Poniedziałek, 19 października, nie należał do tych dni, kiedy człowiek ma ochotę spacerować po Warszawie. Jesienna aura w pełnej krasie: chłodno, deszczowo i szaro. Idealne warunki, żeby zamiast siedzieć w domu, wybrać się na koncert i trochę się rozgrzać. Tym bardziej iż do Stodoły przyjechała ekipa z dość odległego i egzotycznego zakątka świata, czyli mongolski The HU.
Zanim jednak przejdziemy do samego koncertu, mała anegdota. Kilka lat temu jeden z moich przyjaciół opowiedział mi o zespole The HU. Wywiązała się między nami dyskusja na temat muzyki, brzmienia i twórczości grupy. Dopiero po kilku minutach zorientowaliśmy się, iż każdy z nas mówi o zupełnie innym zespole! On miał na myśli mongolskich wojowników folkmetalowych, ja natomiast klasyków brytyjskiego rocka, czyli The Who. Jak widać, choćby wśród znajomych można czasem rozmawiać o muzyce, a jednocześnie kompletnie się nie rozumieć.
Wracając do teraźniejszości – zainteresowanie warszawskim koncertem The HU okazało się na tyle duże, iż pierwszy termin, 19 października, został wyprzedany. Organizatorzy dorzucili więc drugi koncert, dzień później, 20 października. Jak na poniedziałkowy wieczór i kapryśną pogodę, frekwencja zdecydowanie dopisała. A tego samego dnia, na kilka godzin przed występem w Stodole, zespół spotkał się również z fanami i zagrał króciutki akustyczny set w centrum Warszawy, w lokalu Beer and Bones.
Nordycki klimat na rozgrzewkę
Ze względu na obowiązki zawodowe dotarłem do Stodoły z lekkim poślizgiem, kiedy support, francuski Skáld, był już na scenie. gwałtownie okazało się, iż przy takiej liczbie ludzi znalezienie sobie dogodnego miejsca wcale nie będzie łatwe. Publiczność szczelnie wypełniała przestrzeń, a próby przebicia się bliżej sceny wymagały odrobiny determinacji.
Skáld to francuski projekt inspirowany nordyckim folkiem, mitologią i klimatem dawnych skandynawskich opowieści. Ich muzyka stanowiła interesujący kontrast wobec tego, co miało wydarzyć się później. Zamiast typowego rockowego czy metalowego supportu dostaliśmy porcję rytualnego, plemiennego grania, w którym istotną rolę odgrywały wokale, transowe rytmy i atmosfera przywodząca na myśl dawne obrzędy.
Francuzi dobrze odnaleźli się w tej konwencji, budując podniosły, momentami wręcz hipnotyczny nastrój. To muzyka, która niekoniecznie musi przekonać każdego fana ciężkich gitar, ale jako wprowadzenie do wieczoru sprawdziła się całkiem dobrze. Zresztą samo zestawienie Skáld i The HU miało sens – oba zespoły czerpią z tradycji i historii, choć robią to na zupełnie inne sposoby.
Chop Suey, ostatnie uzupełnienie płynów i… jedziemy!
Po występie supportu przyszedł czas na szybkie “uzupełnienie płynów” i przygotowanie się na główną atrakcję wieczoru. Na salę wróciłem kilka minut przed wejściem The HU. Tym razem udało mi się już wcisnąć między ludzi, choć o komforcie i przestrzeni można było raczej zapomnieć (metal to nie rurki z kremem!).
Oczekiwanie umilały publiczności rockowe i metalowe hity puszczane z głośników. Kiedy poleciało „Chop Suey!” System of a Down, fani błyskawicznie podchwycili refren i zaczęli śpiewać razem z nagraniem. Trudno o lepszy sposób na rozgrzanie gardeł przed koncertem, zwłaszcza gdy za chwilę na scenie miała pojawić się kapela, której muzyka sama w sobie potrafi rozruszać choćby najbardziej opornych.
