Mam 55 lat i dwa miesiące temu żona poprosiła mnie o rozwód. Jak sama stwierdziła, musi znów poczuć, iż żyje. Usłyszałem to zwyczajnego popołudnia, gdy siedzieliśmy przy kuchennym stole, kawa stygnęła, a za oknem pianie koguta rozbrzmiewało jak co dzień.
To moja druga żona. Jesteśmy razem od piętnastu lat. Nie mam własnych dzieci z powodów zdrowotnych, a ona przyszła do mojego życia już z dziećmi z pierwszego małżeństwa. Wychowywałem je jak swoje. Nigdy nie robiłem różnic. Zapewniłem im wykształcenie, dom, jedzenie, dobre rady. Dziś są dorosłe i mieszkają w Warszawie. My zostaliśmy na wsi w skromnym, ale zadbanym domu, z ogrodem, kurami, psami i spokojną codziennością. Zawsze wierzyłem, iż cisza i spokój wystarczą do szczęścia.
Nasze życie było zwyczajne. Wspólne śniadania, praca, kolacja przed telewizorem, wcześnie spać. W weekendy jeździliśmy do miasta na zakupy albo w odwiedziny do znajomych. Nigdy jej nie zdradziłem. Nigdy jej nie poniżałem. Byłem typowym gospodarzem wstawałem jeszcze przed świtem, pracowałem, dbałem o dom i obowiązki. Myślałem, iż tak właśnie wyraża się miłość.
Kilka miesięcy temu zaczęła się zmieniać. Mówiła, iż czuje się w martwym punkcie, iż wieś ją przytłacza, iż chce się przeprowadzić do miasta gdzie ludzie, zgiełk, inne tempo życia. Zawsze odpowiadałem, iż tutaj mamy wszystko dom już spłacony, czyste powietrze, żyjemy spokojnie. Kłóciliśmy się o to nie raz. Ona się upierała. Ja zamykałem się w sobie. Chciałem tu zostać. Ona chciała iść dalej.
Aż pewnego dnia przestała się spierać. Popatrzyła na mnie i powiedziała:
Nie chcę już się kłócić. Chcę odejść. Muszę spróbować czegoś nowego, zanim będzie za późno.
Zapytałem, czy ktoś inny się pojawił. Przysięgła, iż nie. Powiedziała, iż nie idzie do nikogo, tylko do siebie iż potrzebuje poczuć się żywa, zacząć od nowa w mieście.
Tamtej nocy spaliśmy w jednym łóżku, ale to już nie było to samo. Następnego dnia spakowała ubrania, kilka pamiątek i wyszła. Nie było żadnych krzyków. Nie było dramatów. Stałem i patrzyłem, jak odjeżdża autobusem, z gulą w gardle i drżącymi rękami.
Teraz mój dom wydaje się ogromny. przez cały czas mieszkam na wsi, jak zawsze chciałem ale już bez niej. Wstaję wcześnie, robię kawę tylko dla siebie, gadam z psami. Czasem zastanawiam się, czy to moja wina, iż nie słuchałem jej dostatecznie, iż nie potrafiłem pójść na kompromis, iż wierzyłem, iż miłość to tylko zostanie razem i wypełnianie codziennych obowiązków.
Dlaczego to mnie spotkało? Bo byłem po prostu dobrym mężem?
