Moja była żona zamierzała zabrać mi połowę domu, ale nie wiedziała, iż sprytnie wszystko zaplanowałem z wyprzedzeniem

Mój związek z byłą żoną rozpłynął się niczym mgła podczas dziwnego snu, którego kulminacją było spotkanie w gdańskim sądzie, gdzie ławki skrzypiały dziwnie i echo powtarzało niezrozumiałe słowa. Nie potrafię wskazać winnych, bo w małżeństwie zawsze winę nosi się wspólnie, jak stara, zakurzona walizka, której nie można zamknąć.
Jednak nieludzką logiką snu, moja druga żona Wiktoria Kowalska oddaliła się ode mnie, znajdując czułość w ramionach innego. Jej wybranek, zamożny i wiecznie uśmiechnięty pan Bielecki, pojawił się kiedyś znikąd, niczym piosenka w radiu pośród ciszy, i otworzył w sopockiej kamienicy małą kawiarnię, gdzie kawa była czarna jak północ, a ciastka pachniały wspomnieniami dzieciństwa.
Wiktoria próbowała na początku schować swą nową relację za firaną codzienności, ale potem, jakby sen zmienił zasady, zaczęła się nią chwalić. Przyszła do mnie, jej głos dźwięczał jak dzwon o świcie, i oznajmiła, iż będzie składać wniosek o rozwód. Chciała, by połowa naszego domu na Przymorzu trafiła do niej, licząc na moje wzburzenie, bo mieszkanie zostało kupione za moje ciężko zarobione złotówki, na które pracowałem przez wiele lat, sprzątając nocami trójmiejskie ulice.
Wiktoria nie miała żadnego udziału w tym mieszkaniu, oprócz tego, iż przez dwa lata żyła w nim jak ptak w klatce. Teraz rościła sobie prawa, niczym sen, który nie należy do nikogo. Objęło mnie dziwne uspokojenie nie przekonywałem jej, nie namawiałem, by odpuściła. Czekałem tylko na sądowy werdykt i jej zaskoczenie, gdy będzie musiała zapłacić opłatę sądową w banku, którego okna odbijają słońce tak, iż trudno wejść.
Z pierwszą żoną Elżbietą Wiśniewską walczyłem trzy lata, każde spotkanie w sądzie zamieniało się w absurdalną awanturę, jakby salę spowiły poplątane sny i niezrozumiałe emocje. Elżbieta znalazła prawnika, który miał oczy jak dwa jeziora, i dzięki niemu odebrała mi mieszkanie po moim ojcu, na Wrzeszczu, miejsce, które znałem na pamięć, a teraz nosiło nowe nazwisko.
Tym razem, kiedy życie wróciło do mnie przez Wiktorię, postąpiłem inaczej. Przed ślubem miałem już mieszkanie, które własnoręcznie odnowiłem, szlifując podłogi, malując ściany na kolor słonecznej żółci, ale zapisałem je na mojego brata, Marka Kowalskiego człowieka, któremu ufam bez granic, bo zawsze w snach podaje mi rękę.
Kiedy nadszedł czas rozwodu, okazało się, iż nie mam nic tak jakby w śnie mieszkanie po prostu zniknęło, a miejsce w sercu na rozczarowanie się już nie znalazło. Po pierwszym, nieudanym małżeństwie nauczyłem się, iż żadna kobieta nie zdoła mnie drugi raz oszukać, tak jak nikt nie potrafi prześcignąć własnego cienia na rozświetlonym, warszawskim chodniku.