**Kochamy cię, synu, ale nie odwiedzaj nas więcej.**
Stare małżeństwo mieszkało całe życie w małym domku, który zestarzał się razem z nimi. Ale przeprowadzki nie chcieli choćby słyszeć.
Wieczorami często wspominali przeszłość szczęśliwe chwile, których było wiele. Dzieci dawno dorosły, założyły własne rodziny. Córka, Kinga, mieszka w sąsiedniej wsi, więc często wpada z wizytą, a wnuki sprawiają, iż w domu nigdy nie jest cicho. Syn, Bartosz, wyjechał daleko, pięć lat temu, pochłonięty pracą i obowiązkami. Z nową żoną spędzał urlopy za granicą. Niedawno zadzwonił i oznajmił, iż wpadnie w odwiedziny.
Rodzice uradowali się niezmiernie. Ojciec, Jan, ruszył rowerem po zakupy, a matka, Halina, zastanawiała się, co ugotować, by ucieszyć ukochanego syna. Odliczali dni do jego przyjazdu. Bartosz niedawno wziął drugi ślub pierwsza żona ciągle gdzieś uciekała, więc się rozstali. Dzieci nie mieli, teraz budował życie od nowa.
Bartosz przyjechał wieczorem, zjadł kolację i od razu padł spać. Rodzice usiedli przy nim w milczeniu, by choć popatrzeć rozmowa nie wchodziła w grę, podróż go wykończyła.
Nasz chłopak się wyśpi, a jutro pomoże narąbać drewna szepnął Jan. Wywieziemy gnój ze stajni, przywieziemy choinkę i ubierzemy dom jak dawniej. Od kilku lat nie stawialiśmy już świątecznego drzewka.
Halina dodała cicho:
I w spiżarni trzeba naprawić podłogę, bo się zaraz zawali.
Ojciec poszedł spać, ale matka nie mogła oderwać się od syna, poprawiała kołdrę, układała poduszkę.
Rano Jan rozpalił w piecu, by było ciepło, gdy Bartosz wstanie. Halina zaczęła piec ciasto. Syn obudził się koło południa, stwierdził, iż dawno nie spał tak twardo. Po śniadaniu włączył telewizor i rozsiadł się wygodnie, by obejrzeć film.
Synu, pomożesz ojcu z drewnem? spytała Halina.
Mamo, jestem tylko na parę dni, zdążę jeszcze. Niech tata napali w łaźni.
Staruszkowie w milczeniu nosili wodę ze studni, by przygotować kąpiel.
Po obiedzie Jan poprosił:
W stajni gnój zalega. Młody jesteś, silny, zajmij się tym.
Co ty, tato, myślisz, iż w mieście się nie narabiam? Przyjechałem odpocząć, a wy od razu do roboty.
Po łaźni Bartosz sięgnął po przywiezioną wódkę i zaczął narzekać na życie. To na drogie meble w dużym mieszkaniu, to na rasowego psa, który tylko żre. Kobiety wszystkie nieudolne, praca bez sensu.
Rodzice nie wytrzymali, poszli spać. Bartosz obraził się, oznajmił, iż jedzie do Kingi, bo z nimi nudno. Halina zaczęła błagać, by nie siadał za kierownicę, zabrała kluczyki. Syn niemal wyważał drzwi, w końcu wrócił do pokoju, włączył telewizor na full.
Starzy leżeli, nie mogąc zasnąć. Jan podszedł do syna ten już chrapał. Wyłączył telewizor i położył się spokojnie.
Następnego dnia Bartosz poszedł do lasu, zmarzł, wrócił do domu i rozkoszował się ciepłem i herbatą, wylegując się na kanapie. O wczorajszym wieczorze nie pamiętał. Halina cały dzień cierpiała na migrenę.
Spakowali mu torby z wiejskimi smakołykami. Bartosz nie odmówił.
Tyle tego! Żona się ucieszy, takich kompotów nie jadła. U nas oczywiście wszystko jest, ale nie chcę was urazić, więc zabiorę. Zapomniałem tylko prezentów na Nowy Rok, ale nic straconego, następnym razem przywiozę.
Halina otarła łzę i powiedziała cicho:
Nie przyjeżdżaj więcej, synu. Kochamy cię, martwimy się, ale na kanapie poleżysz i u siebie. