12kwietnia 2025r.
Stołem przy kuchennym stole, kiedy na drzwi zapukał Wiktor mój dwurazowy były mąż, z którym rozwiodłam się cztery lata temu. Trzymał w rękach bukiet białych róż, a na twarzy nosił tę samą uśmiechniętą maskę, co wtedy, gdy miał dwadzieścia dwa lata i podbijał moje serce.
Zuzanno, wracam ogłosił, jakby właśnie wygrał jakąś bitwę. Zdałem sobie sprawę, iż popełniłem ogromny błąd. Jesteś najcenniejszą kobietą w moim życiu.
Odsunęłam się nieco, dając mu przejść do przedpokoju, i jednocześnie kazałam mu zdjąć buty nie chciałam, by znów zostawił po sobie ślady w domu. Wiktor spojrzał na mnie, licząc na przytulenie, łzy radości, może choćby na lekką reprymendę, którą z łatwością bym mu wybaczyła. Zamiast tego zaprowadziłem go na kuchnię, gdzie kontynuowałam śniadanie, nie oferując mu choćby krzesła.
Jak leci, Wiktorze? zapytałam spokojnym tonem, przecinając omlet. Twoja ostatnia przygoda w korporacji cię wypędziła, czy sam postanowiłeś szukać schronienia?
Wiktor się zagubił. Po czterech latach zapomniał, iż potrafię zachować zimną krew w kryzysie. Przypomniał sobie mnie jako młodą, pełną nadziei studentkę, gotową wybaczyć wszystko dla rodziny. Teraz siedział przede mną trzydziestoczterolatka z pewnym spojrzeniem i żelaznymi nerwami.
Zuzanno, chcę odbudować nasz dom położył bukiet na stole obok mojej talerzy. Przez te lata żyłem jak w śnie. Dopiero teraz rozumiem, iż moje miejsce jest tutaj, z tobą i dziećmi.
Ciekawe wziąłem łyk kawy. Co się zmieniło? Czy twoja wrodzona umiejętność znikania w najmniej odpowiednich momentach w końcu się wyczerpała?
Mówię serio! podniósł głos. Chcę być przy was. Dbać o dzieci, o ciebie. Przyszedłem z kwiatami i otwartym sercem.
Z otwartym sercem i pustymi kieszeniami, jak zwykle? dopytałam, po czym od razu złagodziłam ton. Usiądź. Kawa? A może jesteś na jakiejś specjalnej diecie, żeby odnaleźć siebie?
Dawno temu, gdy studiowałam ekonomię na Uniwersytecie Pedagogicznym w Krakowie, poznałam Wiktora na imprezie studenckiej. Był trzy lata starszy, pracował jako ochroniarz w centrum handlowym i wydawał się niezwykle dojrzały. Po dwóch miesiącach zaproponował mi małżeństwo.
Wyjdziesz za mnie? zapytał. Po co zwlekać? Widzę, iż jesteś tą jedyną.
Wiktorze, wiemy tak mało o sobie wątpiłam.
Co tu wiedzieć? uśmiechnął się, całując moje dłonie. Miłość to nie arytmetyka, kochanie. Nie trzeba wszystkiego liczyć.
Zgodziłam się, oślepiona romantyzmem. Wiktor wynajął jednopokojowe mieszkanie, do którego wprowadziłam się po ślubie. Musiałam łączyć studia z pracą tłumaczyłam nocami teksty z angielskiego, by płacić czynsz. Wiktor zarabiał grosze i ciągle narzekał na niesprawiedliwość szefa.
Zrozumiesz, Zuzanno tłumaczył, leżąc po kolejnym zwolnieniu. Potrzebuję pracy, w której mogę się wyrażać. Biuro mnie przygniata.
Ja, licząc budżet domowy, odpowiedziałam: Kochanie, póki szukasz siebie, pracuję za dwie. Po obronie dyplomu planowałam pracę w banku, ale nagle dowiedziałam się, iż jestem w ciąży. Nasz syn Kacper przyszedł na świat, gdy miałam dwadzieścia trzy lata, a rok i pół później urodziła się Iga.
Dzieci to szczęście mówił Wiktor, kołysząc naszą córeczkę. Pieniądze zarobimy. Najważniejsza miłość w rodzinie.
Masz rację odpowiedziałam, rozważając, jak opłacić rachunki. Dzieci były najważniejsze, a reszta przyjdzie później.
