Ludzie mają luksusowe rzeczy. Lodówki, które odpowiadają na pytania. Samochody, które piszczą przy każdym oddechu. Kosiarki do trawy droższe niż moja pierwsza kaucja za mieszkanie. A ja? Mam starą kosiarkę z obdrapaną farbą, zrzędliwym szarpakiem i upartym sercem kozicy. Trafiła do mnie jak większość narzędzi do przetrwania — przez przypadek i z konieczności. Mój były kupił ją kiedyś za grosze na osiedlowej wyprzedaży. Gdy nasze życie było jeszcze „my”, gdy wierzyliśmy w „na zawsze” i regulowaliśmy rachunki na czas. Po rozwodzie dzieliliśmy, co się dało. On odjechał z tym, co robi wrażenie na zdjęciach. Ja zabrałam to, dzięki czemu życie się kręci. Kilka kuchennych podstaw, odkurzacz, który ledwo zipał, i kosiarkę—bo trawa nie pyta, ile masz na koncie. Nie zatrzymałam jej z sentymentu. Po prostu nie było mnie stać na nową. A potem czas zrobił swoje. Życie byłego posypało się jak jesienne liście na wietrze—złe decyzje, coraz głośniejsze wymówki, dziwaczniejsze poglądy. Słyszałam nowinki od ludzi, którzy zawsze opowiadali, jakby obchodzili się z czymś kruchym. Stracił wszystko, co błyszczało. Ja zostałam z kosiarką. I lata minęły. Jedenaście lat dbania o wszystko samodzielnie. Jedenaście lat uczenia się naprawiania, kombinowania i radzenia sobie bez wsparcia. A nie mam ani zamykanego garażu, ani choćby porządnej szopy. Ona stoi pod gołym niebem cały rok, gdzie polska zima potrafi pogryźć każdą maszynę. To mróz, który łamie plastik i sprawia, iż metal przeżywa swoje. Każdej wiosny wychodzę z duszą na ramieniu, jak do starego znajomego, który może już mnie nie poznać. Otrzepuję ramę, wyciągam stare liście z miejsc, w które nie powinny się dostać, sprawdzam paliwo jak pielęgniarka puls. Wciskam ten miękki, gumowy przycisk, który serwuje odrobinę nadziei silnikowi. Rytuał: stopy, nie mechanika, tylko numer 38. Uchwyt w dłonie. Szarpnięcie. Nic. Kolejne. Dalej cisza. Trzecie i ciche błaganie do sił wyższych: Błagam, nie dziś. Bo jeżeli nie zapali, to nie tylko problem—nowe wydatki, kolejny dowód, iż życie potrafi nagle wszystko utrudnić. A potem—jakby miała mi za złe, iż zwątpiłam—odpala z takim warkotem, jakby mówiła: Jeszcze tu jestem. Chodźmy. Tak co wiosna. Jedenaście wiosen. Po deszczu, śniegu, lodzie, upale i wszystkim, co spadło z nieba—ona wstaje i robi swoje. I za każdym razem czuję wzruszenie, które trudno wytłumaczyć. Nie dlatego, iż to po prostu kosiarka. Ona jest dowodem. Dowodem, iż coś może być stare, niedoskonałe, a i tak działać. Dowodem, iż wytrzymałość nie jest piękna, a przetrwanie nie musi błyszczeć, tylko być uparte. Mało kto mówi o cichych zwycięstwach. Liczą się spektakularne zmiany: nowy samochód, mieszkanie, lepsze życie. A czasem to zwycięstwo jest inne: maszyna, która nie chce umrzeć. Kobieta, która wszystko ogarnia — sama. I ogród, który jest skoszony, bo ktoś—ja—zdecydował się nim zająć. Mam 50 lat. Kręgosłup narzeka bardziej niż dawniej. Cierpliwość krótsza. Budżet wciąż na krawędzi. Ale gdy kosiarka odpala, stoję z uśmiechem, z rozwianymi włosami, rękami na rączce i słucham jej jakby mi kibicowała. Ona nie zna mojej historii. Ale jest jej częścią. Więc tak—kocham tę kosiarkę. Nie dlatego, iż jest luksusowa. Bo jest wierna. A w świecie, gdzie tyle się rozpada, wierność to prawdziwy cud. 💚 Dzięki, iż przeczytałeś moją historię.

Ludzie mają eleganckie rzeczy. Lodówki, które komentują twoje wybory. Samochody, co zaczynają wyć, gdy tylko oddychasz zbyt głośno. Kosiarki do trawy, za które można by kupić niezły kawałek mieszkania w Warszawie. A ja? Mam swoją starą kosiarkę farba poodpryskiwana, linka do zapalania złośliwa jak kozica w Tatrach, serce twarde, niewzruszone.

