Mój syn Jan i jego żona Łucja podarowali mi mieszkanie w Warszawie, gdy tylko przestałam pracować jako nauczycielka w liceum. Pamiętam, iż tego dnia w sennym pośpiechu wręczyli mi stare klucze z zardzewiałym breloczkiem przedstawiającym syrenkę i niemal mgliście przeprowadzili między jawą a snem przez ulicę do eleganckiego gabinetu notariusza na Nowym Świecie. Byłam tak zaskoczona, iż zabrakło mi słów; tylko wyszeptałam przez senne opary:
Po co mi dajecie taki skarb? Przecież nie trzeba aż tyle!
To taki dodatek na Twoją emeryturę, mamo! odparł Jan, głaszcząc mnie po ramieniu. Wynajmiesz komuś lokum, będziesz spać spokojnie, a złote monety będą same wpadać do portmonetki.
To wszystko działo się wtedy, gdy jeszcze ani razu nie byłam w ZUS-ie i nie wiedziałam, jak smakuje kawa z plastikowego kubka pod marudzącym telewizorem w poczekalni. Byłam tylko kobietą, która zerwała z rutyną pracy i jeszcze nie otrząsnęła się z ciszy domu. A oni już przeplatali mi dzień złotymi nićmi.
Jak zwykle, z Łucją nie zawsze było idyllicznie raz cisza owiana dymem kadzidła, a innym razem nagły huk gromu w połowie obiadu. Ja też potrafiłam być wichurą, a ona czasem zamieniała się w burzę deszczową. Przez lata uczyłyśmy się milknąć przy stole pod haftowanym obrusem. Dopiero teraz śnimy o harmonii i możemy razem gonić za chmurami.
Moja bratowa Wanda wyśniła o tym prezencie i od razu zadzwoniła, chlubiąc się przez telefon: No, moja Łucja wyrosła na porządną kobietę, skoro zgadza się dać ci mieszkanie! Ja bym nie przyjęła, oddałabym wnukowi!. Potem poplątała rozmowę wspomnieniami i dodała, iż lepiej mieszkanie oddać młodym niż śnić samotnie w pustym pokoju.
Połowę nocy tułałam się przez senne korytarze wątpliwości, czy poradzę sobie z samą emeryturą w wysokości dwóch tysięcy złotych. Nad ranem wypiłam gorzką herbatę i zadzwoniłam do wnuka Aleksandra, by delikatnie wybadać, czy nie chciałby, żebym oddała mu mieszkanie. Aleksander miał lada chwila skończyć szesnaście lat niech śni o przyszłości, studiach, dziewczynie, z którą nie pójdzie przecież do rodziców w sobotni wieczór.
Babciu, śpij spokojnie! Chcę samemu na siebie zarawiać, nie bądź zmartwiona odpowiedział głosem, który zdawał mi się głosem ze starego radia.
Nikt nie chciał przyjąć mieszkania: nie synowa, ani wnuk, ani choćby Jan. Wszystkim śniło się inne życie, pełne własnych mieszkań i zamków z chmur.
Pamiętam jak kiedyś w sennym wspomnieniu widziałam moją starszą siostrę Irenę; jej szwagierka oddała dom, a potem przez lata tuliła się do klucza od wspólnego pokoju w bloku komunalnym. Trzymała się go jak tonący pasa ratunkowego.
Nasz wujek Stefan odszedł piętnaście lat temu, a spadkobiercy do dziś śnią tylko o niekończących się kłótniach, w których dzielą meble, filiżanki, wspomnienia, a choćby upiorne zegary.
W głębi nocy zdarzyło mi się przed laty śnić program telewizyjny, w którym pewien syn odebrał rodzicom ich dom, potem ich wyrzucił i sprzedał, a matka i ojciec zostali na chodniku pod jesiennymi liśćmi.
Obudziłam się płacząc. Nie wiedziałam przez chwilę, czy łzy są ze szczęścia, czy z dumy, czy z żalu za tym, jak senna bywa ludzka dobroć. Potem w ZUS-ie usłyszałam, iż mój przelew wynosi dwa tysiące złotych; syn wynajął mieszkanie, z którego każdy miesiąc spływał mi złotym deszczem trzy tysiące złotych i coraz cieplejszy kąt snu. Wtedy dopiero zrozumiałam, iż prezent od dzieci urósł w moim śnie do królewskiego wymiaru.
