Mój związek z byłą żoną zakończył się na sali sądowej wiele lat temu. Nie chcę nikogo obwiniać wina zwykle leży po obu stronach. Ale to, co wydarzyło się później, na zawsze utkwiło mi w pamięci.
Moja druga żona, Wioletta, poznała pewnego bogatego przedsiębiorcę, który kilka lat wcześniej przyjechał z Warszawy do naszego Krakowa i otworzył tu własną klimatyczną kawiarnię na Kazimierzu. Początkowo Wioletta starała się ukrywać ten romans, ale z czasem choćby nie kryli się ze swoimi uczuciami.
W końcu przyszła do mnie pewnego wieczoru, podniosła głowę i oznajmiła, iż składa pozew o rozwód i zamierza pozwać mnie o połowę mieszkania. Myślała, iż się zdenerwuję, spanikuję, ale mieszkanie to kupiłem wyłącznie za swoje ciężko zarobione złotówki przez lata pracy w rodzinnej firmie stolarskiej. Wioletta nie włożyła w ten dom ani grosza, poza tym, iż przez dwa lata tam mieszkała. Teraz śmiała się upominać o swoje prawa.
Zachowałem jednak spokój, nie próbowałem odwodzić jej od sądu. Czekałem spokojnie na rozprawę, będąc przekonanym o swoim, a przy okazji wiedziałem, iż to ona pokryje koszty sądowe. Przekonałem się już na własnej skórze, jak to jest przy pierwszej żonie, Janinie, proces ciągnął się ponad trzy lata. Za każdym razem, gdy spotykaliśmy się w sądzie przy ulicy Grodzkiej, kończyło się awanturą i żalem.
Ostatecznie Janina dopięła swego zabrała mi połowę majątku. Miała dobrego prawnika, a ja zostałem bez mieszkania po ojcu w Starym Podgórzu.
Ale z Wiolettą postąpiłem ostrożniej. Kiedy braliśmy ślub, miałem już mieszkanie wyremontowane własnymi rękami, ale zarejestrowane na mojego brata, Marka człowieka, któremu ufam jak nikomu innemu. I tak, gdy przyszło do rozstania, okazało się, iż formalnie nie mam nic. Po tamtej lekcji z pierwszego nieudanego małżeństwa, żadna kobieta już mnie nie zwiodła.
Takie były czasy, takie historie pisze życie dziś, gdy wspominam te wydarzenia z dawnych lat, wiem, iż nauczyły mnie, jak ufać i jak chronić to, co najcenniejsze.
