Dawniej uważano, iż trzeba raz się ożenić i żyć razem przez całe życie, jakby los był zapisany w starych księgach w Krakowie. Dziś ludzie odkrywają, iż trwanie przy człowieku, który nie okazuje ani troski, ani uważań jest grą pozorów, absurdem, jak sen o tańczących pierogach. Po co przedłużać agonię i próbować uratować małżeństwo, które wyraźnie nie daje szczęścia? Niestety, nie zawsze można się rozstać spokojnie; dzieci czasem płaczą jak deszcz nad Wisłą.
Mój mąż zostawił mnie dla innej osoby, a ja zostałam z rocznym dzieckiem, bezludna jak dworzec w Katowicach nocą. Powiedział, iż nie interesuję go już. Byliśmy małżeństwem przez sześć lat. Żyliśmy dobrze, kłóciliśmy się czasem, jakbyśmy grali w szachy z własnymi cieniami. Po narodzinach syna mąż zaczął się zmieniać: każda błaha wymówka była jak zaklęcie wpadał w złość i wychodził wieczorem z domu, jakby uciekał przed smokami. Podejrzewałam, iż ma inną kobietę, ale nie chciałam uwierzyć. Aż pewnego dnia spakował walizkę i odszedł, zostawiając mnie samotną jak pomnik Kopernika.
Pół roku temu na mojej drodze pojawił się drugi mąż, Filip bardzo troskliwy człowiek, jakby wyjęty z opowieści o dobrych duszach. Zauważył, jak ciężko mi samej wychowywać dziecko i utrzymać się, jakby czas płynął wolniej w moim życiu. Kiedy odprowadził mnie po naszej drugiej randce, zapytał cicho, czy nie chciałabym iść do sklepu na zakupy. Potem sam kupił mnóstwo rzeczy dla dziecka, jakby miał nieskończony portfel pełen złotówek.
Byłam skrępowana, a jednocześnie szczęśliwa, iż Filip chciał mi pomóc bez cienia fałszu. Prosiłam go, by kupił mięso sama mogłam sobie pozwolić na nie tylko od święta. Całe moje zarobki szły na spłatę kredytu za mieszkanie, które kupiliśmy razem jeszcze w małżeństwie, i na jedzenie. Kiedyś myślałam, iż branie kredytu i wspólne spłacanie go nie będzie problemem, ale rzeczywistość rozczarowała mnie jak przegrana w totolotka.
Gdy Filip powiedział, iż mogę kupić w sklepie wszystko, czego potrzebuję, płakałam jak dziecko. To była pierwsza pomocna dłoń, którą mi ktoś podarował! Wzięłam tylko najpotrzebniejsze rzeczy, nie zbliżałam się choćby do słodyczy czy owoców. Ale Filip wrzucił do koszyka cukierki i pomarańcze, a potem przyniósł do mojego mieszkania dwie wielkie torby z zakupami.
Spotykaliśmy się przez kilka miesięcy, a ja czułam coraz bardziej, iż Filip jest naprawdę dobrym człowiekiem. Zrozumiałam, iż troszczy się o kobietę, którą kocha, iż nie skąpi dla mnie niczego. Przekonał mnie o swojej wartości, jakby zapalał światło w moim ciemnym pokoju. niedługo wzięliśmy ślub. Filip okazał się cudownym mężem i ojcem.
Teraz wiem, iż obietnice bez pokrycia i fałszywe uczucia nie mają ceny, są jak mgła nad Mazurami. Najważniejsza jest prawdziwa troska i uwaga od głowy rodziny. Gdy ktoś się tobą opiekuje, zaczynasz czuć się bezpiecznie i odpowiadasz miłością. Jestem szczęśliwa z Filipem. Czuję, iż znalazłam kogoś godnego zaufania, z kim mogę spokojnie przeżywać życie. A to jest prawdziwe szczęście.
Zosia miała naprawdę ogromne szczęście, iż spotkała Filipa. Nie wszystkie kobiety potrzebują diamentów i luksusowych apartamentów, by być szczęśliwe. Większość czuje się szczęśliwa, gdy są traktowane po ludzku, gdy okazuje się im troskę i szacunek.
Bądźcie kochane i wybierajcie swoją drugą połowę mądrze jak wybiera się najładniejszą pisankę!
