Sobotnie wydarzenia w Krakowie wstrząsnęły i pozostawiły trwały ślad w świadomości tych, którzy byli na miejscu, ale także tych, do których dotarła wiadomość o tragedii.
Bo kiedy odrzucimy całą fizyczność zdarzenia i złe emocje, jakie wywołało nieoczekiwane, nieprzewidywalne zachowanie 24-letniego napastnika, pozostaje smutek. Smutek w najczystszej postaci, który utrudnia znalezienie odpowiedzi na jedno, pozornie proste pytanie: dlaczego?
Nie sposób wytłumaczyć tego racjonalnie. To nie był wypadek, nieszczęśliwy zbieg okoliczności. To było ludzkie działanie, którego skutków nie da się cofnąć.
Podobnie jak nie udało się znaleźć racjonalnego wytłumaczenia zabójstwa prezydenta Gdańska Pawła Adamowicza, do którego doszło niemal osiem lat temu, 13 stycznia 2019 roku.
Jak kruche i nietrwałe jest wszystko, co nas otacza. Jak kilka czasem potrzeba, by zwyczajny dzień na zawsze podzielił życie na to, co było, i to, co nastąpiło później.
Pozostaje wyciszenie i refleksja. Może właśnie dlatego warto dziś wrócić do Krakowa w słowach piosenki Marka Grechuty i Myslovitz:
Kraków hejnał gra – tak wita mnie.
Patrzy na mnie jakby wiedział, że
wracam po to by, choć na kilka chwil
zamknąć oczy i móc uwierzyć, że…
nie zrobię więcej zdjęć – tak, wiem.
Nie będę prosił, ale – tak, wiem:
to przecież żaden grzech – tak, wiem.
→ (mb)
9.11.2026
• zdjęcie tytułowe: Rynek Główny w Krakowie, widok na Bazylikę Mariacką, foto: Mariusz Baryła / Gazeta Trybunalska
• więcej o Krakowie: > tutaj
