprowadzić do nieporozumień, o jakich teraz choćby nie myślimy.
Czasem życie stawia nas w takich sytuacjach, których nie byliśmy w stanie przewidzieć. Najważniejsze jednak, by zachować w nich zdrowy rozsądek i pamiętać, iż rodzina powinna sobie ufać, rozmawiać ze sobą szczerze i wzajemnie się wspierać, choćby jeżeli nie zawsze się ze sobą zgadza. To jedyna droga do prawdziwego porozumienia.