Dawno temu, gdy byłem jeszcze młody, przyjaźniłem się z Adamem znaliśmy się praktycznie od zawsze. Nasze dzieciństwo upływało na wspólnych zabawach na podwórku starej kamienicy w Krakowie. Kiedy dorastaliśmy, całymi grupami włóczyliśmy się po Rynku, podsłuchując dźwięki hejnału mariackiego i rozmawiając o wszystkim i o niczym. Dziewczyny traktowaliśmy wtedy bardziej jak ciekawostkę, a nie poważny temat do rozmów czy zainteresowań. Najważniejsze było, żeby koledzy dobrze nas postrzegali, żeby na osiedlu nie wyjść na głupca.
Potem przyszła kolej na obowiązkową służbę wojskową ja poszedłem, Adamowi się jednak jakoś udało wymigać. Po wojsku przyszedł czas na pracę, stabilizację, no i oczywiście na rodzinę. Ożeniłem się, przez dziesięć lat żyłem z Wandą, doczekaliśmy się dwójki dzieci. W końcu jednak zrozumieliśmy, iż coraz bardziej oddalamy się od siebie kłótnie, nieporozumienia i ta nieustanna cisza w domu, mimo obecności dzieci. Po latach zdecydowaliśmy się na rozwód, każdy poszedł w swoją stronę.
Dwa lata potem, już jako samotny mężczyzna, przypadkiem natknąłem się na Adama, którego nie widziałem chyba ze dwanaście lat. Trudno go było rozpoznać, sporo się zaokrąglił, trochę posiwiał. Siedliśmy w kawiarni przy Plantach i zaczęliśmy wspominać stare czasy. Okazało się, iż Adam też już po przejściach, po rozwodzie, a w tej chwili poszukuje nowej miłości.
Minął kolejny rok los się do mnie uśmiechnął, poznałem Małgosię, pobraliśmy się kameralnie w gronie najbliższych. Kolejne spotkanie z Adamem znów było przypadkowe, tym razem na przystanku tramwajowym. Opowiedział mi, iż i on ułożył sobie życie z nową żoną. Kiedy po chwili rozmowy poznałem Elżbietę jego wybrankę nie bardzo przypadła mi do gustu. Była kobietą dość tęgą, ale miała coś w sobie.
Z ciekawości spytałem Adama: Co takiego ci się w niej spodobało?
Adam odpowiedział ze swadą: A wiesz co, Radku? Elżbieta jest świetną gospodynią gotuje jak nikt, porządek w domu zawsze na błysk. I najważniejsze, daje mi mnóstwo spokoju! Jak chcę obejrzeć mecz albo iść z chłopakami na piwo do knajpy przy Floriańskiej, nigdy nie robi scen. Po prostu ideał! Niczego mi nie zabrania.
Zaskoczyły mnie te słowa. Dla Adama to wystarczało! Dla mnie kobieta to przede wszystkim partnerka do rozmowy, do dzielenia się pasjami, wsparcia i miłości. Oczywiście, ważne, żeby w domu był ład i dobre jedzenie na stole kto by nie lubił pierogów z kapustą i grzybami? Jednak najistotniejsze jest dla mnie zrozumienie i wzajemny szacunek. Chciałbym, abyśmy z Małgosią patrzyli w tym samym kierunku, wspierali się i potrafili razem przejść przez życie, choćby jeżeli czasem trzeba zakasać rękawy i wspólnie posprzątać mieszkanie czy ugotować obiad z resztek z lodówki.
Mam takie przekonanie, iż dwoje ludzi, którzy jadą na jednym rowerze i zgodnie kręcą pedałami, mają największą szansę przejechać razem całą trasę, niezależnie od przeciwności. I wierzę, iż szczęście w małżeństwie to właśnie wspólna droga, a nie tylko dobrze posprzątane mieszkanie i smaczny żurek na stole.
Czy podzielasz moje zdanie?
