Mój mąż utrzymywał swoją byłą żonę z naszych pieniędzy – aż w końcu postawiłam mu ultimatum Od początku wiedziałam o jego byłej. Nigdy nie ukrywał, iż był żonaty, iż ma córkę i płaci alimenty. choćby uważałam to za adekwatne – szlachetne. Szanowałam go za odpowiedzialność. Z czasem zrozumiałam coś znacznie gorszego: to, co brałam za odpowiedzialność, było tak naprawdę bolesnym poczuciem winy. Chronicznym, wyczerpującym, natrętnym. Winą, która wisiała nad nim jak chmura… i którą ktoś bardzo sprytnie wykorzystywał. Alimenty szły regularnie, kwoty były przyzwoite. Tylko iż obok nich funkcjonował cały świat „dodatkowych wydatków”. Trzeba nowy laptop do szkoły. Stary jest za wolny, a dzieci w klasie mają lepsze. Mój mąż wzdychał… i kupował. Językowy obóz. Bez niego córka „zostanie w tyle”. Mąż znowu się zgadzał, choć koszt był równy naszym wakacjom. Prezenty na Boże Narodzenie, urodziny, Dzień Kobiet, „tak po prostu”… wszystko musiało być najlepsze, najdroższe, najbardziej błyszczące. Bo „tata musi być dobry”. Była żona wiedziała, jak do niego mówić. Dzwoniła tym charakterystycznym tonem cierpiętniczki: „Ona będzie rozczarowana… rozumiesz? Sama nie dam rady.” I on rozumiał. Tak bardzo, iż przestawał widzieć rzeczywistość wokół siebie. Rzeczywistość, w której żył ze mną, w której mieliśmy plany, marzenia, przyszłość. Tylko iż pieniądze na naszą przyszłość wyciekały kroplami – na rzecz przeszłości, która nie znikała. Próbowałam rozmawiać. – Nie sądzisz, iż to już przesada? Ona ma wszystko, a my od dwóch miesięcy nie możemy kupić pralki. Obudź się… Patrzył winny i mówił: – To dziecko… Nie mogę odmawiać. Mówią, iż to trudny wiek. Muszę ją wspierać. – A moja samoocena? Nasze życie? – pytałam już ostrym tonem. Patrzył na mnie zdezorientowany. – Ty co… zazdrościsz? Dziecku? To nie była zazdrość. To była sprawiedliwość. Żyliśmy jakby w stanie klęski – wiecznie finansowaliśmy czyjąś „nagłą potrzebę”, która nigdy się nie kończyła. Nasza pralka dogorywała. Buczała, podskakiwała, zatrzymywała się w połowie cyklu. Marzyłam o normalnej, cichej pralce. Odkładałam z pensji, znalazłam model na promocji. Dzień zakupu był ustalony. Już wyobrażałam sobie, jak włączam pranie i nie boję się, iż znów się zepsuje. Tego ranka mój mąż był dziwnie milczący. Kręcił się po mieszkaniu, jakby czegoś szukał. I gdy już brałam torbę, powiedział: – Wziąłem pieniądze… na pralkę. Zmarzły mi palce. – Wziąłeś? Gdzie wziąłeś? – Na córkę. Pilne… Leczenie zębów. Była żona zadzwoniła późno, panika… Powiedziała, iż dziecko umiera z bólu, trzeba natychmiast do prywatnego lekarza, a tam bardzo drogo… Nie mogłem odmówić… Oparłam się o drzwi. – I… wyleczyli ją? – Tak, tak! – ożywił się, jakby najgorsze minęło. – Wszystko w porządku. Powiedzieli, iż poszło znakomicie. Patrzyłam na niego kilka sekund… i powiedziałam cicho: – Zadzwoń do niej. – Co? Dlaczego? – Zadzwoń. Zapytaj jak dziecko… i który ząb bolał. Zmierzył mnie wzrokiem, ale wykręcił numer. Rozmowa krótka. Widziałam, jak twarz zmienia się z pewności w zakłopotanie. Skończył rozmowę. – No… wszystko w porządku. Ból minął. – Który ząb? – powtórzyłam. – Nie ma znaczenia… – KTÓRY ZĄB? – mój głos zabrzmiał obco, szorstko. Westchnął. – Powiedzieli… iż to nie był ból. To miało być. Wybielanie. W tym wieku już można. I dziecko czekało