Większość dochodu wciąż przynosiła ja. Pracowałam online jako tłumaczka, prowadziłam lekcje angielskiego przez Skype, pisałam artykuły. Wiktor zmienił pięć miejsc pracy w ciągu czterech lat, zawsze tłumacząc niskie wynagrodzenie potrzebą harmonii wewnętrznej.
Wiesz, Zuzanno filozofował, nie mogę pracować tam, gdzie dusza nie leży. Lepiej zarabiać mniej, ale zachować spokój.
Zgodziłam się, choć wciąż liczyłam, jak zapłacić za media. Gdy Kacper miał cztery lata i poszedł do przedszkola, Wiktor wyznał:
Zuzanno, wypalam się emocjonalnie. Potrzebuję wolności, by odnaleźć siebie. Składam pozew o rozwód.
Co to znaczy odnaleźć siebie? zapytałam, patrząc na hipotekę i dwoje dzieci. Mówisz o rozwodzie, a my mamy dom, kredyt, wszystko.
Potrzebuję czasu, by przemyśleć. chłodno odpowiedział. Chcę podziału majątku. Połowa mieszkania moje.
Ale ja kupiłam to mieszkanie! wykrzyknęłam. Spłacam kredyt!.
Jesteśmy rodziną wzruszył ramiona. Wszystko nabyte w małżeństwie dzielimy po równo. To prawo, kochanie.
Zrozumiałam, iż mogę zostać na ulicy z dziećmi. Nasz dwupokojowy blok w Warszawie był jedynym, co mieliśmy. Musiałam pożyczać od przyjaciół i brać pożyczki, by wykupić część Wiktora. Matka, emerytka nauczycielka, nie mogła pomóc finansowo.
Kochanie, gdybym miała pieniądze, oddałabym wszystko. Ale emerytura to grosik, a on jak może zrobić tak z własnymi dziećmi? wyznałam przy telefonie.
Mamo, nie martw się pocieszała mnie Iga.
Sąd przyznał alimenty. Wiktor płacił dwa lata, potem zniknął, nie dzwonił na urodziny, nie witał się w Nowym Roku, po prostu rozpłynął się w powietrzu.
Miesiąc po rozwodzie do drzwi zapukał Michał mój dawny kolega z roku i przyjaciel Wiktora.
Zuzanno, zawsze byłem w tobie zakochany przyznał, trzymając bukiet margaretek. Wiem, iż to nie najlepszy moment, ale wyjdziesz za mnie? Nie przestraszą mnie dzieci, pokocham je jak własne.
Michał, jesteś wspaniałym człowiekiem, ale nie mogę wykorzystać twojej dobroci. Zasługujesz na kogoś, kto kocha cię całym sercem, nie za ratunek.
Michał pracował jako programista, zarabiał dobrze, był uczciwy. Ja jednak nie czułam nic poza wdzięcznością.
Micho, jestem ci wdzięczna, ale nie jestem gotowa powiedziałam. Zostańmy przyjaciółmi? To wiele dla mnie znaczy.
Poczekam odpowiedział z nadzieją w oczach. Czekać będę tak długo, jak trzeba. Jesteś warta tego oczekiwania.
Nie marnuj na mnie najlepszych lat uśmiechnęłam się smutno. Znajdź kobietę, która od razu zrozumie, jaki skarb przy niej jest.
Dwa lata mieszkałam we trójkę z dziećmi, pracując bez wytchnienia. Ukończyłam kursy podnoszące kwalifikacje i prowadziłam internetowe wykłady z ekonomii dla studentów zaocznych. Dzięki temu spłaciłam długi i znacznie zredukowałam kredyt. Michał kilkakrotnie proponował wsparcie finansowe, ale odmawiałam nie chciałam nikomu być zobowiązana.
Zuzanno, co z tego, iż jesteśmy przyjaciółmi? namawiał. Nie chcę psuć naszych relacji pieniędzmi.
Przyjaźń jest dla mnie cenniejsza niż jakakolwiek pomoc odparłam. Nasze więzi są ważniejsze niż pieniądze.
Wtedy wrócił Wiktor, skruszony.
Zuzanno, dwa lata spędziłem jako samotnik mówił, klęcząc w salonie. Przemyślałem wszystko. Zrozumiałem, iż rodzina to najważniejsze. Dzieci to sens życia. A miłość prawdziwa miłość przychodzi raz w życiu.
Gdzie byłeś cały ten czas? zapytałam, nie odrywając wzroku.
Pracowałem, wynajmowałem pokój, myślałem o was. Musiałem odzyskać siły, zrozumieć błędy. Teraz chcę być prawdziwym mężem i ojcem.
