Mam 50 lat i rok temu żona odeszła z dziećmi – wyprowadziła się, gdy mnie nie było, a po powrocie ni…

Mam 50 lat i rok temu żona odeszła ode mnie, zabierając dzieci. Zrobiła to, gdy nie było mnie w domu wróciłem, a mieszkanie było puste.
Kilka tygodni temu dostałem pismo: żądanie alimentów. Od tej pory z mojej pensji potrącają co miesiąc pieniądze. Nie mam na to wpływu. Nie mogę negocjować, nie mogę się spóźnić. Złotówki po prostu znikają z konta, zanim zdążę cokolwiek zobaczyć.
Nie zamierzam udawać świętego. Zdradzałem ją. Kilka razy. Nigdy nie ukrywałem tego całkowicie, ale też nie przyznałem się otwarcie. Kiedyś mówiła, iż przesadza, iż doszukuje się rzeczy, których nie ma.
Miałem też trudny charakter. Często podnosiłem głos. Byłem porywczy. W domu było tak, jak ja chciałem i kiedy chciałem. jeżeli coś mi się nie podobało wszyscy słyszeli to od razu po tonie moich słów. Zdarzało mi się rzucać rzeczami. Nigdy ich nie uderzyłem, ale bały się mnie nieraz.
Moje dzieci bały się mnie. Zrozumiałem to za późno. Gdy wracałem z pracy, milkły. jeżeli tylko byłem głośniejszy, chowały się do pokoi. Żona chodziła na palcach, ważyła każde zdanie, unikała sprzeczek. Myślałem, iż to szacunek. Dziś wiem, iż to był strach.
Wtedy nie miało to dla mnie znaczenia. Czułem się tym, który przynosi do domu pieniądze, tym, który rządzi i ustala zasady.
Gdy podjęła decyzję o odejściu, poczułem się zdradzony. Uznałem, iż rzuca mi wyzwanie. I wtedy popełniłem kolejny błąd. Postanowiłem nie dawać jej pieniędzy. Nie dlatego, iż ich nie miałem, ale żeby ją ukarać.
Wydawało mi się, iż w ten sposób wróci. Że się zmęczy. Że zrozumie, iż beze mnie sobie nie poradzi. Powiedziałem, iż jeżeli chce pieniędzy, ma wrócić do domu. Że nie zamierzam utrzymywać nikogo, kto mieszka osobno.
Ale nie wróciła. Od razu poszła do adwokata. Złożyła wniosek o alimenty i przedstawiła wszystkie dokumenty dochody, wydatki, dowody. O wiele szybciej niż się spodziewałem sąd nakazał automatyczne potrącanie z pensji.
Od tamtej pory moja wypłata jest okrojona. Nie mogę nic zataić, nie mam się jak wymigać. Pieniądze znikają, zanim ich dotknę.
Dzisiaj nie mam żony. Nie mam dzieci w domu. Widuję je rzadko i zawsze są ode mnie zdystansowane. Nic mi nie mówią. Nie jestem już nikomu potrzebny.
Finansowo jestem przyparty do muru jak nigdy wcześniej. Opłacam czynsz, alimenty, spłacam długi prawie nic mi nie zostaje. Czasem mnie to złości. Innym razem jest mi wstyd.
Siostra powiedziała, iż sam sobie to zgotowałem.