Pamiętam Adama jeszcze z dzieciństwa. Mieszkaliśmy na tym samym podwórku w Krakowie i naturalnie od małego się przyjaźniliśmy. Gdy weszliśmy w wiek nastoletni, trzymaliśmy się paczką i włóczyliśmy się po Rynku Głównym. Chodziliśmy po Plantach albo po prostu siedzieliśmy na ławce i rozmawialiśmy. Nasze kontakty z dziewczynami nie były wtedy zbyt poważne. Najbardziej interesowało nas, co powiedzą kumple nie chcieliśmy stracić twarzy przed swoją paczką.
Potem przyszła armia. Ja zostałem wcielony do służby wojskowej, a Adamowi jakoś udało się tego uniknąć. Po powrocie z wojska gwałtownie podjąłem pracę, a potem ożeniłem się z Jolantą. Przez dziesięć lat tworzyliśmy rodzinę, mieliśmy dwójkę dzieci. Z czasem jednak staliśmy się sobie zupełnie obcy. Zaczęliśmy się kłócić, a w końcu dotarło do nas, iż nie powinniśmy dalej mieszkać razem. Rozstaliśmy się, rozwód nastąpił bardzo szybko.
Dwa lata po rozwodzie, już jako wolny człowiek, przypadkiem spotkałem Adama na ulicy. Przez te dwanaście lat Adam zmienił się nie do poznania mocno przytył i siwiejące włosy ledwo rozpoznałem.
Usiedliśmy sobie w kawiarni na Kazimierzu i zaczęliśmy wspominać. Okazało się, iż Adam także rozwiódł się z żoną i szukał nowej kobiety. Minął rok, poznałem Halinę, ożeniłem się ponownie. I znów zupełnie niespodziewanie natknąłem się na Adama. Tym razem to on pochwalił się, iż również znalazł wybrankę. Nie przypadła mi jednak do gustu była bardzo otyła.
Co ci się w niej podoba? zapytałem wprost.
Adam roześmiał się i odpowiedział, iż jest świetną gospodynią i wspaniale gotuje.
A poza tym daje mi święty spokój! Mogę spokojnie napić się piwa i oglądać mecz, mogę wyskoczyć z chłopakami do knajpy. Dla mnie jest idealna. Nigdy niczego mi nie zabrania.
Zdziwiłem się, słysząc takie słowa. Dla mnie kobieta życia to zupełnie coś innego. Jasne, dobrze gdy żona umie gotować i dba o dom, ale dla mnie najważniejsza jest miłość i wzajemne wsparcie.
Dla niektórych liczy się porządek i suto zastawiony stół, ale dla mnie najważniejsze, byśmy z żoną nadawali na tych samych falach, byli dla siebie nawzajem partnerami. Tak byśmy się wzajemnie szanowali i rozumieli. Najlepiej, gdy mamy wspólne pasje przecież sprzątanie albo gotowanie też można robić razem. I my z Haliną często tak robimy.
Gdy dwoje ludzi jedzie na rowerze w tę samą stronę i oboje mocno pedałują ich szanse, żeby dojechać razem na sam szczyt, rosną nieporównywalnie.
Czy nie mam racji?