„NIGREDO” to wielowymiarowy, 10-utworowy album konceptualny, stanowiący zapis intymnej i odważnej podróży w głąb własnego cienia.
To muzyczna podróż przez zakamarki ludzkiej psychiki. Inspirowana filozofią Carla Gustava Junga oraz egzystencjalizmem Alberta Camusa płyta opowiada historię rozpadu, przetrwania i ostatecznego odnalezienia światła w absurdzie życia.
Nazwa albumu nawiązuje do alchemicznego i jungowskiego pojęcia nigredo. To etap czernienia i konfrontacji z nieświadomością, bez którego niemożliwe jest osiągnięcie wewnętrznej pełni i zmiany.
Muzycznie album nie daje zamknąć się w jednej szufladzie i sięga do różnych zakamarków muzyki alternatywnej. Zróżnicowanie gatunkowe jest tu celowym zabiegiem artystycznym – odzwierciedla skrajność i dynamiczną zmienność ludzkich emocji: od cichej rezygnacji po potężny wyrzut energii. Są tutaj balladowe momenty z partiami pianina, a także brudne gitarowe riffy, czy zabawa syntezatorami, a wszystko to oparte o mocną sekcję rytmiczną, która nadaje tempa historii. Za produkcję oraz mix płyty odpowiedzialny był Tomasz “Harry” Waldowski, a za mastering Robert Szydło.
Płyta to spójna, chronologiczna opowieść o przechodzeniu przez kryzys egzystencjalny, która bierze swój początek w otwierającej album oprawie muzycznej wiersza Bolesława Leśmiana „Gdybym spotkał ciebie znowu pierwszy raz” – punkcie zwrotnym naznaczonym bolesnym żalem za decyzjami z przeszłości i pragnieniem przeżycia życia inaczej. Ta powracająca myśl ustępuje miejsca narastającej frustracji i poczuciu niezrozumienia przez świat, by z czasem ujawnić powolne odkrywanie własnych mechanizmów obronnych: wypierania oraz unikania prawdy o samym sobie. Ucieczka w apatię i zatracanie smutku w tańcu do rana okazują się jedynie iluzją, a błędna pętla kończy się gwałtownym upadkiem i zderzeniem z rzeczywistością
Najtrudniejszym, a zarazem najważniejszym punktem kulminacyjnym albumu staje się utwór „JESTEM” – absolutne dotknięcie dna i bezwzględna konfrontacja z poczuciem marnowania własnej egzystencji. Dopiero po zderzeniu z pytaniem o to czy można inaczej następuje przełom. Czerpiąc z myśli Alberta Camusa o odnajdywaniu w sobie „nieposkromionego lata w środku zimy” budzi się wola walki i chęć ocalenia siebie. Całość wieńczy przewrotny finał w postaci utworu „Numero Uno”, który zamiast idealnego wymazania śladów przeszłości przynosi dojrzałą akceptację i świadomość, iż zgliszcza i blizny nieodwracalnie ukształtowały obecną tożsamość, stanowiąc ostateczny manifest: „budzę się tu, jestem sobą”.
„Ta płyta powstała po to, aby nikt, kto walczy z trudnymi myślami o sobie i świecie, nie czuł się w tym samotny. Chcę, aby słuchacz czuł, iż przechodzimy przez to Nigredo razem.”









![Ma 26 lat, jeździ na wózku i śpiewa na ulicach Katowic. Poznaj poruszającą historię Alicji Pasoń [Zdjęcia]](https://www.wkatowicach.eu/assets/pics/aktualnosci/2026-11/IMG_6500.jpg)

