Sporo ostatnio w społeczności graczy – nazwijmy to umownie – „dyskusji” na temat tego, co jest, a co nie jest grą. Myślałby człowiek, iż tylu latach rozwoju branży i dziesiątkach, jeżeli nie setkach produkcji w znacznej mierze poświęcających rozgrywkę na rzecz opowieści i zapewnieniu graczowi unikalnemu doświadczenia (ot, na przykład Her Story, by daleko nie szukać), kolejny taki tytuł nie będzie niczym dziwnym. Mixtape okazał się natomiast tytułem wielce kontrowersyjnym – jedni pokochali go za potężną dawkę nostalgii, inni znienawidzili za wysokie noty w recenzjach i znikomą liczbę gameplayu, jeszcze kolejni doszukiwali się choćby żydowskiego spisku. Czym jednak faktycznie jest Mixtape?
Spis Treści
- Rozgrywka
- Fabuła
- Bohaterowie
- Strona artystyczna
- Podsumowanie
Zawartość gry w grze
Zacznijmy od parszywie przełożonego na język polski słonia w pokoju – klasycznej rozgrywki faktycznie jest tutaj, co kot napłakał. Złośliwcy nazwaliby ten rodzaj gry interaktywnym filmem, zaśmiewając się przy tym, iż w zasadzie wystarczy odłożyć kontroler na 4 godziny i Mixtape przejdzie się sam. To hasło budzące wiele emocji (i przy okazji klików), ale z prawdą ma kilka wspólnego. Owszem, zginąć się nie da, a niektóre z sekwencji na szynach pokroju jazdy na deskorolce naszego udziału nie wymagają, ale na nim zyskują.
Strzelania i bicia po mordach może nie ma, ale doniesienia o grze przechodzącej się samej są mocno na wyrost.Mixtape to bowiem gra-doświadczenie, z której wyniesiecie dokładnie tyle, ile będziecie chcieli. jeżeli podejdziecie do gry z tezą, iż to samograj, samograja dostaniecie. Z kolei, o ile postanowicie wyluzować i dać się porwać doświadczeniu, czeka Was kilka godzin przyjemnego spędzania czasu z wirtualnymi przyjaciółmi na stawianiu się autorytetom, bumelowaniu w okolicznych lasach czy po prostu zabijaniu nadmiaru wolnego czasu gdziekolwiek i jakkolwiek to tylko możliwe.
Uczniowska balanga Millenialsów
Mixtape to w pewnym sensie growy odpowiednik Uczniowskiej balangi z 1993 roku. Koncepcja jest ta sama: kończy się rok szkolny, drogi trójki przyjaciół – protagonistki Stacy Rockford, Cassandry Morino i Van Slatera – niedługo się rozejdą, a organizowana przez okoliczne dzieciaki wielka balanga i przygotowania do niej stanowią dla bohaterów okazję zarówno do wspomnień, jak i rozmyślań między innymi nad własną tożsamością i przyszłością. Dla wielu starszych graczy będzie to z pewnością potężna, nostalgiczna podróż do lat dziewięćdziesiątych (mniej więcej w tym okresie toczy się akcja gry) i ich własnych rozterek w przededniu wejścia w dorosłość. Młodsi – w tym ja – również powinni być w stanie nawiązać na tym polu więź z bohaterami – zmieniła się technologia, ale problemy wciąż pozostają mimo wszystko te same lub przynajmniej bardzo podobne.
Bo to gra o życiu jest…Należy przy tym nadmienić, iż Mixtape to typowy slow burner. Nie nastawiajcie się, iż gra porwie Was od pierwszych minut, ba, sam początkowo byłem mocno zniechęcony i dopiero po jakimś czasie przeprosiłem się z nieśpiesznym tempem rozwoju wydarzeń. Mixtape przybiera bowiem formę kolażu wspomnień, poprzez które powoli poznajemy bohaterów i relacje między nimi. Jest ich sporo, toteż łatwo o poczucie, iż historia stoi w miejscu, a my kręcimy się po tych samych pomieszczeniach, przyglądając się przedmiotom i rozgrywając kolejne, pozornie niezwiązane ze sobą retrospekcje. Wszystko to punktuje bliżej finału – wtedy okazuje się, iż faktycznie zżyliśmy się ze Stacy, Cassandrą i Slaterem, ich problemy stały się poniekąd naszymi problemami, a wizja rozłąki wydaje się… przykra. Mixtape nie wywołuje może rzeki łez, zamiast tego wprowadzając w zadumę nad tym, kim byliśmy i kim się staliśmy.
Młodzież musi się wyszumieć
Spora w tym zasługa naprawdę nieźle napisanych postaci – gówniarskich, często o mało wyszukanym poczuciu humoru, trochę zapatrzonych w siebie i nierozumiejących do końca swoich uczuć, po prostu niedojrzałych jak na siedemnastolatków przystało. Świetnie współgra to z pewną dawką magii wnoszonej do życia Stacy przez muzykę – kiedy ta jest zdołowana i zapuszcza przykry kawałek, świat przybiera czarno-białe barwy, a ona sama dryfuje w przestrzeni. Gdy z kolei rozpiera ją radość, w słuchawkach wybrzmiewa przyjemna nuta, dosłownie staje się lekka niczym piórko. Tego typu sekwencje nie tylko pozwalają na zajrzenie do wnętrza umysłu głównej bohaterki, ale też po prostu gwarantują fajne sekwencje wizualne.