W końcu nadszedł ten moment. Światła przygasły, napięcie wzrosło, a Stodoła czekała na gości z Mongolii.
The HU – kiedy mongolska tradycja spotyka ciężkie gitary
The HU to zespół, którego trudno pomylić z kimkolwiek innym. Muzycy stworzyli własny styl, określany mianem hunnu rocka, łącząc ciężkie gitarowe riffy z tradycyjnymi instrumentami mongolskimi, śpiewem gardłowym i rytmiką przywodzącą na myśl galopującą hordę wojowników. Brzmi to dość nietypowo, ale właśnie w tym tkwi siła tej formacji – z jednej strony jest ciężar, z drugiej melodyjność, a całość ma bardzo charakterystyczną tożsamość.
Koncert rozpoczął „The HU Intro”, które wprowadziło publiczność w odpowiedni nastrój. Zaraz potem pojawiło się „Lost Soul”, a następnie „Horse Men” i „The Same”. Od początku było jasne, iż nie będzie to zwykły rockowy występ. Charakterystyczne brzmienie instrumentów, głębokie wokale i pulsujące rytmy tworzyły atmosferę, w której współczesny rock spotykał się z muzycznym dziedzictwem Mongolii.
„Upright Destined Mongol” oraz „The Men” podtrzymały ten rozpęd, a „Shadow” wprowadził nieco inny nastrój. The HU nie opierają się wyłącznie na jednym patencie – potrafią budować napięcie, zmieniać dynamikę i przechodzić od bardziej monumentalnych fragmentów do momentów, w których pierwsze skrzypce grają rytm i wokal.
Szczególnie ciekawie wypadały utwory takie jak „Warrior Chant” i „Echoes of My Father”, w których mocniej wybrzmiewał rytualny, niemal plemienny charakter muzyki. To właśnie ten element sprawia, iż The HU wyróżniają się na tle wielu współczesnych zespołów rockowych i metalowych. Nie chodzi tylko o egzotyczną otoczkę, ale o sposób, w jaki tradycyjne brzmienia stają się integralną częścią kompozycji.
Później przyszedł czas na „Grey Hun” i „The Real You”, a następnie na „Black Thunder”, który poprowadził koncert w stronę mocniejszej, bardziej przebojowej części setu. W końcu pojawiły się dwa tytuły, z którymi wielu słuchaczy kojarzy zespół najbardziej: „Yuve Yuve Yu” oraz „Wolf Totem”.
I właśnie tutaj The HU pokazali, dlaczego zdobyli popularność daleko poza granicami swojego kraju. Te utwory mają w sobie coś niezwykle chwytliwego – ciężar gitar, rytm, charakterystyczny śpiew i melodie, które zostają w głowie. Jednocześnie nie tracą nic ze swojego mongolskiego charakteru. To nie jest folk doklejony do metalu na potrzeby oryginalności, ale brzmienie, które wydaje się naturalne i konsekwentnie rozwijane.
Główną część koncertu zamknęło „This Is Mongol” – mocne podkreślenie tego, kim jest The HU i z jakiego dziedzictwa wyrasta ich muzyka. W ich przypadku pochodzenie nie jest jedynie ciekawostką biograficzną. Stanowi fundament całego projektu, jego estetyki i scenicznej tożsamości.
Na koniec
Poniedziałkowy wieczór w Stodole był udanym spotkaniem z zespołem, który udowadnia, iż ciężka muzyka nie musi trzymać się utartych schematów. The HU połączyli metalową energię z tradycyjnymi mongolskimi brzmieniami, tworząc coś, co jest jednocześnie ciężkie, melodyjne i bardzo charakterystyczne.
Za oknem czekała chłodna, deszczowa Warszawa, ale w środku można było na chwilę przenieść się na zupełnie inny kontynent. A jeżeli ktoś wciąż uważa, iż folk i metal niekoniecznie do siebie pasują, The HU mają na ten temat własne zdanie. I całkiem przekonująco potrafią je wykrzyczeć – po mongolsku.
