Modlitwa za umierających — przedpremierowa recenzja filmu. Western, który nie jest westernem

popkulturowcy.pl 1 godzina temu

Modlitwa za umierających to debiut reżyserski Dary Van Dusen, który wejdzie do kin 11 grudnia 2026 roku. Film ma dwa oblicza rzeczywiste i symboliczne. jeżeli zrozumie się ich wspólny sens, nie można przejść obojętnie obok tej produkcji.

Akcja filmu rozgrywa się w USA w stanie Wisconsin. Główny bohater, Jacob Hansen (Johnny Flynn) wspólnie z lokalnym doktorem (John C. Reilly) próbuje ocalić swoje miasteczko przed epidemią błonicy. Wraz z rozwojem wydarzeń choroba dotyka coraz więcej ludzi, w tym żonę Jacoba, Martę (Kristine Kujath Thorp) oraz ich małą córeczkę. Jednak czy tak naprawdę jest to film o tym, jak wyglądała XIX-wieczna walka z bezlitosną chorobą?

Tak można podsumować psychologiczny dramat, którego na pewno nie można nazwać westernem: Nie znasz mnie. Pytanie, czy sam siebie znam. Pełen symboliki obraz świata człowieka złamanego przez wojnę. Oglądając zwiastun filmu Modlitwa za umierających, stanęłam przed obrazem produkcji, która zapowiadała mi seans przypominający krwawy horror. Jakie było moje zdziwienie, gdy film trzymając się oczywiście głównego nurtu fabuły – epidemii uderzającej w małe amerykańskie miasteczko, z każdą minutą odkrywał historię jednego człowieka. Pourywane sceny na początek nie miały sensu, ale stopniowo zaczęły stanowić odbicie tego, co dzieje się w głowie człowieka przeżywającego jedną tragedię po drugiej. Pokazały sposób, w jaki on myśli. Dla odbiorcy nic nie ma sensu. Dla bohatera ma go wszystko. Każda nowa śmierć to ta sama, którą już przeżył i będzie przeżywał nieskończoną ilość razy. Każdy nowy błąd jest tym, który już popełnił. Z każdą kolejną osobistą porażką piekło się powiększa.

fot. kadr z filmu

Na początku filmu nie wiemy, co się stało. Widzimy człowieka, o którym wiemy, iż wrócił z wojny secesyjnej. Potem widzimy, iż nie wszystko jest z nim w porządku. Epidemia, która nawiedza miasto i pożar, który zmierza w jego kierunku, stają się odbiciem burzy lęków i wyrzutów sumienia kogoś, kto nie umie się odnaleźć w codzienności. Fabularnie, są tylko tłem do dramatu, który rozgrywa się w głowie głównego bohatera. Dzisiaj być może nazwalibyśmy to zespołem stresu pourazowego. Film pokazuje nam jednak, iż ten huragan negatywnych myśli rozprzestrzenia się tak samo, jak epidemia. Tak samo, jak pożar. jeżeli nic z nim nie zrobimy, zbiera krwawe żniwo. I tak też zmienia się postać głównego bohatera. Ze zbawcy miasteczka staje się ostatecznie poległym żołnierzem, który nie zdołał go uratować. Księciem swojego własnego piekła. Człowiekiem ostatecznie złamanym. Demony, które prześladowały go od wojny secesyjnej, coraz liczniej zasilają szeregi tego wewnętrznego piekła. Upał, na który narzekali bohaterowie na początku filmu jest niczym w porównaniu z ogniem trawiącym resztki ich codzienności.

Gra aktorska jest tak dobra, iż w którymś momencie odbiorca zastanawia się, czy to z bohaterami jest coś nie tak czy może jednak z nim. Każda przedstawiona postać gra jakąś rolę w fabule, jednocześnie dorzucając swoją cegiełkę do obłędu głównego bohatera. Zadanie trudne, ale jak widać absolutnie wykonalne. Wisienką na torcie jest cyrk. Pojawia się momencie, kiedy bohater jest na granicy obłędu i w końcu czara się przelewa. Jacob pęka i tonie we własnej beznadziei. Kolejni ludzie umierają jeden za drugim. Aż zostaje tylko on. Sam w obliczu zła, którego nie da się odeprzeć.

Zobacz również: The Dead Don’t Hurt – recenzja filmu. Western love story

Symbolizm to najważniejsze, co spaja wszystkie elementy filmu. Bez niego sceny wydają się poszatkowane. W połączeniu z muzyką rodem z horroru początek ogląda się dość opornie. Bez wyłapania symboliki produkcja w niektórych momentach może wręcz wydawać się bezsensownym bełkotem niepotrzebnie okraszonym strasznymi dźwiękami. Widz, wyczuwając napięcie, spodziewa się zdecydowanie bardziej drastycznych scen, niż faktycznie dostaje. Jednak i tutaj pojawia się miły akcent. Z odsieczą nadchodzi bowiem stara polska kołysanka Z popielnika na Wojtusia. Jej melodia, choć pojawia się tylko na chwilę, uspokaja. Być może reżyserka chciała w ten sposób pokazać, iż choćby dla kogoś w kryzysie jak szansa na ukojenie.

Modlitwa za umierających trwa tylko 1 godz. 35 min, ale mimo to po obejrzeniu produkcji w głowie się kotłuje. Jak na dramat psychologiczny przystało, film przekracza granicę komfortu odbiorcy. Jest ogólnie ciężki w odbiorze. Mimo to zostawia nas z ważnym pytaniem: za kogo adekwatnie powinniśmy się modlić? Za tych, którzy naprawdę umarli czy za tych, którzy są martwi w środku.


fot. główna: materiały prasowe

Idź do oryginalnego materiału