Dziś w moim dzienniku zastanawiam się nad życiem swoim i mojego starego przyjaciela Adama. Nasza historia zaczęła się dawno temu, jeszcze na podwórku w Łodzi, gdzie wspólnie bawiliśmy się do późna, a potem już jako nastolatki włóczyliśmy się razem po Piotrkowskiej. To były czasy, gdy dziewczyny zajmowały nas tylko tyle, ile to było konieczne, żeby dobrze wypaść przed kumplami. Nikt nie marzył jeszcze o poważnych związkach.
Los poprowadził nas nieco innymi ścieżkami. Ja odbyłem służbę wojskową w Modlinie, a Adam jakimś cudem wykręcił się z armii. Po powrocie do cywila podjąłem pracę w jednej z łódzkich firm, ożeniłem się z Anną. Przeżyliśmy dziesięć lat, wychowując dwójkę dzieci. Z czasem jednak stało się jasne, iż coraz mniej nas łączy. Byliśmy dla siebie niemal obcymi ludźmi, kłóciliśmy się o błahostki I rozstaliśmy się. Rozwód jednak bardziej był ulgą niż końcem świata.
Dwa lata później spotkałem zupełnie przypadkiem Adama na Starym Rynku. Trudno było go poznać przytył, łysina mocno się poszerzyła, a ruchy miał jakieś cięższe. Przy kawie w lokalnej kawiarni opowiedzieliśmy sobie o zmianach w życiu. Okazało się, iż Adama czekał podobny los rozstanie z żoną i samotne poszukiwania nowego miejsca w świecie. Rok później znów wziąłem ślub tym razem z Martą, która była dla mnie kimś zupełnie innym. Niedługo potem znów natknąłem się na Adama, który także znalazł nową wybrankę.
Muszę przyznać, iż jego żona, Wiesława, nie przypadła mi do gustu była bardzo postawną kobietą o rubensowskich kształtach, ale nie wygląd był dla Adama najważniejszy. Zapytałem więc prosto z mostu: Za co ją polubiłeś?.
Adam popatrzył na mnie z szerokim uśmiechem i odpowiedział: Wiesia to idealna gospodyni zawsze poodkurzane, obiadek pachnie w domu, a poza tym daje mi święty spokój! Mogę spokojnie wypić Żywca, obejrzeć mecz Lecha, pójść z chłopakami do baru nigdy nie robi mi wyrzutów.
Zaskoczyło mnie to. Dla mnie ważniejsze od czystego mieszkania jest więź, wspólne przeżycia, ta iskra, która łączy dwoje ludzi. Jasne, iż posprzątany dom i domowy schabowy są super. Ale najważniejsze to uczucie i wzajemne zrozumienie. Lubię, gdy z Martą potrafimy wspólnie gotować, żartować, a choćby sprzątać bez narzekania. Dzięki temu wiem, iż gramy do jednej bramki i razem dążymy do tych samych celów.
Zawsze powtarzam: jak dwoje ludzi jedzie na jednym tandemowym rowerze i naprawdę chcą pedałować w tym samym tempie i kierunku, to droga bywa prostsza choćby jeżeli czasem zaszumi w uszach od wiatru.
Ciekaw jestem, czy inni też to rozumieją? Czy ważniejszy spokój, czy bliskość? Odpowiedź niby prosta, ale każdy w Polsce buduje swoje szczęście trochę inaczej.