Mam 42 lata i jestem żonaty z kobietą, która od czternastego roku życia była moją najlepszą przyjaciółką. Poznaliśmy się w liceum. Nie było żadnych fajerwerków, żadnego zauroczenia po prostu dwoje dzieciaków, które przypadkiem usiadły obok siebie i od tamtej pory spędzały ze sobą praktycznie każdy dzień. Od początku to była czysta przyjaźń: wspólne odrabianie lekcji, rozmowy na przerwach, dzielenie się sekretami. Opowiadałem jej o dziewczynach, które mi się podobały ona opowiadała mi o swoich chłopakach. Nigdy nie było żadnych podtekstów, przekraczania granic, ani choćby pocałunku. Dosłownie najlepszy przyjaciel i przyjaciółka.
W czasach nastoletnich i na początku dorosłości nasze drogi trochę się rozeszły. Ja w wieku 19 lat wyjechałem na studia do Gdańska, ona została w Warszawie. Mając 21 lat miałem pierwszą poważną dziewczynę, a trzy lata później ożeniłem się z inną kobietą. Moja najlepsza przyjaciółka była na moim weselu, siedziała przy stole z moją rodziną. Wtedy ona też była w stałym związku. Cały czas dzwoniliśmy do siebie, żeby się wygadać, poradzić, pośmiać jak zawsze.
Mój pierwszy związek małżeński trwał prawie sześć lat. Z zewnątrz wydawało się, iż wszystko gra, ale u nas w domu było tylko ciche napięcie, kłótnie i coraz większy dystans. Moja przyjaciółka wiedziała o wszystkim: o tym, jak spaliśmy w osobnych pokojach, kiedy przestaliśmy ze sobą rozmawiać, kiedy zaczynałem się czuć samotny, chociaż miałem żonę u boku. Nigdy nie mówiła źle o mojej ówczesnej żonie, choćby mnie przeciw niej nie nastawiała tylko słuchała. W tym samym czasie ona też zakończyła swoje wieloletnie partnerstwo i przez kilka lat skupiała się na pracy i była sama.
Rozwód przyszedł, gdy miałem 32 lata. Był długi, trudny od strony prawnej i emocjonalnie bardzo wyczerpujący. Zamieszkałem sam, budowałem wszystko od nowa. Wtedy moja przyjaciółka była dla mnie najważniejszą osobą: pomagała mi szukać mieszkania, chodziła ze mną wybierać meble, przychodziła na kolacje, żebym nie czuł się samotny. przez cały czas mówiliśmy o sobie przyjaciele, ale pojawiły się pewne rzeczy, których wcześniej nie było: cisza, która nie była niezręczna, spojrzenia, które trwały o sekundę za długo, dziwna zazdrość, której żadne z nas nie nazywało głośno.
W wieku 33 lat, po jednej z takich kolacji, uświadomiłem sobie, iż nie chcę, żeby wychodziła. Nic się nie wydarzyło, choćby się nie pocałowaliśmy. Ale całą noc nie mogłem spać, bo doszło do mnie jedno ona przestała być tylko przyjaciółką. Kilka dni później, w rozmowie, ona powiedziała mi to samo opowiadała o sytuacjach, gdy było jej przykro, iż widziałem się z inną kobietą albo dowiadywała się o tym od kogoś trzeciego, iż zaczęła się zastanawiać, kiedy się to w niej pojawiło.
Prawie rok zajęło nam, żeby się z tym pogodzić. W międzyczasie oboje spotykaliśmy się jeszcze z innymi ludźmi, próbując siebie przekonać, iż to nie może być miłość. Nie wychodziło. I tak zawsze wracaliśmy do siebie, porównując innych do tego, co sami mieliśmy. W końcu, jak miałem 35 lat, zdecydowaliśmy się spróbować być razem. Początki były dziwne bo przechodzisz z 20 lat przyjaźni w relację, a gdzieś w tyle głowy masz strach, co się stanie, jeżeli nie wyjdzie. Strach, iż można stracić wszystko.
Dwa lata później ja miałem 37, ona 36 lat pobraliśmy się. Nie było wielkiego wesela. To była dojrzała i przemyślana decyzja. Ludzie z zewnątrz mówili, iż to było oczywiste, iż od zawsze byliśmy sobie pisani. A tak naprawdę nigdy tego nie widzieliśmy. Przez ponad dwie dekady byliśmy tylko przyjaciółmi, nie przekraczaliśmy żadnych granic. Ta miłość pojawiła się dopiero wtedy, gdy na życiowych zakrętach trochę się już pogubiliśmy i poturbowaliśmy.
Dziś jesteśmy małżeństwem już kilka lat. Nie będę ściemniał nie jest idealnie, ale jest stabilnie. Znamy siebie jak mało kto: wiemy, jak które z nas reaguje na stres, jak się kłócimy, jak milczymy, jak się przepraszamy. Często myślę, iż gdyby nie tamten rozwód, nigdy bym nie docenił tego, co miałem tuż obok. Nie poślubiłem mojej przyjaciółki z wygody. Ożeniłem się z nią, bo po wszystkim była jedyną osobą, przy której nigdy nie musiałem udawać kogoś innego.