Dzieci Kacper (szesnyadzieścia) i Iga (cztery) rzuciły się do taty, przypominając, iż kiedyś był dobrym ojcem, grając w chowanego i czytając bajki. Nie wiedziały, iż matka nigdy nie mówiła im o jego odejściu.
Tatusiu, nie wyjedziesz już? zapytała Iga, przytulając się.
Nigdy, księżniczko. Tato zrozumiał, iż jego miejsce jest tutaj, przy najdroższych ludziach.
Zrezygnowałam. Dwa lata samotności, zmęczenie nieustanną walką o przetrwanie, dziecięce prośby wszystko to złamało mój opór. Wiktor oficjalnie poprosił o rękę, podpisaliśmy akt w Urzędzie Stanu Cywilnego.
Michał zdziwił się, słysząc o ślubie.
Po co pieczęć w dowodzie? Czy nie wystarczy po prostu żyć razem? zapytał.
Wiktor chce pokazać powagę zamiarów. I szczerze, chcę wierzyć w stabilność odpowiedziałam.
Rozumiem, ale mężczyzna, który już raz uciekł, czy naprawdę się zmieni? wtrącił Michał.
Micho, ludzie się zmieniają. Daj nam szansę błagałam.
Moja matka, Halina, przyjęła decyzję z ostrożną radością:
Córko, cieszę się, ale pamiętaj mężczyzna, który raz szukał wolności, nie zapomni jej. Bądź ostrożna.
Mamo, nie wszyscy są tacy. Wiktor naprawdę żałuje broniłam.
Trzy lata małżeństwa wydawały się niemal idealne. Wiktor był wzorowym mężem i ojcem. Remontował mieszkanie, zabierał nas na wakacje nad Bałtyk, płacił alimenty zgodnie z sądowym wyrokiem, choć kilka razy proponował ich zniesienie.
Nie rób tego radziła matka. Niech leżą na kontach dzieci. Zapas finansowy nigdy nie zaszkodzi.
Mamo, jesteś przesadnie nieufna. Wiktor udowodnił swoją wiarygodność broniłam.
Czas pokaże odpowiedziała.
I wtedy, kiedy wydawało się, iż życie wreszcie się ustabilizowało, Wiktor znów podniósł głos:
Zuzanno, składam pozew o rozwód. Nie czuję się w małżeństwie. Dławia mnie codzienna rutyna.
Co ty mówisz?! nie mogłam uwierzyć. Przysięgałeś, iż wrócisz, iż się zmieniłeś.
Myślałem, iż się zmieniłem. Ale nie. Rodzina to klatka. Ja jestem artystą, potrzebuję przestrzeni.
Jakże jesteś artystą? Pracujesz jako menedżer w firmie budowlanej! wykrzyknąłem.
Nie rozumiesz. Moja dusza potrzebuje lotu. Przy tobie zamieniam się w zwykłego obywatela bronił się.
Drugie rozwód było dla mnie gorsze niż pierwsze. Wtedy byłam młodsza i naiwnie wierzyła w szczęście. Teraz poczułam kolejny cios w plecy. Gdy Wiktor przyszedł odebrać rzeczy, rzuciłam mu walizkę na schody.
Zabierz się i nie wracaj! krzyczałam, nie rozpoznając własnego głosu.
Nie rób scen! Sąsiedzi usłyszą! warczał Wiktor, podnosząc porozrzucane przedmioty.
Niech cały dom wie, jaka jesteś nikczemna! Dwukrotnie rzuciłaś dzieci! Dwukrotnie! wściekł się.
Nie rzucałem! Będę płacił alimenty, spotykał się z dziećmi protestował.
Jak spotykałeś się dwa lata po pierwszym rozwodzie? Nie zadzwoniłeś ani razu! nie dawałem mu spokoju.
Wiktor próbował w sądzie uzyskać odszkodowanie za remont i wspólny wyjazd, ale przegrał. Dzieci znów zostały bez ojca, a ja otwarcie wyrażałam swój gniew.
Mamo, czy tata już nie będzie mieszkał z nami? zapytał Kacper, 9letni.
Nie, synku. Tata wybrał wolność ponad nas odpowiedziałam.
Czy on jest zły? zapytała Iga, 7latka.
Nie jest zły, kochanie. Po prostu nie potrafi dotrzymać słowa tłumaczyłam.
Po pół roku Michał ponownie przyszedł z propozycją.
Zuzanno, przestań cierpieć przez tego typu człowieka. Wyjdź za mnieMichał, choć wciąż kocham go w ciszy, wiem, iż najważniejsze jest, aby już nigdy nie wracać do przeszłości.
