Katarzyna Nowak żyła z bólem, który tlił się w jej sercu jak niegasnący żar. W 1979 roku, gdy była jeszcze bardzo młoda, straciła swoje córki, bliźniaczki, które miały zaledwie osiem miesięcy. Dziewczynki zostały zabrane z rządowej kliniki w Polsce i nielegalnie oddane do adopcji; Katarzyna nie przestawała się zastanawiać, co się z nimi stało, gdzie teraz mieszkają, czy choć raz o niej pamiętały. Przez dziesięciolecia przeszukiwała szpitale, wojskowe rejestry, kościelne archiwa, które wydawały się być głuche na jej prośby.
Może kiedyś je znajdę, choćby tylko we wspomnieniach szeptała do siebie nocami. Wciąż wołam je we śnie.
Lata mijały w ciszy, wśród zagubionych ogłoszeń i zerwanych śladów. W końcu trafiła na amerykańską bazę DNA, która łączyła rozdzielone rodziny. Katarzyna wysłała próbki, czekała na wiadomości, sprawdzała maile z drżącymi dłońmi. To była droga pełna zwątpienia, nadziei i strachu, iż może już ich nie ma.
Gdy tamtego dnia usłyszała telefon, serce zamarło jej w piersi. Znalazłyśmy je, powiedzieli. Jej córki były we Włoszech. Dorastały z obcą rodziną, pod innym nazwiskiem, w innym świecie. Ale wciąż niosły w sobie cząstkę niej.
Mamo usłyszała jeden z głosów, łamiący się po drugiej stronie słuchawki.
Katarzyna wstrzymała oddech.
To ja wyszeptała, mając oczy pełne łez.
Spotkanie zaplanowano z największą ostrożnością. Bez kamer, bez rozgłosu, tylko trzy kobiety i ich bolesna przeszłość. Gdy bliźniaczki zeszły z samolotu, ich twarze szukały czegoś w tłumie. Wzrok błądził, aż w końcu zatrzymał się na kobiecie, której rysy pamiętały tylko z mgły wspomnień.
Mamo powiedziała Zofia, jedna z sióstr, wyciągając ręce.
Dziewczynki, teraz już dojrzałe kobiety, rzuciły się w objęcia, które skróciły dystans czterdziestu pięciu lat. Był to moment pełen łez, szeptów i niewypowiedzianych słów. Katarzyna przytuliła je mocno, czując ich bicie serca tych, które kochała, choć nigdy ich nie widziała, za którymi tęskniła bez pocieszenia.
Nie ma słów, które to opiszą szlochała Katarzyna. Czekałam całe życie na ten moment.
Bliźniaczki, przez łzy i uśmiechy, odpowiedziały:
Zawsze cię szukałyśmy powiedziała Weronika. Szłyśmy twoim śladem w piosenkach, starych zdjęciach, w historiach, w których cię nie było.
Mówili nam kłamstwa, iż nas nie chciałaś dodała Zofia, głos jej drżał. Ale teraz widzę twój uśmiech i to wystarczy.
Razem przeszły przez lotniskową halę, robiąc zdjęcia, jakby chciały zatrzymać ten dzień na zawsze. Potem, w domu, przy blasku ciepłych lampek, jadły, opowiadały, śmiały się po raz pierwszy bez barier. Katarzyna słuchała historii z dzieciństwa, którego nie znała opowieści z obcymi imionami, krajobrazami, których nie rozpoznawała. Bliźniaczki odkrywały prawdę: co wydarzyło się w klinice, kto za tym stał, jakie kłamstwa skrywały dokumenty.
Dziękuję, iż nigdy nie przestałaś walczyć powiedziała Weronika, dotykając matczynej twarzy.
Zofia skinęła głową, z łzami w oczach:
Szukałam cię, mamo. Zawsze cię szukałam.
Tej nocy Katarzyna zasnęła, trzymając nowe zdjęcie trzech kobiet. Poczuła coś, czego nie znała od lat spokój. Nie za tym, co straciła, ale za to, co odzyskała. Bliźniaczki zaczęły pisać nową historię razem z nią, z przeszłością, która już ich nie więziła, ale którą wreszcie mogły przyjąć z miłością.
A w powietrzu tego domu, pełnym spóźnionego śmiechu i obietnic na przyszłość, Katarzyna zrozumiała, iż choć rany nie znikają, mogą się zabliźnić. Że choć lata ukradły im uściski, prawda je oddała. I iż tożsamość nie mierzy się czasem, ale tym, jak długo szuka się siebie nawzajem.