Mam 42 lata i jestem żonaty z kobietą, która była moją najlepszą przyjaciółką od kiedy mieliśmy 14 lat. Poznaliśmy się w gimnazjum w Warszawie. Nie było między nami żadnych iskier, żadnego romantycznego zainteresowania. Po prostu dwójka dzieci, które przypadkiem usiadły razem w ławce i zaczęły spędzać ze sobą każdy dzień. Od początku była to czysta przyjaźń: wspólne odrabianie lekcji, przerwy, tajemnice i zwierzenia. Ona wiedziała o moich sympatiiach, ja o jej chłopakach. Nigdy nie było pocałunków, podtekstów czy przekraczania granic. Naprawdę byliśmy najlepszymi przyjaciółmi.
W wieku nastoletnim i na początku dorosłego życia każdy z nas poszedł własną drogą. Ja w wieku 19 lat pojechałem studiować do Krakowa, ona została w Warszawie. Miałem pierwszą poważną dziewczynę w wieku 21 lat, a w wieku 24 lat wziąłem ślub z inną kobietą. Moja najlepsza przyjaciółka była na ślubie siedziała przy mojej rodzinie. Wtedy sama była w poważnym związku. I tak przez cały czas do siebie dzwoniliśmy nawzajem opowiadaliśmy o kłopotach, prosiliśmy o rady, słuchaliśmy się.
Pierwsze moje małżeństwo trwało prawie sześć lat. Z zewnątrz wydawało się solidne, ale w środku było dużo milczenia, kłótni i oddalenia. Moja przyjaciółka wiedziała wszystko. Wiedziała, kiedy spaliśmy w osobnych pokojach, kiedy przestaliśmy rozmawiać, kiedy czułem się samotny, choć przecież nie byłem sam. Nigdy nie mówiła źle o mojej żonie, nie nastawiała mnie przeciwko niej po prostu była dla mnie. W tym czasie ona również rozstała się po wieloletnim związku i przez jakiś czas żyła sama, skupiając się na pracy.
Mój rozwód nastąpił, gdy miałem 32 lata. To był długi, trudny czas, dużo spraw w sądzie, nerwów i rozmów. Zamieszkałem sam i zaczynałem wszystko od nowa. Wtedy właśnie najbardziej obecna przy mnie była ona: towarzyszyła mi w poszukiwaniach mieszkania, pomogła wybierać meble, wpadała na kolację, żebym nie czuł się samotny. przez cały czas oficjalnie byliśmy przyjaciółmi, ale coraz częściej działy się rzeczy, których nigdy wcześniej nie było: długie milczenia bez skrępowania, spojrzenia, którym nie umieliśmy zaprzeczyć, zazdrość, której nikt głośno nie przyznawał.
Wieczorem, gdy miałem 33 lata i jedliśmy u mnie kolację, nagle zrozumiałem, iż nie chcę, by wracała do domu. Nic się fizycznie nie wydarzyło. Nie było choćby pocałunku. Ale tej nocy nie mogłem spać, bo wreszcie przyznałem przed sobą, iż ona już nie jest tylko przyjaciółką. Kilka dni później ona powiedziała mi coś podobnego przywołując konkretne sytuacje. Twierdziła, iż źle się czuła, gdy dowiadywała się, iż wyszedłem z inną, iż bolało ją, gdy mówiły jej o tym inne osoby, iż zaczęła się zastanawiać, od kiedy czuje coś więcej.
Zajęło nam prawie rok, by to zaakceptować. Próbując się przekonać, iż to jednak nie jest miłość, spotykaliśmy się z innymi ludźmi. Nie udało się. Zawsze wracaliśmy do siebie do swoich rozmów, spotkań, porównań. W wieku 35 lat zdecydowaliśmy spróbować być razem. Było niezręcznie po dwudziestoletniej przyjaźni nagle staliśmy się parą. Bałem się, była we mnie jakaś wina, niepokój, iż o ile coś nie wyjdzie, stracimy wszystko.
Pobraliśmy się dwa lata później ja mając 37 lat, ona 36. Nie było wielkiej uroczystości, wszystko przemyślane, spokojne, dojrzałe. Ludzie mówili to było oczywiste, iż zawsze byliśmy sobie przeznaczeni. Ale my długo tego nie widzieliśmy. Przez ponad dwadzieścia lat byliśmy tylko przyjaciółmi żadnych dotyków, przekraczania granic. Miłość pojawiła się znacznie później wtedy, gdy już wiele w życiu przeszliśmy, coś przepadło.
Dziś jesteśmy małżeństwem od kilku lat. Nie twierdzę, iż jest idealnie, ale jest stabilnie. Znamy się na wylot wiemy jak każde z nas reaguje w stresie, jak się kłócimy, jak milczymy, jak przepraszamy. Czasem sobie myślę, iż gdyby nie tamten rozwód, nie doceniłbym tego, co mam. Nie ożeniłem się z przyjaciółką z wygody. Ożeniłem się z nią, bo po wszystkim to ona była jedyną osobą, przy której nigdy nie musiałem udawać kogoś innego.
