
Z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciach - ciąg dalszy.
Vlad (dla przyjaciół Władek) rusza w misję odnalezienia artefaktów. Niestety, jego wampirza rodzinka depcze mu po piętach. Na szczęście, może liczyć na pomoc nowo poznanego sąsiada. W drugim sezonie Paweł już nie musi tracić czasu w rozstawianie pionków po planszy, tylko od razu rusza z akcją. A ta gna w ekspresowym tempie. Szybkie śledztwo, rozpoznanie terenu, wykonanie questu, mini zwrot akcji... i tak w mgnieniu oka mijają 22 odcinki. Przygoda zawadiacko rozwija temat lokalnej, humorystycznej odmiany wampiryzmu. Głównym tematem przewodnim jest misja poszukiwania magicznych przedmiotów. zwykle owe są poukrywane w specjalnych miejscach tchnących historią. Autor nie ma problemu takowe znaleźć na terenie blokowisk niewielkiego miasteczka. I jednocześnie pokazać, w jaki sposób przejęło je współczesne społeczeństwo.
Twórca dał radę znaleźć miejsce także na inne kwestie. Współczesne wampiry raczej są cieniem własnej potęgi (próby odzyskania dawnego status quo są motorem napędowym całej historii) i muszą sobie radzić w świecie, w którym w żyłach oprócz krwi płynie także alkohol i cholesterol. To akurat już dość ograny motyw (choćby Co robimy w ukryciu Jemaine Clementa i Taika Waititiego); tutaj Przygoda nadał mu lokalnego kolorytu. Nie zabrakło też obyczajowych wtrąceń - każda scena, w której pojawia się Aśka, partnerka Janka, jest komiczna i uroczo przerysowana.
Szybkiej opowieści towarzyszy, jak zwykle, niezwykle elastyczna i satyryczna kreska Pawła. Artysta nie potrzebuje wielu szczegółów, by nadać opowieści adekwatnej immersji. Gdzieś tam naszkicuje bloki, machnie sklep monopolowy, parę nagrobków, jakieś drzewa i to wystarczy (pomijając ekspresyjne ruchy bohaterów) by wciągnąć czytelnika w historię. Artysta też nieźle operuje kolorami. Część scen dziejąca się w nocy, mimo ograniczonej palety, wygląda bardzo klarownie. Kolor bluzy Janka jest intensywny, ale nie przytłacza. Zachód słońca mile wpada w fiolet, sepia udanie obrazuje wspomnienia z przeszłości. Również kolorystyka wypełniająca dymki nie została wybrana przypadkowo i odpowiednio dopowiada wydarzenia fabularne.
Gdyby Kurhan Eryka Krwiopijcy ukazywał się w Świecie Młodych, dziś miałby ten sam status co kultowe komiksy z czasu PRL. Gdyż operuje tą samą poetyką zarówno w tworzeniu historii jak i operowaniu awanturniczo-humorystyczną kreską. A drugi sezon zaczyna się w tym miejscu (
) bądź w tym (Facebook).










