Warszawa, rok 1971. Miasto budziło się w szarej mgle porannego zmierzchu. Ulice były mokre po nocnym deszczu, a gazowe latarnie wciąż rzucały mdłe światło, kładąc długie cienie na brukowane drogi. W powietrzu unosił się gwar: tramwaje skrzypiały na szynach, ludzie szybkim krokiem zmierzali do pracy, koty myszkowały po podwórkach w poszukiwaniu resztek jedzenia, a stare przystanki, pokryte graffiti i reklamami, czekały na nowych pasażerów.
Jan Kowalski i Antoni Ace Nowak byli dwójką młodych Australijczyków, którzy postanowili spróbować życia w wielkim mieście. Wynajmowali małe mieszkanie na warszawskiej Pradze stare ściany, skrzypiące podłogi, ciasna kuchnia i okna, które ciągle zaparowywały od wilgoci. Jan pracował w małym magazynie, przenosząc pudła, a Ace uczył się w szkole wieczorowej i dorabiał jako kurier. Mając kilka ponad dwadzieścia lat, wciąż szukali swojego miejsca w tym zimnym, ogromnym mieście.
Pewnego dnia, spacerując ulicami, natknęli się na mały sklep z egzotycznymi zwierzętami. W witrynie gapiały się na nich ptaki, małpy i gady, ale ich uwagę przykuła niewielka klatka, w której leżało małe lwiątko. Zwierzę było ledwie większe od kociaka, z ogromnymi, smutnymi oczami, które zdawały się rozumieć wszystko, co się wokół działo.
Bałem się szepnął Jan, gdy stali przy klatce. Samotne. Z takimi oczami Jak można je tu zostawić?
Ace tylko skinął głową. Jego serce biło szybciej, a dłonie niespokojnie drżały.
Nie możemy go tu zostawić powiedział Jan, ledwie dosłyszalnie.
Wymienili spojrzenia i, nie zastanawiając się długo, kupili lwiątko. To był impuls, praktycznie bezmyślny, ale serce nie pozwoliło im postąpić inaczej.
Jak go nazwiemy? spytał Ace, gdy wychodzili ze sklepu, niosąc klatkę z małym, puchatym kłębkiem przyszłej potęgi.
Leon odpowiedział Jan. Jak król, tylko w miniaturze.
Tak rozpoczęło się życie Leona z Janem i Aceem. Urządzili mu kąt w swoim mieszkaniu: stary dywan na podłodze, miskę z mlekiem, zabawki, które sami szyli z resztek materiału. Bawili się z nim w salonie, na balkonie, a choćby zabierali do małego ogródka przy pobliskim kościele, gdzie po długich namowach pozwolono im na krótkie spacery.
Leon gwałtownie stał się częścią ich życia. Był ciekawski, inteligentny, uczył się komend w mgnieniu oka i wyczuwał nastrój swoich opiekunów. Mruczał jak wielki kot, gdy Jan drapał go po grzywie, i warczał cicho, gdy Ace chował się za ścianą, udając przerażenie.
Ale rok minął i stało się jasne, iż lew nie może już mieszkać w ciasnym mieszkaniu. Rósł szybko, jego łapy stawały się większe, a pazury ostrzejsze. Wiedzieli, iż Leon potrzebuje innego życia życia bez czterech ścian.
Jan i Ace postanowili zrobić to, co słuszne. Skontaktowali się z pomocą i przetransportowali Leona do Kenii, do rezerwatu, gdzie legendarny przyrodnik Jerzy Adamski pomagał lwom wrócić na wolność.
Leon początkowo tęsknił. Wąchał obce zapachy trawę, ziemię, drewno i czuł, iż to jego dom, ale jednocześnie zupełnie inny. Powoli zaczął poznawać inne lwy, uczył się polować i badać teren. W ciągu roku założył własne stado, a Jan i Ace czuli jednocześnie dumę i ból.
Minął kolejny rok. Zdecydowali się go odwiedzić. Nie po to, by zabrać, ale by upewnić się, iż jest szczęśliwy. Żeby się pożegnać.
To już dziki lew ostrzeczał ich Jerzy Adamski. Może was nie poznać. To niebezpieczne. Nie próbujcie.
Jan i Ace przygotowali się starannie. Wzięli kamery, by uchwycić spotkanie, i powoli podeszli w miejsce, gdzie ostatnio widzieli Leona.
Stali, starając się oddychać cicho, i szeptem wołali:
Leon pamiętasz nas?
Sekundy ciągnęły się w nieskończoność. Cisza była tak gęsta, iż słyszeli tylko szum wiatru w wysokiej trawie.
A potem, między krzakami, pojawił się majestatyczny dorosły lew. Zatrzymał się, powoli podniósł głowę i spojrzał na nich. Jego oczy te same, które patrzyły na nich z klatki w Warszawie błysnęły rozpoznaniem.
I wtedy pobiegł. Ku nim. Jak dziecko rzucające się w ramiona rodziców po latach rozłąki. Stanął na tylnych łapach, dotykając pazurami ich ramion, obejmując ich, ocierając grzywą o ich twarze, liżąc ich. Nie chciał puścić.
Obok stała jego nowa rodzina: ciekawskie lwiątka, które obserwowały ludzi bez strachu. Ale Leon pokazał, iż choć one są teraz jego światem, on wciąż pamięta tych, którzy go wychowali.
Nagranie tego spotkania stało się jednym z najbardziej poruszających filmów w internecie. Bo wydaje się niemożliwe: dorosły drapieżnik tulący ludzi, którzy byli mu jak rodzice, okazujący pamięć i wdzięczność, która przecież nie powinna istnieć a jednak zapada prosto w serce.
Leona nigdy więcej nie widziano. Nikt nie wie, kiedy i gdzie odszedł. Ale krążą opowieści, iż żył szczęśliwie, godnie, i iż do końca pamiętał miłość, która go ukształtowała.
W książce, którą Jan i Ace napisali później, było zdanie:
Możesz wychować króla ale jeżeli zrobisz to z miłością, nigdy nie zostaniesz zapomniany.
Historia Leona to nie tylko opowieść o lwie. To opowieść o miłości, cierpliwości i o tym, iż serce pamięta tych, którzy dali mu dom.