Pojawiła się u mnie tak, jak narzędzia do przetrwania zwykle pojawiają się w snach przypadkiem i przez konieczność. Moja była kupiła ją kiedyś za śmieszne drobniaki na osiedlowym pchlim targu. Kiedy jeszcze my istniało, kiedy wydawało się, iż będziemy zawsze i choćby opłacaliśmy rachunki na czas. Rozstaliśmy się dzieląc, co zostało. On wyjechał z dużymi rzeczami tym wszystkim, co dobrze prezentuje się na zdjęciach w mediach społecznościowych. Zostały ze mną rzeczy, które faktycznie popychają życie do przodu.

Trochę garnków. Odkurzacz, co już wtedy wył jak wilk pod Krosnem. I ta kosiarka bo trawa nie obchodzi, iż na koncie się nie zgadza. Zatrzymałam ją nie dlatego, iż jestem sentymentalna. Po prostu nie było stać mnie na nową.

Potem czas zrobił swoje, jak potrafi tylko czas. Jego życie rozleciało się jak suchy liść targany wiatrem złe decyzje, głośniejsze wymówki, pogmatwane przekonania. Słyszałam o tym wszystko od znajomych, którzy mówili cicho, oglądając się na boki, jakby bali się przełamać coś kruchego. Stracił te swoje wielkie rzeczy. Imponujące rzeczy. Te, które robią wrażenie. A ja? Wciąż ta sama kosiarka. I tak rok do roku.

Przez jedenaście lat to ja byłam tą od ogarniania spraw. Jedenaście lat nauki, jak poradzić sobie bez drugiej pary rąk. Jedenaście sezonów bycia tą, która naprawia, wymyśla i ogarnia.

A wiesz, jak to u mnie: nie mam schowka. Żadnej porządnej szopy. Nie ma ogrzewanego garażu czy altanki, gdzie sprzęty czują się jak w Zakopanem zimą. Kosiarka stoi więc pod gołym niebem, całą zimę na łasce pogody, śląskiego lodowego wichru, śniegu, co łamie gałęzie. Każdej wiosny oczekuję najgorszego.

Wychodzę, jakbym szła na spotkanie z dawną kumpelą, którą czas mógł już zmienić nie do poznania. Otrzepuję z błota jej ramę. Wyciągam między metalem martwe liście, jakby miały tam prawo być. Sprawdzam paliwo, jak pielęgniarka tętno. Wciskam gumowy przycisk serduszko, co tłoczy benzynę do silnika. Dźwięk cichy, jak obietnica. I zaczyna się rytuał.

Stawiam nogi numer 38, daleko mi do fachowych roboczych butów, ale starczą. Chwytam rączkę. Szarpię linkę. Nic. Próbuję jeszcze raz. Bez echa. Trzeci raz i zaczynam szeptać pod nosem, jakbym błagała o interwencję świętą Barbarę: Proszę. Nie dzisiaj. Nie w tym roku.

Bo jeżeli nie odpali, to nie tylko niewygoda. To NIC nowego jak wydatek. Kolejna przeszkoda, przypomnienie, iż życie lubi zaskakiwać na minus.

I wtedy jakby się obraziła, iż w nią zwątpiłam budzi się rykiem. Nie łaskawie, nie cicho. Bulgocze głośno i wyraźnie: Jestem! Działamy!

Każdej wiosny. Jedenaście sezonów. Po deszczach, śniegu, lodzie, błocie, upałach, wszystkim tym, co niebo przyniosło ona wstaje do pracy.

I z każdym razem te głupkowate fale wdzięczności rosną mi w piersi. Nie dlatego, iż to kosiarka. Bo to jest dowód.

Dowód, iż rzeczy stare i nieidealne mogą jednak działać. Dowód, iż wytrwałość nie zawsze jest piękna. Że przetrwać nie znaczy błyszczeć wystarczy być upartym.

Nikt nie opowiada o takich po cichu wygranych. Każdy czeka na spektakularny sukces nowy samochód, dom, życie. Ale czasem prawdziwe zwycięstwo jest maleńkie. Maszyna, co nie chce umrzeć. Kobieta, co ogarnia świat pomimo wszystko. Trawnik, co zostaje skoszony, bo ktoś ja zdecydował, iż tak trzeba.

Mam pięćdziesiąt lat. Plecy marudzą coraz głośniej. Cierpliwości mniej. Budżet wciąż balansuje na granicy możliwości. Ale gdy silnik rusza, stoję szeroko, ręce na uchwycie, włosy rozczochrane, uśmiecham się do siebie i do niej, bo brzmi jakby mnie dopingowała.

Ona nie zna mojej historii. A jednak była jej częścią.

I wiesz co? Kocham tę kosiarkę. Nie dlatego, iż jest wymyślna. Bo jest wierna. A w świecie, gdzie wszystko się wali, wierność to prawdziwy cud.