Dziś wieczorem znowu długo nie mogłam zasnąć. Czasami czuję, jakby moje życie polegało tylko na przetrwaniu kolejnego dnia. Mam już sześćdziesiąt lat, dwoje dorosłych dzieci, a od wielu lat mieszkam z mężem w naszym dwupokojowym mieszkanku w Warszawie. Chociaż “mieszkam z mężem” to zdecydowanie nadużycie. Raczej “znoszę swojego męża” tak, to bardziej adekwatne stwierdzenie.
Roman zawsze miał trudny charakter. Jest zapatrzony w siebie, dumny, rzadko okazuje uczucia. Wszystko w domu musi być po jego myśli, porządek po żołniersku, każda rzecz na swoim miejscu. Nie pamiętam już, ile razy dla świętego spokoju godziłam się na wszystko. Wyrosły z nas dwoje dzieci córka Malwina i syn Grzegorz.
Malwina wyszła za mąż dwanaście lat temu za Pawła. Zdążyli wziąć kredyt hipoteczny, a przez te wszystkie lata walczą razem o każdy grosz, żeby mieć na ratę, na ubranie dla swoich dwóch córeczek, na normalne życie. Wszystkie premie i nagrody z pracy zawsze odkładają na mieszkanie. Mimo trudności świetnie sobie radzą.
Za to Grzegorz urządził się lepiej od siostry. Kilka mieszkań w stolicy, dom na Mazurach bywa, iż mu zazdroszczę. Parę dni temu zadzwonił do Malwiny z wiadomością, która wywróciła życie całej naszej rodziny: Mama postanowiła się rozwieść, już sprzedali mieszkanie i podzielili pieniądze. Ja zaopiekowałem się Tatą obiecałem mu jedno z moich mieszkań. Ty zajmiesz się mamą i tyle.
Od razu słyszałam w głosie Malwiny ten niepokój: A gdzie będzie mieszkać? Przecież mamy tylko dwa pokoje, dzieci i tak śpią w jednym. Gdzie jej położymy łóżko? dopytywała zdezorientowana. Grzegorz odburknął tylko: To twój problem. Chcesz zostawić mamę na lodzie? Malwina zaniemówiła: Paweł nie będzie zadowolony z takiego rozwiązania Grzegorz na to: Jak sobie chcesz. I rozłączył się bez słowa.
On już urządził ojca w wolnej kawalerce, nie musiał się martwić. Malwina uznała, iż najlepszym wyjściem będzie kolejny kredyt hipoteczny tym razem dla mnie, żeby nie musieć nikomu przeszkadzać. O dziwo, bank przyznał jej pożyczkę. Kupiła małe mieszkanie, zaliczkę wpłaciłyśmy z moich oszczędności ze sprzedaży starego lokum. Teraz musi pracować jeszcze ciężej, żeby starczyło na raty i potrzeby własnej rodziny.
Paweł, jej mąż, do dziś nie może się z tym pogodzić. Często chodzi pochmurny, powtarza, iż w tym wieku nie wypada się rozwodzić iż to tylko przerzucanie ciężarów na barki dzieci, a rodzice powinni razem się starzeć. Czy Ma rację? Nie wiem. Czasem wątpię w swoje decyzje Ale czy można przez całe życie tylko znosić czyjś chłód?
