Święto Niepodległości można obchodzić na wiele sposobów. Ja wybrałem Progresję i Kamelot i nie uważam tego za wybór mniej patriotyczny. Jedną z najmniej docenianych zdobyczy wolnej Polski jest to, iż możemy słuchać czego chcemy i kogo chcemy, i to na żywo, a nie z przegrywanej po raz piąty kasety. W 1984 roku przyjazd Iron Maiden za żelazną kurtynę był wydarzeniem z kategorii cudów, dziś Warszawa to obowiązkowy przystanek praktycznie każdej liczącej się trasy. Normalny europejski kraj. Lepszego prezentu na 108. urodziny niepodległej trudno sobie wyobrazić.
Zacznę od pochwały dla akustyków: było słychać bas, który na większości metalowych koncertów istnieje głównie w teorii i na plakacie. Linie Seana Tibbettsa miały wyrazisty kontur i realnie wypełniały dół pasma, zamiast rozpływać się w bliżej nieokreślonym buczeniu. Gitara Thomasa Youngblooda nie zagłuszyła reszty zespołu, wokal Karevika brzmiał czytelnie, a orkiestracje i chóry – u Kamelot, w dużej mierze z taśmy – było znakomicie słychać.
Kamelot promuje nowy album „Dark Asylum”, ale zachował równowagę w porównaniu z poprzednimi płytami. Pięć utworów z nowej płyty – od otwierającego „Ashen World”, przez „Godlike Alchemy”, tytułowy „Dark Asylum” i „Ivy, My Dear”, po „Sanctuary” – plus solidna reprezentacja „Haven” („Liar Liar”, „Revolution”, „Veil of Elysium”) i dwa numery z „The Awakening” („Opus of the Night”, „One More Flag in the Ground”). Erę Khana przypomniały „Karma”, „Rule the World”, „The Great Pandemonium” i bisowy „March of Mephisto”. Proporcje mówią same za siebie: Tommy Karevik jest w zespole już dłużej niż Roy Khan, więc nie jest już „nowym wokalistą”. Osobiście oddałbym jeden z nowych utworów za „Forever” lub „Center of the Universe”, ale zdaję sobie sprawę iż setlista nie jest z gumy a trasa promocyjna rządzi się swoimi prawami.
Dramaturgia była bez zarzutu. Koncert set trzymał tempo, a obowiązkowy rytuał w postaci solówek perkusyjnej i klawiszowej spełnił swoją podwójną funkcję: dla jednych popis wirtuozerii, dla innych okienko na wizytę przy barze 
Bis z „March of Mephisto” i „Sacrimony (Angel of Afterlife)” to dwa najcięższe strzały na koniec, znakomicie domknęły muzyczną klamrą niemal 2-godzinny set.
U Kamelot perfekcyjne wykonanie to norma, praktycznie jak w szwajcarskim zegarku. Nie odnotowałem ani jednego momentu, w którym coś by się rozjechało, a przy tej gęstości aranżacji to nie jest takie łatwe.
Tommy Karevik był w znakomitej dyspozycji i dawał z siebie wszystko: od pierwszych taktów „Ashen World” po ostatni refren „Sacrimony”. Górne rejestry bez zadyszki, teatralna ekspresja dawkowana z wyczuciem, ani śladu oszczędzania się na trudniejsze partie. Wspierała go growlingiem Ignacia Fernández, była Miss Chile. Trzeba przyznać, iż kontrast między koroną miss a growlem rodem z czeluści piekieł to najbardziej imponująca skala metafora symfonicznego metalu, jaką ostatnio słyszałem. Przy tym nie była to atrakcja dla oka, tylko pełnoprawny wokalny kontrapunkt, który dodawał nowym utworom niezbędnej drapieżności.
Thomas Youngblood robił swoje: chwytliwe riffy, melodyjne leady, zero zbędnych popisów. Oliver Palotai trzymał na barkach całą orkiestrową architekturę, a w swojej solówce pokazał, iż klawisze w Kamelot to coś więcej niż tapeta. Sean Tibbetts – wreszcie słyszalny – wnosił też na scenę sporo energii, a Alex Landenburg grał z precyzją metronomu, który dodatkowo ma groove i widowiskową technikę.
Kamelot wciąż ma talent do chwytliwych refrenów, a to, iż trafiają one także do młodszej publiczności, widać było pod sceną. Zespół, który po ponad trzydziestu latach zdobywa nowych słuchaczy, nie ma powodów do kompleksów. Problem w tym, iż formuła powoli się wyczerpuje: symfoniczne intro, marszowe średnie tempo, hymnowy, nośny refren z wysoką partią Karevika, orkiestrowe crescendo, chór. Nowe utwory można by bez większego ryzyka wymieszać z tymi z „Haven” i mało kto by się zorientował. Innymi słowy, Kamelot od lat szyje garnitury u tego samego krawca. Leżą idealnie, ale w szafie wisi już piąty garnitur, bardzo podobny do poprzednich czterech.
Paradoks polega na tym, iż właśnie ten warsztat daje zespołowi luksus ryzyka. Dłuższa suita, akustyczny przerywnik, odważniejsze zmiany tempa, mniej oczywiste, może bardziej dysonansowe harmonie. Muzycy tej klasy poradziliby sobie z każdym z tych pomysłów bez trudu. Wolność to także wolność do zmiany formuły. Tego życzę Kamelot na kolejną płytę, zanim perfekcja zmieni się w monotonię.
Relacja : Piotr Popa
