Dziennik, 27 lutego
Mój mąż, 45 lat, zapomniał o moich urodzinach. Właśnie dziś! Mało tego, jeszcze rano wyjechał z kolegami na ryby. Zanim wrócił, przygotowałam dla niego niespodziankę, którą na pewno zapamięta na zawsze.
Ostatnie lata pokazały, iż z wiekiem u Przemka wykształciła się osobliwa selektywna pamięć. Doskonale pamięta, kiedy wymienić olej w aucie, kiedy spotykają się jego kumple nad Wisłą i kiedy najlepiej bierze sandacz. Natomiast rodzinne rocznice i daty wylatują mu z głowy, jakby nigdy nie istniały.
Latami ratowałam sytuację, podsuwając delikatnie podpowiedzi, zostawiając karteczki na lodówce, czasem pytając wprost. Na czterdzieste piąte urodziny postanowiłam, iż tym razem nie będę go wyręczać. Wyobrażałam sobie, iż po tylu latach małżeństwa już sam zrozumie, jak dla mnie to ważne.
A jednak piątkowy poranek rozpoczął się od szelestu wędzisk i przekopywania plecaka.
Aneto, widziałaś mój termos? Chłopaki już czekają. Padają na Mazurach, ledwo da się przeżyć bez gorącej kawy. Wrócę w niedzielę, pewnie będę poza zasięgiem. Cmoknął mnie w policzek, choćby nie patrząc mi w oczy. Nie smuć się, kup sobie coś dobrego.
Zatrzasnął drzwi. Spojrzałam na kalendarz, gdzie czerwoną kredką otoczyłam 27 lutego. Nie tylko zapomniał wybrał właśnie ten dzień na wyjazd.
Najpierw bardzo mnie to zabolało, w środku zrobiło się zimno, potem przyszło coś na kształt spokoju i dystansu. W głowie wykluwał się plan skoro dla niego wędkarstwo i koledzy są ważniejsi niż żona, czas na nauczkę. Gdy wracał, czekała już na niego niespodzianka. od dzisiaj tej daty na pewno nie zapomni!
W komentarzu opowiem, jak to zrobiłam.
Przemek miał swoje tajne miejsce skarbiec na nowy silnik do łódki. Trzymał pieniądze w sejfie, a ja znałam kod. Jego niesamowita pamięć bywała czasem zbyt przewidywalna.
Suma była imponująca. Prawie trzysta tysięcy złotych. Otworzyłam sejf, zastanowiłam się chwilę i podjęłam decyzję.
Nigdy wcześniej nie pozwoliłam sobie na taki weekend. Zamówiłam catering, zaprosiłam przyjaciółki, cały dom ozdobiłam kwiatami. Tańce, muzyka, szampan. Drugiego dnia uroczysta kolacja w restauracji z widokiem na stare miasto. Potem relaksujące SPA.
Na koniec kupiłam sobie broszkę, o której marzyłam od lat, ale zawsze zostawiałam ją na potem, bo były ważniejsze cele.
W niedzielę wieczorem usłyszałam klucz w zamku. Przemek wszedł zadowolony, z wiadrem pełnym ryb.
No, powitaj łowcę z Mazur! Ależ połowiliśmy! I wtedy zamarł. Na stole puste butelki po szampanie, w kącie bukiety kwiatów, na kanapie torby z eleganckich butików.
Co tu się działo? Gości mieliśmy?
Mieliśmy. odpowiedziałam chłodno, ale rzeczowo. Dzisiaj są moje urodziny. Skończyłam czterdzieści pięć lat. Pamiętasz?
Stanął jak wryty. Powoli wypuścił powietrze.
Aneta naprawdę zapomniałem. Miałem tyle rzeczy na głowie… No wiesz…
Wiem, przerwałam mu. Dlatego nie zamierzałam się martwić. Zorganizowałam wszystko sama. A prezent też wybrałam sama.
Przez moment patrzył w stronę gabinetu. Drzwi do sejfu uchylone. Zbladł, popędził sprawdzić. Po chwili wrócił z pustym wzrokiem.
Gdzie są moje pieniądze? Tam nie ma nic! Całe oszczędności
Są tutaj, wskazałam ręką mieszkanie.
Wszystko wydałaś? Przecież to miał być silnik! Dwa lata zbierania!
Ja czekałam dwadzieścia pięć lat, odpowiedziałam cicho, ale stanowczo. Zapomniałeś o moich urodzinach. Chciałam, żebyś ten dzień zapamiętał na długo.
Usiadł, wpatrzony w swoje ryby, pusty sejf i we mnie. Kłótni nie było, bo tak naprawdę pieniądze były wspólne.
Ryby czyścił w ciszy.
Minęło pół roku. Przemek znów oszczędza na silnik. Teraz jednak w kalendarzu w telefonie ma przypomnienia o wszystkich ważnych dniach miesiąc wcześniej, tydzień wcześniej i dzień wcześniej. Niektóre lekcje bywają kosztowne. Ale tej nie zapomni już nigdy.
