Tytułem tym kończymy naszą przygodę z wystawą Audio Video Show 2026.
Było to topowe wydarzenie i wyjątkowe przeżycie. Ostatnie kilka słów położy Tomek Lechowski, członek Krakowskiego Towarzystwa Sonicznego, który wraz z towarzyszem przemierzał pomieszczenia na Stadionie. Skupił się przy tym na topowych systemach. – Red.
WIĘCEJ ☛
-
HIGH FIDELITY na AUDIO VIDEO SHOW 2026 ⸜ relacja
-
I po wystawie… Za nami AUDIO VIDEO SHOW 2026 ⸜ podsumowanie na gorąco
tekst TOMASZ LECHOWSKI
zdjęcia Tomasz Lechowski, Andrzej Grochowalski
W tym roku wizytę na wystawie Audio Video Show ograniczyłem się do jednego dnia, w całości poświęconego jednej lokalizacji, Stadionowi (PGE Narodowy), by w towarzystwie Andrzeja, towarzysza z Krakowskiego Towarzystwa Sonicznego, spokojnie posłuchać i o tym, co usłyszeliśmy porozmawiać.
Chcą prześledzić wyścig zbrojeń, tak to można nazwać, posłuchaliśmy wielkich systemów. Każdy z nich mimo ogromnych pieniędzy za nimi stojących oraz wielkich gabarytów prezentował inny swój pomysł na dźwięk i prezentację.
Dream Audio postawił na elektronikę firmy Ypsilon, w postaci czterech monobloków podłączonych z głośnikami Kroma Atelier. Utwory jakie tam słyszałem, to pokazówki, tak by zrobić efekt na odwiedzających. Można było oczywiście poprosić i usłyszeć coś ze swojej playlisty, co uczyniliśmy.
Drugim interesującym systemem, dla przeciwwagi, był pokój RCM-u głośnikami YG Acoustic z elektroniką Vitus Audio. YG posiada olbrzymie zwrotnice poza obudową. Wygląd i dźwięk z nich robią wrażenie. W tym pokoju muzyka była puszczana tylko z fizycznych nośników. Płyty winylowe, taśmy i płyty CD. Przy AC/DC ze szpuli atmosfera była radosna. Była to moja druga styczność z marką YG. Poprzednio słuchałem monitorów tej firmy, które również zrobiły na mnie bardzo duże wrażenie.
Kolejnym „wielkim” były oczywiście Wilson Audio Autobiography, które można było, nie tylko zobaczyć, ale i posłuchać. Elektronika to Ubiqaudiolab, firma stworzona przez Igora Akrapoviča. Były to limitowane, biletowane pokazy. My byliśmy na muzyce klasycznej i jazzowej prowadzonej przez włoskiego dziennikarza magazynu „Audio Review”, Marco Cicogna. Były to krótkie próbki audio, poprzedzone wstępem dziennikarza. Warto było przyjść i posłuchać, ale z uwagi na czas i ograniczony repertuar, czuje lekki niedosyt.
Systemem średniego kalibru był ten przygotowany przez firmę Nautilus, zarówno z Krakowa, jaki z Wejherowa. Dystrybutor postawił na japońskie Kondo z głośnikami Audionostrum. Jako źródło grał trzyelementowy odtwarzacz Sforzato, połączony z serwerem Taiko. Tu także było bardzo dobrze.
Jednak systemem który skradł moje serce, a raczej uszy, było coś dużo mniejszego. Pokój z którego nie chciałem wyjść to „włoska szkoła”. Elektronika Riviera z głośnikami Diapason Didascalìa. Niewielka, dwudrożna podłogówka. Muzyka tu płynęła z winylu i płyt od Fabia z Audionautes, które znam i wiem, iż potrafią czarować, ale większość czasu słuchaliśmy muzyki ze streamera marki Rockna.
Tu grał pokój, muzyka nas oplatała, czarowała. Tak, jednym słowem, grało tu bajecznie. Oczywiście nie będzie to wolumen powyższych systemów, potęgi zejścia basu do podziemia, ale było w tym dźwięku wszystko i chętnie bym postawił Diapasony u siebie. Dla mnie to dźwięk numer jeden na Stadionie. Taki, z którym chciałbym obcować na co dzień.
I były jeszcze aż dwie wisienki na torcie. Mianowicie poznałem i posłuchałem na żywo Anne Bisson. Promienna i sympatyczna, z pięknym głosem. Udało się także kupić podpisaną płytę CD i pendrive z plikami HiRes.
Drugą było posłuchanie ciekawych historii Zbyszka Hołdysa. Bardzo sympatyczny, skromny i interesujący człowiek. Wywiad z nim był przeplatany odsłuchem wydanej właśnie płyty Rock Jamboree ’81, która także dołączyła do mojej kolekcji.
Cieszę się, iż poziom wystawy jest na światowym poziomie i jest to prestiżowe wydarzenie w Europie. Za rok postaram się poświęcić dwa dni i zaglądnąć do pozostałych lokalizacji. ‖ TL















