Moja była żona planowała wnieść pozew o połowę naszego mieszkania, ale nie spodziewała się, iż zawczasu przewidziałem jej zamiary

Dziś w moim dzienniku muszę się rozprawić z tematem, który ciąży mi na sercu od dłuższego czasu. Mój ostatni związek skończył się na sali sądowej w Warszawie. Nie chcę tu rozstrzygać, kto ponosi winę moim zdaniem, odpowiedzialność zawsze jest po obu stronach.
Zdarzyło się jednak tak, iż moja druga żona, Agnieszka, znalazła sobie kochanka. Był to krakowski przedsiębiorca, który przyjechał do naszego miasta kilka lat temu, by otworzyć w Poznaniu małą kawiarnię na Starym Mieście. Początkowo Agnieszka próbowała ukryć ten romans, ale z czasem przestała się przejmować pozorami i już choćby nie próbowali się kryć.
W końcu przyszła do mnie z konkretem zamierza wnieść pozew o rozwód i chce żądać ode mnie połowy naszego mieszkania. Sądziła wyraźnie, iż będę się stresował i panikował, ale mieszkanie kupiłem wyłącznie z własnej pensji, zarobionej ciężką pracą jako informatyk. Agnieszka nie dołożyła ani grosza do tej nieruchomości. Przez dwa lata mieszkała ze mną pod jednym dachem, a teraz ma czelność rościć prawa do połowy domu.
Podszedłem do tej sytuacji spokojnie, bez zbędnych emocji. Nie starałem się jej odwodzić od pomysłu procesu, choćby nie próbowałem negocjować. Po prostu czekałem, aż sprawa się rozstrzygnie i będzie musiała zapłacić opłatę sądową 1500 zł według polskiego prawa. Miałem już za sobą podobne doświadczenia z pierwszą żoną Martą. Tamto postępowanie ciągnęło się przez ponad trzy lata w sądzie rejonowym w Gdańsku, wszystko przez to, iż nie udało nam się wypracować kompromisu. Każde spotkanie w sądzie kończyło się awanturą i wzajemnymi oskarżeniami.
Ostatecznie jednak Marta dopięła swego przejęła połowę mojego majątku, z pomocą dobrego prawnika z Wrocławia. Straciłem mieszkanie, które odziedziczyłem po ojcu. Miałem wówczas poczucie niesprawiedliwości i bezsilności, ale wyciągnąłem lekcję.
Dlatego przy małżeństwie z Agnieszką postawiłem na rozsądek. Mieszkanie, które kupiłem i sam wyremontowałem, zapisałem na nazwisko mojego brata Pawła jedynej osoby, której ufam bezgranicznie. Kiedy nadszedł czas na rozwód, okazało się, iż formalnie nie mam żadnej nieruchomości.
Odkąd przeżyłem fiasko pierwszego małżeństwa, postanowiłem, iż żadna kobieta już mnie nie omami ani nie wykorzysta mojej ufności. Dziś patrzę z perspektywy czasu rozczarowanie, ból, a także poczucie siły i samodzielności. Może to smutne, ale nauczyłem się, iż w życiu trzeba być mądrzejszym, a przede wszystkim mieć własną strategię.