Drogi Dzienniku,
Znowu słyszę, iż krewni czekają, aż odejdę z tego świata, by po prostu przejąć moje mieszkanie przy ulicy Jana Pawła II w sercu Warszawy. Na szczęście już od dawna zadbałem o to, by nie zostawić po sobie pustki.
Mam sześćdziesiąt lat i od lat mieszkam samotnie. Nie mam dzieci, nie mam żony kiedyś byłem małżeńsko związany. W wieku dwadzieścia pięciu poślubiłem Annę z miłości. Nasze małżeństwo legło w gruzach, gdy mój mąż zdradził mnie i wprowadził swoją kochankę pod mój dach. Nie mogłem tego znieść, spakowałem rzeczy i wprowadziłem się do rodziców. Dwa miesiące po rozwodzie dowiedziałem się, iż jestem w ciąży.
Nie chciałem tego mówić byłemu mężowi, nie szukałem z nim kontaktu. Postanowiłem samodzielnie wychować dziecko. Gdy urodził się mój syn, lekarze przekazali mi ciężką wiadomość dziecko przyszedło na świat bardzo słabe i nosi nieuleczalną chorobę. Szczęśliwym przypadkiem może przeżyć dopiero jedenaście lub dwanaście lat.
Nie wiedziałem, co robić. Karmiłem Piotra piersią, opiekowałem się nim każdego dnia, a w myślach miałem tylko jedną myśl iż mój synek niedługo opuści ten świat. Gdy miał piętnaście lat, obaj Piotr i mój ojciec, Marek zmarli w odstępie tygodnia. Straciłem dwie najważniejsze osoby w życiu.
Po śmierci ojca odziedziczyłem jego przestronne mieszkanie, położone w samym centrum miasta. Całe życie byłem samotnikiem, nie miałem wielu mężczyzn w otoczeniu. Chciałem kiedyś mieć dziecko, ale bałem się, iż los się powtórzy, więc nie podejmowałem ryzyka. W czterdziestym piątym roku życia kupiłem laptop, by utrzymać kontakt z rodziną i czytać wiadomości.
Krewni odkryli, iż mieszkam sam, i zaczęli przychodzić w systemie zmian, niosąc prezenty i drobiazgi. Często pytali, czy spisałem testament; gdy dowiedzieli się, iż go nie ma, zaczęli narzekać na moją sytuację finansową. Niektórzy zgrabili się, by wyjść mi na rękę przed innymi. Wiem już, komu zostawię mieszkanie przyjacielowi, którego córka, Zofia, zawsze bezinteresownie mi pomagała.
Rodzina liczy jedynie na moje lokum. Kiedy zerwałem z nimi kontakt, nie powstrzymało ich to przed dalszym nękaniem. Pewnego dnia mój kuzyn, Tomasz, zadzwonił i zuchwale zapytał, czy wciąż żyję i komu zamierzam przekazać mieszkanie. Byłem tak obrażony, iż zablokowałem wszystkim krewnym możliwość pisania i dzwonienia.
Lekcja, którą wyniosłem, jest prosta: nie warto tracić spokoju ducha na ludzi, których jedynym celem jest własny zysk. Lepiej pielęgnować prawdziwe przyjaźnie i dbać o własny spokój, niż walczyć z chciwością rodziny.
