Lekcja dla żony
Mam już tego dosyć! wykrzyknął zniecierpliwiony Piotr, odrzucając łyżkę i patrząc karcąco na swoją żonę. To ma być obiad? Rozgotowany makaron, który przypomina raczej papkę, i kilka półsurowych kotletów? Co ty adekwatnie cały dzień robiłaś? Znowu nie rozstawałaś się z telefonem?
Jak możesz mi to mówić? westchnęła teatralnie Mariola, próbując ukryć telefon. Pilnowałam przecież Antosia! Jest taki niesforny! Od razu widać, iż cały w ciebie, dodała złośliwie, obserwując, jak mąż staje się coraz bardziej czerwony na twarzy. Naprawdę jest mi ciężko, rozumiesz? Nic mi ostatnio nie wychodzi! Poród był dla mnie bardzo trudny
Antoni ma już dwa i pół roku, zaczął spokojnie Piotr, przełykając swoją złość. Już najwyższa pora oddać go do przedszkola, a ty możesz wrócić do pracy. Od razu ci się polepszy!
Dlaczego mam posyłać syna do tego siedliska chorób? oburzyła się Mariola. Chcesz, żebym z nim w szpitalu zamieszkała?
Dzieckiem trzeba się zajmować, rozwijać go, chociażbyś nie wiedziała!
Zajmujemy się! Antoś jest bardzo rozwinięty jak na swój wiek, potwierdziła to neurolog na badaniu! upierała się Mariola. Temat pojawiał się już nie pierwszy raz i bardzo bała się, iż Piotr postawi na swoim i prześle Antosia do przedszkola. Praca wcale jej nie interesowała! W czasie urlopu macierzyńskiego zdążyła przywyknąć do wielogodzinnego surfowania po internecie i nie zamierzała z tego rezygnować!
I komu za to dziękować? Piotr nie wytrzymał i uderzył pięścią w stół, od czego talerz podskoczył. Mojej mamie! To właśnie ona przychodzi i bawi się z Antosiem! Ty w tym czasie albo śpisz, albo gapisz się w telefon! Zamiast to wziąć się za porządki czy ugotować porządny obiad! Dlaczego po całym dniu pracy mam wracać na takie coś? Piotr z obrzydzeniem spojrzał na kulinarny majstersztyk.
Nie jestem ani kucharką, ani sprzątaczką! Jestem twoją żoną! A ty moim mężem i powinieneś mi zapewnić wygodne życie!
Rzecz w tym, iż Mariola naprawdę wierzyła w to, co mówi. Po setkach talk-show i niezliczonych godzinach na kobiecych forach, zupełnie zmieniła zdanie, co oznacza bycie żoną. Kiedyś, naiwnie sądziła, iż powinna troszczyć się o męża, prowadzić dom najlepiej jak potrafi i wychowywać dzieci, ale teraz uznała, iż to zadania służby. Ceniąc siebie wysoko, nie chciała być postrzegana jako ktoś gorszy.
To tak? syknął Piotr po wypowiedzi żony. Czyli ja będę harować całymi dniami na rodzinę, a ty leżeć na kanapie? Tak to sobie wyobrażasz?
Będę się rozwijać odparła dumnie Mariola. Jeszcze się przekonasz, iż będziesz mnie stawiać za wzór przed kumplami. Zobaczysz, jaką mam oświeconą żonę, każdy temat potrafi podjąć.
Doprawdy? Jaka była ostatnia książka, którą przeczytałaś? Czegoś się nowego nauczyłaś? Piotr podniósł się, stanął tuż przy żonie, pochylając się nad nią. Milczysz? Nic nie powiesz? Media społecznościowe to nie żaden wykwintny intelekt, a twoje głupie talk-show, gdzie wszyscy się przekrzykują, też cię niczego nie nauczą. Odpowiedz poważnie Czy zamierzasz prowadzić dom i zajmować się dzieckiem jak należy, czy nie?
Nie! Już powiedziałam, nie jestem służbą
Mariola zaczęła głośno się skarżyć: iż Piotr mało zarabia, iż rządzi się jak despotyczny mąż, a w domu ciągle go nie ma On zaś słuchał w milczeniu i rzucił krótkie:
Rozwód.
Słucham? zdziwiła się kobieta, właśnie nabrawszy kolejny oddech do następnej tyrady.
Rozwód powtórzył chłodno Piotr. Znajdę kobietę, która będzie dobrą żoną i matką dla mojego syna. Ty spędzasz z Antkiem raptem dwie godziny dziennie, reszta czasu w głowie babć. Nie jesteś matką, nie zasługujesz na to miano. I żoną też trudno cię nazwać.
Początkowo Mariola się przejęła, ale zaraz zlekceważyła sytuację. Piotr tylko ją straszył! Przecież nie zdobędzie się na rozwód? I jak miałby zabrać jej syna? Jest przecież matką, to wszystko wyjaśnia!