cały rok… Siadłam przy kuchennym stole. Pieniądze na nasz normalny życie poszły na wybielanie zębów, bo ktoś tak uznał. Co najgorsze? On choćby nie poddał nic w wątpliwość. Nie sprawdził. Po prostu wziął i dał. Bo poczucie winy to zły doradca… ale świetne narzędzie do manipulacji. W domu zapanowała lodowata cisza. Prawie nie rozmawiałam z mężem. On próbował „łatać” sprawę drobnymi gestami, ale to jak naklejać plaster na wielką ranę. Już rozumiałam – nie walczę z jego byłą. Walczę z duchem, którego nosi w sobie. Duchem nieudanego małżeństwa. Niespokojnym poczuciem, iż „nie dał wystarczająco”. Że „musi zrekompensować”. A ten duch był głodny. Wciąż chciał nowych ofiar – pieniędzy, czasu, nerwów, upokorzenia. Kulminacja nastąpiła na urodzinach dziecka. Przezwyciężyłam napięcie i kupiłam dobrą, skromną książkę – taką, o której dziecko kiedyś wspomniało. Duże prezenty były od „mamy i taty”: nowy telefon jak mają tylko najbogatsze dzieci w klasie. Była żona wystrojona jak z magazynu. Przyjmowała gości jak pani domu. Uśmiechała się pięknie… ale była groźna. Przy prezentach, gdy dziecko wzięło moją książkę, powiedziała głośno, do całej sali, z uśmiechem: – Proszę, kochanie… kto naprawdę cię kocha, daje ci to, o czym marzysz. – i pokazała na lśniący prezent. – A to… – pogardliwie skinęła głową na książkę – to tylko od „jakiejś cioci”. Tak… na odczepne. Sala zamarła. Wszyscy spojrzeli na mnie. Potem na mojego męża. A on… nie powiedział nic. Nie stanął w obronie. Nie poprawił jej. Nic. Patrzył w podłogę. W talerz. W głąb siebie. Poskręcany, zgarbiony, jakby chciał zniknąć. Jego milczenie było głośniejsze niż policzek. To była zgoda. Wytrzymałam imprezę z kamienną twarzą. Uśmiechałam się, kiwałam głową… ale w środku już był koniec. Nie zakończenie. Nie „kryzys”. Koniec. Gdy wróciliśmy, nie zrobiłam sceny. Sceny są dla tych, którzy jeszcze walczą. Poszłam do sypialni, zdjęłam stary, zakurzony kuferek z szafy – ten, z którym mój mąż kiedyś do mnie przyszedł. I zaczęłam układać jego rzeczy. Wolno. Metodycznie. Bez drżenia. Koszule. Spodnie. Skarpetki. Wszystko poukładane. Usłyszał hałas, wszedł i gdy zobaczył kufer… zdrętwiał. – Co robisz? – Pomagam ci się spakować – powiedziałam spokojnie. – Co? Dokąd? O co chodzi? Przez dziś? Przecież ona zawsze taka jest… – Nie przez nią – przerwałam. – Przez ciebie. Włożyłam ostatnią rzecz. – Ty żyjesz w przeszłości. Każda twoja złotówka, każda myśl, każde milczenie – tam są. A ja żyję tu i teraz. Tu, gdzie nie mamy na pralkę, bo pieniądze poszły na wybielanie zębów z czyjegoś kaprysu. Gdzie publicznie mnie poniżają, a mój mąż patrzy w podłogę. Zamknęłam kufer. Wyprostowałam go. I spojrzałam mu w oczy. – Idź. Idź do niej. Pomagaj jej we wszystkim. Zęby, lekcje, wieczne dramaty i manipulacje. Odkupuj winę, jeżeli musisz ją nieść. Ale rób to tam, nie tu. Zwolnij to miejsce. – Jakie miejsce? – Miejsce mężczyzny w moim życiu. Ono jest zajęte. Zajęte przez ducha innej kobiety. Mam już dosyć dzielenia z nim łóżka, pieniędzy i przyszłości. Wzięłam kufer, postawiłam przy wejściu. On go zabrał… i wyszedł. Nie spojrzałam na drzwi. Pierwszy raz od dawna poczułam, iż powietrze należy do mnie. Że dom jest mój. Że moja dusza wreszcie ma dla siebie miejsce. Po dwóch miesiącach nasze małżeństwo było oficjalnie rozwiązanе.