Mój ojciec, Jan Kowalski, w wieku siedemdziesięciu dwóch lat opowiedział mi, iż poślubi swoją dawną koleżankę z klasy. Gdy usłyszałem o tym, zaniemówiłem. Ależ on ma już siedemdziesiąt dwa lata! myślałem, nie mogąc uwierzyć w słowa.
Przez dwadzieścia lat Jan był samotny, od śmierci mojej babci Marii w małym domu na wsi pod Warszawą. Trzydzieści lat temu wyjechałem z rodzicami do Krakowa, zakładając własną rodzinę. Co roku, na Boże Narodzenie i w wakacje, odwiedzam ojca z żoną Anną i naszymi dziećmi Grażyną i Michałem. Mój tata nie narzeka na zdrowie, sam zajmuje się ogrodem i rąbi drzewka na opał, choć my wciąż przyjeżdżamy, kiedy trzeba uporządkować rabaty czy zapaść drewna na zimę.
Niedawno, podczas rozmowy telefonicznej, Jan zawołał: Czas wprowadzić do domu nową panią!. Okazało się, iż chodzi o jego dawną koleżankę, Halinę Nowak, z którą kiedyś byli nierozłączni. Po ukończeniu szkoły rozeszli się po różnych miastach ona do Gdańska, on na wieś pod Łowiczem i dopiero teraz, w podeszłym wieku, postanowili połączyć losy. Czy to nie groteska?
Kiedy dowiedziałem się o ich ślubie, od razu powiedziałem ojcu, iż nie spodziewamy się, iż my i nasze dzieci będziemy gościć przy ceremonii. Nie powstrzymało go to jednak. Para wzięła ślub kilka miesięcy temu i zorganizowała małe przyjęcie wśród rodziny.
Co takiego brakowało mu w tym podeszłym wieku, iż nie mógł już żyć spokojnie do końca?
Dom Jana jest ogromny rozległe pola, stary gospodarstwo i stodoła, a żona Halina ma już kilku wnuków i dzieci, które niecierpliwie patrzą na majątek, chcąc go sobie przywłaszczyć. Zaczyna mnie dręczyć pytanie, czy ten związek to jedynie gra o pieniądze.
My z Anną mieszkamy w trzypokojowym mieszkaniu w Krakowie, którego kredyt spłacaliśmy pół życia. Mamy dwójkę dzieci, a my zawsze myśleliśmy, iż kiedyś oddamy to lokum starszym, a młodszym zostanie dom ojca. Teraz nie wiemy, kto ma prawo do tej ziemi.
Od sześciu miesięcy nie odwiedziliśmy Jana. Nie chcemy wracać, odkąd zaczął budować nowe życie z Haliną. Krewni telefonują, mówią, iż powinniśmy się cieszyć, iż ojciec w podeszłym wieku odnalazł szczęście. Oczywiście cieszyłbym się, gdyby nie obawa, iż ta kobieta tylko go wykorzysta, a my w przyszłości będziemy musieli walczyć z jej krewnymi o dom, w którym spędziłem połowę swojego życia.
Nie wiem, co robić. Nie mogę już dłużej ignorować ojca, a nie mam siły udawać, iż wszystko jest w porządku. Co radzicie? Jak uwolnić się z tej pułapki?