Piotr jednak się zmienił. Nie zauważał już żony; mijał ją bez słowa. Antek wyjechał z babcią nad Bałtyk na kilkanaście dni. Mariola sama chętnie wyraziła zgodę, teraz nikt nie kręcił się po mieszkaniu i nie rozpraszał jej od telefonu. Po kilku dniach zaczęła jednak tęsknić za synkiem i coraz częściej dzwoniła do teściowej.
Po dwóch tygodniach od awantury przyszło wezwanie sądowe. Piotr spełnił groźbę i złożył pozew o rozwód. A w sądzie Mariola przeżyła kolejną niespodziankę jej własna matka zdecydowanie stanęła po stronie zięcia.
Jestem przekonana, iż Antek powinien zostać przy ojcu, mówiła pewnym głosem Halina, spoglądając krytycznie na córkę. Niestety, Mariola nie wykazała się instynktem macierzyńskim, prawie nie zajmowała się synem wszystko było na mojej głowie i na babci Piotra, pani Zofii. Sam Piotr bardzo dużo pracuje, ale umie znaleźć czas dla dziecka.
Sędzina kiwała głową, z uśmieszkiem patrząc na Mariolę. I miała za co się martwić! Nie miała niczego: ani mieszkania, ani pracy, ani prawdziwej więzi z synem. Ojciec miał duże szanse na otrzymanie opieki.
Proszę o czas na pojednanie! Nie rozwódźcie nas! Dajcie mi szansę! płakała Mariola. Przysięgam, Piotrze, zmienię się! Wyrzucę wszystkie głupoty z głowy, będę przykładną żoną! Ufaj mi
Dobrze
***********************
Miesiąc wcześniej.
Moja córka zupełnie się rozpuściła, wstyd mi za nią kręciła głową Halina. Piotrze, rozumiem cię, po co ci taka kobieta? Całymi dniami siedzi w domu, a choćby posprzątać nie potrafi. Synem się też nie zajmuje Gdybyś zdecydował się na rozwód, nie będę cię potępiać. Pozwól mi jednak widywać Antosia, to wszystko, o co proszę.
Kocham Mariolkę, mimo jej wad, westchnął ciężko Piotr. Ale sytuacja staje się nie do zniesienia. Chciałbym jej jednak dać szansę na poprawę.
I słusznie! A choćby powiem, jak to zrobić. Złóż wniosek o rozwód. Mariola na pewno nie będzie chciała, więc dostaniecie trzy miesiące na pogodzenie się. To ją postawi do pionu.
**************************
Mariola wyciągnęła wnioski. W mieszkaniu od nowa zapanował porządek, wdziewały się kuszące zapachy, a sama stała się serdeczna i uważna. W końcu zwróciła też uwagę na Antosia, który bardzo się z tego ucieszył. Bo bardzo kochał swoją mamę, choć była taka pogubionaAle droga do odzyskania zaufania nie była prosta. Piotr obserwował Mariolę z dystansem, jakby wciąż nie dowierzał jej przemianie. Każde staranie, każdy uśmiech i czuły gest musiały wyrosnąć z prawdziwej motywacjii Mariola to czuła. Zwłaszcza wieczorami, kiedy po cichu odkładała telefon i pytała sama siebie, czy robi to z miłości do rodziny, czy ze strachu przed samotnością.
Któregoś deszczowego popołudnia, kiedy Antek tulił się do niej z lalką w ręku, Piotr wrócił wcześniej do domu. Zastał żonę, która czytała synowi bajkę; jej głos płynął spokojnie, cicho, a Antoś zasypiał na jej kolanach. Bez słowa usiadł obok, patrząc na nich. Mariola uniosła na niego wzrok. W jej oczach nie było już dawnych pretensji ani zniecierpliwienia. Tylko cicha, niepewna prośba o wybaczenie.
Zobacz, Piotrze szepnęła, gładząc włosy synka. Nie chcę już żyć z dnia na dzień, naprawdę. Wolę być dla was, choćby jeżeli czasem będzie trudno.
Piotr ujął jej dłoń, ostrożnie, jakby testował nowy, delikatny materiał. Milczenie między nimi było ciężkie, ale już nie tak bolesne, jak kiedyś.
Mariola wiedziała, iż to będzie długi proces. Zrozumiała też coś, czego nie powiedziały jej żadne poradniki ani fora: wartościowa kobieta to nie ta, która żyje w wygodzie, ale ta, która potrafi wziąć odpowiedzialność za swoje wybory, choćby jeżeli oznacza to naprawianie błędów. I była gotowa stawić temu czoła.
Następnego dnia zawiozła Antosia do przedszkola. Stała w szatni, patrząc jak jej synek idzie w stronę grupy; głowa wysoko, krok pewniejszy niż kiedykolwiek. Uśmiechnął się, machając przez szybę.
A Mariola po raz pierwszy od dawna poczuła, iż też idzie naprzód.
