Moja historia jest inna. Teściowa wiedziała, iż jej syn zdradza mnie z naszą sąsiadką. I ukrywała to przede mną. Cała prawda wyszła na jaw, gdy sąsiadka zaszła w ciążę… wtedy już nie dało się dłużej udawać w rodzinie, iż nic się nie dzieje. Byłam żoną przez sześć lat, gdy mój świat runął. Mieszkaliśmy razem, pracowaliśmy, nie mieliśmy jeszcze dzieci. Nie byliśmy idealni, ale wierzyłam, iż jesteśmy rodziną. Prawie każdą niedzielę spędzaliśmy u jego rodziców. Obiad, rozmowy, pomagałam w kuchni. Czułam się częścią tego domu. Nigdy bym się nie spodziewała, iż przy tym samym stole mogą siedzieć ludzie, patrzeć mi w oczy… i ukrywać taką prawdę. Sąsiadka była zawsze blisko z nimi. Nie była tylko „kobietą z klatki”. Była traktowana jak ktoś z rodziny. Często wpadała – czasem bez zapowiedzi, jadła z nami, zostawała długo. Nigdy nie podejrzewałam. Bo wyrosłam w przekonaniu, iż rodzina ma swoje granice. Nie wierzyłam, iż w porządnej rodzinie coś takiego może się dziać… na oczach wszystkich. Teściowa zawsze jej broniła. Gdy ktoś powiedział coś złego – ona ją tłumaczyła. Gdy sąsiadka czegoś potrzebowała – teściowa była pierwsza do pomocy. A mój mąż… zawsze „na zawołanie”. Widziałam to. Ale powtarzałam sobie: „Nie będę myśleć źle, to bzdury”. Ale kilka miesięcy przed wybuchem wszystkiego zaczęłam czuć, iż coś jest nie tak. Mąż coraz częściej był nieobecny. Mówił, iż jest u rodziców, pomaga w czymś, ma pracę. Nigdy go nie sprawdzałam. Nie byłam kobietą, która kontroluje i śledzi. Ale teściowa zaczęła się dziwnie zachowywać. Chłodniej. Dystansowała się. Była mało uprzejma. Wtedy coś mnie tknęło – jakby czuła się winna. Dzień, w którym poznałam prawdę, zaskoczył mnie. Zadzwoniła ciotka mojego męża. Najpierw pytała, jak się mam, co u nas, jak praca. Potem cisza i pytanie: — przez cały czas mieszkacie razem? Powiedziałam, iż tak. Znów cisza. I wtedy: — A czy ty nic nie wiesz… o sąsiadce? Przeszedł mnie dreszcz. — Co pani ma na myśli? — spytałam. I wtedy usłyszałam całą prawdę: — Ona jest w ciąży. A ojcem jest twój mąż. To już była „rodzinna tajemnica”, nad którą wszyscy próbowali zapanować od miesięcy. Zakończyłam rozmowę, usiadłam na brzegu łóżka. Męża jeszcze nie było. Gdy przyszedł, czekałam na niego. Spytałam wprost: — Od kiedy jesteś z sąsiadką? Nie zaprzeczył. Tylko spuścił głowę. — To nie było planowane… — powiedział. — Od jak dawna? — spytałam. — Ponad rok. Poczułam, jak grunt usuwa mi się spod nóg. Spytałam, kto o tym wie. I wtedy najgorsze: — Mama wie od miesięcy. To zdanie zabolało najbardziej. Następnego dnia poszłam do teściowej. Weszłam bez zapowiedzi. Nie obchodziło mnie, czy jej to pasuje. Spytałam wprost: — Dlaczego mi nie powiedziałaś? Spojrzała na mnie spokojnie. Bez łez. Bez cienia żalu. Jak ktoś, kto uważa, iż robił dobrze. I powiedziała: — Chciałam uniknąć skandalu. Myślałam, iż on sobie z tobą porozmawia. Nie wierzyłam. — Przemilczeć, iż twój syn zdradza mnie z sąsiadką, to według ciebie „ochrona”? — spytałam. — Nie chciałam rozbijać wam małżeństwa. I wtedy zrozumiałam coś strasznie prostego: Nigdy nie byłam chroniona. Byłam wygodna. Oszukało mnie całe to otoczenie. Później zaczęli „pomagać”. Wtrącać