Była kiedyś taka Wigilia, iż do dziś wspominamy ją przy każdym rodzinnym spotkaniu, szepcząc półgłosem z niedowierzaniem. Minęło już wiele lat, a jednak tamten wieczór pozostał żywy w naszej pamięci.
Zegar ścienny wybił 20:47 w ostatni dzień grudnia, kiedy nagle zadzwonił dzwonek do drzwi. Wszyscy zamarliśmy, jakby ktoś zapalił alarm pożarowy. Mama upuściła chochlę prosto do garnka z barszczem. Tata, urywając w pół zdania kolędę, spojrzał w kierunku wejścia. Ja natomiast niemal się zakrztusiłam makowcem.
Kogo jeszcze oczekujemy? zapytała mama, gwałtownie analizując w myślach, czy wszyscy goście są już na miejscu.
Mój brat, Wiktor, zerknął znad dywanu, gdzie układał wieżę z klocków ze swoją czteroletnią córeczką, Zosią. Twarz mu zbladła niczym opłatek.
To niemożliwe szepnął.
A jednak. Gdy otworzyliśmy drzwi, na progu stała Marta nasza była szwagierka, z którą Wiktor rozstał się pół roku wcześniej. W jednej dłoni trzymała miskę śledzi pod pierzynką, w drugiej butelkę wybornej nalewki.
Rodzino! wykrzyknęła z promiennym uśmiechem. Szczęśliwego Nowego Roku!
W salonie zapadła taka cisza, iż można by ją kroić nożem od kiełbasy.
Marta zaczęłam niepewnie. Przecież chyba
Że niby rozstaliśmy się z Wiktorem? dokończyła za mnie, wchodząc zupełnie, jakby nic się nie stało. No tak. Ale rozstałam się Z WIKTOREM, nie z wami wszystkimi. Przecież nie świętujemy tylko w jego gronie, tylko w rodzinnym!
Mama, cała w dyplomacji jak zawsze, pierwsza się opamiętała.
W sumie masz rację powiedziała.
Mamo! Wiktor aż się oburzył.
Ciociu Marta! Zosia rzuciła się w jej ramiona.
I w tamtej chwili wiedzieliśmy, iż już po nas.
To była chyba najbardziej osobliwie zgodna, a przy tym surrealistyczna Wigilia mojego życia. Marta usiadła na swoim dawnym miejscu przy stole, pomogła rozdzielać pierogi, a kiedy podawała Wiktorowi sól z taką naturalnością, szczęki wszystkim opadały.
Może jeszcze ziemniaków? spytała uprzejmie brata.
…Poproszę odpowiedział, wyraźnie zbity z tropu.
przez cały czas chrapiesz jak stara syrena fabryczna?
Marta, proszę cię
Przecież twoja nowa dziewczyna powinna to wiedzieć. Sprawa ważna.
NIE mam żadnej nowej dziewczyny!
To świetnie, nie spiesz się.
Tata pod stołem pchnął mnie lekko stopą, dusząc śmiech. Mama zanurzyła się tak głęboko w swoim kieliszku wina, jak to tylko możliwe.
Prawdziwy absurd pojawił się przy rozdawaniu prezentów. Marta miała podarki dla wszystkich, choćby dla Wiktora książkę o medytacji i radzeniu sobie z gniewem.
Bywasz czasem zbyt nerwowy, jak rozmawiamy o segregowaniu śmieci zauważyła delikatnie, kiedy rozwijał prezenty z zaciśniętymi ustami.
Ale tym, co zupełnie pokonało cały nasz opór, była chwila, gdy Zosia zasnęła na kanapie z głową na kolanach mamy, a stopami ułożonymi na nogach taty. Marta i Wiktor spojrzeli sobie w oczy w ten sposób, w jaki patrzeć mogą tylko ludzie, którzy przeszli ze sobą wiele.
przez cały czas jesteś częścią rodziny szepnęła mama, kładąc dłoń na ręku Marty. Rozstania tego nie zmienią.
Zmywając po kolacji, nie mogłam się oprzeć myśli, iż nasza rodzina jest typowo polska nieco dysfunkcyjna, pełna ciepła i zupełnie niepowtarzalna.
Wiktor wszedł do kuchni, niosąc śpiącą Zosię do samochodu.
Odwiozę cię do domu powiedział Martcie z cichym westchnieniem.
Dżentelmen! I jak tu nie kochać? Widzisz teraz, dlaczego za ciebie wyszłam?
I widzisz, dlaczego się rozeszliśmy?
Oboje się śmiali. A my wszyscy do dziś się zastanawiamy, jak ta historia mogłaby się dalej potoczyć wraz z nadejściem Nowego Roku.