12 marca 2024
Dzisiaj znowu rozgrywała się kolejna rodzinna scena, która przypominała stare rodzinne dramaty, tylko w nowej odsłonie.
Mieszkanie dla nas dwojga? Nie, nie poddadzą się! krzyknęła Lidia, gdy przyjechała do mojego pokoju w bloku przy ul. Jana PawłaII. Przepiszę umowę na imię Ewy i wprowadzę się. Przecież sama już nie żyjesz w domu, dodała, nie dając mi szansy na sprzeciw.
Kto to tak mocno brzmiał przy twoich drzwi? odezwał się mój ojciec, Andrzej, z nieco zgrzytliwym tonem, choć miał już 58 lat. Jego głos brzmiał, jakby miał lat dwadzieściatrzy, a nie trzydzieści osiem.
Telewizor, tato. Co chcesz? odpowiedziała Ewa, próbując zakończyć konwersację.
Musimy pogadać. Na poważnie naciskała mamusia Halina, przerywając rozmowę i od razu odłożyła słuchawkę telefonu. To typowy jej styl pyta, nie słucha i natychmiast wyciąga wnioski.
Andrzeju! krzyknęła Ewa, rzucając telefon na kanapę w salonie.
Co się stało? zapytał Andrzej, wchodząc z dwoma filiżankami parującej kawy.
Moja mama przyjeżdża dziś wieczorem powiedziała Ewa, patrząc w okno na deszczowy wieczór nad Warszawą.
Mam zostać? dopytała.
Nie musisz. Chcę to załatwić sam odpowiedział Andrzej, marszcząc brwi.
**Cienie przeszłości**
Wspomnienia to jak stare fotografie w albumie niektóre wyblakły, ale najważniejsze zostają wyraźne. Ewa miała jedenaście lat, kiedy rodzice się rozstali. Lidia wciąż bawiła się lalkami, a Ewa już odczuwała, iż dorosłość kryje się między wierszami rozmów dorosłych.
Nie dam rady, Halino powiedział Jan, ojciec, kiedy ich małżeństwo rozpadło się w ciszy. To już nie ma sensu, to tylko cień tego, czym kiedyś było.
A co z dziećmi? dopytała Halina, jej głos brzmiał jak tłuczone szkło.
Po rozwodzie tata powoli pakował rzeczy: ulubione krzesło, poobijany kubek, książki. Wszystko zniknęło po cichu.
Ewa stała się pomostem między dwoma światami: surową matką i spokojnym ojcem. Lidia uznała, iż tata jest zdrajcą, a mama męczennicą.
**Dorosłe życie**
Ewa wyjechała na studia do Warszawy, ciężko pracowała, by kiedyś mieć własne cztery kąty. Lidia wybrała krótszą drogę kurs manicure, zaraz po nim ślub.
Ojciec odszedł, zostawiając po sobie jedynie wspomnienia i pustkę.
Matka pojawiała się tylko po to, by domagać się pieniędzy albo narzekać:
Lidia jest w ciąży, pomóż jej. Tomasz zarabia niewiele, a w salonie nie ma stałego zatrudnienia
Ewa westchnęła, zmęczona.
Wiedziała, na co się pisze. To jej wybór.
**Własny gniazdo**
Kilka lat później Ewa kupiła wymarzone mieszkanie przy ul. Pięknej w Łodzi. Samotnie, z potokiem łez i potem na czole.
Ładne mieszkanie zauważyła Halina, rozglądając się po nowym wnętrzu. Lidia mogłaby się tu wkomponować, zamiast mieszkać w akademiku z dzieckiem A ty siedzisz tu jak król w swoim zamku. To nie fair.
Lidia zawsze uważała, iż coś jej się należy. Ja po prostu pracowałam.
Nagle, po latach, niespodziewany gość przybył.
Zdecydowałam mieszkanie pójdzie Lidii. A ja wprowadzam się do ciebie powiedziała Halina z uśmiechem, przyglądając się każdemu kątkowi.
Nie odrzekła Ewa krótko. To moje mieszkanie.
Co to za nie? Już to zdecydowałam!
Wtedy zamieszkaj u Lidii. To nie hotel.
Jesteś zimna jak tata!
Dzięki. On mnie kochał i nigdy nie stawiał warunków.
Drzwi zamknęły się z hukiem. W pokoju pozostała cisza i ulga.
Na telefonie pojawiła się wiadomość:
Jak ci poszło?
Uśmiechnąłem się i odpisałem:
Przyjdź, nauczę cię, jak zrobić sernik w stylu babci.
Patrząc na tę całą historię, uświadamiam sobie, iż najważniejszy jest nie dom, ani własność, ale umiejętność odmawiania, kiedy trzeba bronić własnych granic. Lekcja? Nie pozwól, by cudze żądania przesłoniły twoje własne potrzeby.