się. Tłumaczyć. Mówić, żebym nie była „radykalna”, „nie robiła burzy”. Jakby to była moja reakcja problemem. Podpisałam rozwód. Sąsiadka przeprowadziła się do swojej mamy na chwilę. Teściowa przestała się do mnie odzywać. A mój były mąż został ojcem z nią. Zostałam sama. Nie tylko bez męża. Zostałam bez rodziny, którą myślałam, iż mam. I to nie była tylko zdrada. To było zbiorowe zdradzenie. Rozwód. Podpisałam papiery, jak ktoś, kto nie ma już siły stać prosto. Nie tylko dlatego, iż mąż mnie zdradził. Bo zdradziła mnie cała jego rodzina. Sześć lat każdej niedzieli u nich. Gotowałam, pomagałam, śmiałam się, świętowałam. Myślałam, iż mnie kochają. A oni patrzyli mi w oczy… i wiedzieli. Wiedzieli. Milczeli. Kryli go. A mnie nigdy nie chronili. Teściowa nie zdradziła mnie w chwili, gdy się dowiedziała. Ona zdradzała mnie za każdym razem, gdy przytulała i mówiła „wszystko będzie dobrze”, gdy jej syn robił dziecko innej. I wtedy zrozumiałam coś, co boli bardziej niż zdrada: Zdradę partnera można przeżyć. Zdrada całego „rodzinnego stołu” zmienia człowieka na zawsze. ❓ Pytanie do Was: Jak Wy sądzicie: jeżeli rodzina partnera wie, iż jesteście okłamywani i zdradzani, ale milczy – to są wspólnikami, czy „nie ich sprawa”? Co byście zrobili na moim miejscu?

Moja historia jest inna.
Moja teściowa wiedziała, iż jej syn mnie zdradza ze swoją sąsiadką.
I ukrywała to przede mną.
Wyszło na jaw dopiero wtedy, gdy ona zaszła w ciążę i rodzina nie była już w stanie dłużej utrzymać tej tajemnicy.
Byłem mężem przez sześć lat, gdy cały mój świat runął.
Mieszkaliśmy razem, oboje pracowaliśmy, wciąż nie mieliśmy dzieci.
Nie byliśmy idealni, ale wierzyłem, iż tworzymy rodzinę.
Prawie każdej niedzieli chodziliśmy do jego rodziców w Warszawie.
Jadaliśmy wspólne obiady. Rozmawialiśmy. Pomagałem w kuchni.
Czułem się częścią tego domu.
Nigdy bym nie przypuszczał, iż przy tym samym stole mogą siedzieć ludzie, patrzeć mi w oczy… i ukrywać taką rzecz.
Nasza sąsiadka była stale w pobliżu ich domu.
To nie była po prostu jakaś kobieta z klatki.
Ona była z nimi bardzo zżyta. Jakby była rodziną.
Bywała u nich czasem bez zapowiedzi, zostawała na obiad, siedziała do późna.
Nigdy nic nie podejrzewałem.
Wychowałem się w przekonaniu, iż w rodzinie są pewne granice.
Nie mieściło mi się w głowie, iż coś takiego może się dziać w normalnym domu na oczach wszystkich.
Teściowa zawsze ją broniła.
Jeśli ktoś coś wspomniał, ona natychmiast usprawiedliwiała sąsiadkę.
Gdy ona czegoś potrzebowała teściowa była pierwsza do pomocy.
A mój żona ona zawsze była do dyspozycji.
Widziałem to.
Ale mówiłem sobie: „Nie będę o niczym złym myśleć. To głupoty.”
Kilka miesięcy przed tym, jak wszystko się wydało, zacząłem jednak wyczuwać, iż coś jest nie tak.
Moja żona była coraz mniej obecna.
Tłumaczyła, iż jest u rodziców, iż pomaga w czymś, iż ma dużo pracy.
Nie sprawdzałem tego.
Nigdy nie byłem takim mężem, który kontroluje czy śledzi.
Ale teściowa zaczęła się zachowywać dziwnie.
Bardziej chłodno.
Zdystansowanie.
Coraz mniej serdecznie.
I wtedy uderzyło mnie zaczęła się zachowywać, jakby była winna.
W dniu, kiedy dowiedziałem się prawdy, nie byłem przygotowany.
Zadzwoniła do mnie ciotka mojej żony.
Nie zaczęła od razu.
Najpierw zapytała, jak się trzymam, jak w pracy, jak nam się wiedzie z żoną.
Potem zapadła cisza i powiedziała:
Muszę cię o coś zapytać przez cały czas mieszkacie razem?
Odpowiedziałem: „Tak”.
Znowu cisza.
A potem:
A ty nic nie wiesz… o sąsiadce?
Poczułem wtedy zimny dreszcz na plecach.
O czym pani mówi? spytałem.
I wtedy usłyszałem wprost:
Ona jest w ciąży. A ojcem jest twój żona.
Powiedziała, iż to jest już rodzinna „tajemnica poliszynela”.
Że od miesięcy próbują „opanować sytuację”.
Ale nikt nie miał odwagi mi powiedzieć.
Rozłączyłem się i usiadłem na brzegu łóżka.
Żona jeszcze nie wróciła do domu.
Kiedy przyszła, już na nią czekałem.
Zapytałem wprost:
Od kiedy jesteś z sąsiadką?
Nie zaprzeczyła.
Tylko spuściła głowę.
Wyszło… samo. odpowiedziała.
Jak długo? dopytałem.
Ponad rok.
Poczułem, jak ziemia usuwa mi się spod nóg.
Spytałem, kto jeszcze o tym wie.
I wtedy usłyszałem najgorsze:
Mama wie już od miesięcy.
Te słowa uderzyły mnie najmocniej.
Następnego dnia poszedłem do teściowej.
Wszedłem bez zapowiedzi.
Nie obchodziło mnie, czy jej to pasuje czy nie.
Spytałem wprost:
Dlaczego pani mi o tym nie powiedziała?
Popatrzyła na mnie spokojnie.
Bez łez. Bez wzruszenia.
Jak ktoś przekonany o swoich racjach.
Powiedziała:
Chciałam uniknąć awantury. Myślałam, iż ona to sama z tobą wyjaśni.
Patrzyłem na nią, nie wierząc własnym uszom.
Ukrywanie, iż pani córka mnie zdradza z sąsiadką, to jest „dbanie o mnie”? spytałem.
Odpowiedziała:
Nie chciałam rujnować waszego małżeństwa.
Wtedy zrozumiałem coś przerażająco prostego:
Nigdy nie byłem chroniony.
Byłem wygodny.
Zostałem oszukany przez wszystkich.
Później rodzina zaczęła „pomagać”.
Wtrącać się.
Tłumaczyć wszystko.
Mówili mi, żebym nie był „radykalny”.
Żebym nie robił scen.
Jakby to, iż reaguję na całą sytuację, było problemem.
Podpisałem papiery rozwodowe.
Sąsiadka na jakiś czas przeniosła się do swojej matki.
Teściowa przestała się do mnie odzywać.
A moja była żona została z ojcem jej dziecka.
Zostałem sam.
Nie tylko bez żony.
Ale też bez rodziny, którą sądziłem, iż miałem.
Najgorsze było to, iż to nie była tylko zdrada.
To była wspólna zdrada.
Rozwód.
Podpisałem papiery jak człowiek, który nie ma już siły dalej walczyć.
Nie tylko dlatego, iż żona mnie zdradziła.
Ale dlatego, iż zdradziła mnie cała jej rodzina.
Sześć lat co niedzielę chodziłem do nich.
Gotowałem, pomagałem, śmiałem się z nimi, świętowałem.
Myślałem, iż mnie kochają.
A tymczasem patrzyli mi w oczy…
i wiedzieli.
Wiedzieli cały czas.
Milczeli.
Kryli ich.
A mnie nigdy nie chronili.
Teściowa nie zdradziła mnie w momencie, gdy się dowiedziała.
Zdradziła mnie za każdym razem, kiedy mnie przytulała i mówiła „wszystko jest dobrze”, podczas gdy jej córka robiła dziecko komuś innemu.
Wtedy zrozumiałem coś, co boli bardziej niż zdrada partnera:
Człowiek jest w stanie przeżyć zdradę partnera.
Ale zdrada całego „rodzinnego stołu”… to już zmienia cię na zawsze.

Pytanie do was:
Jak uważacie jeżeli rodzina partnera wie, iż jesteście oszukiwani i zdradzani i milczy to są współwinni, czy to „nie ich sprawa”? I co byście zrobili na moim miejscu?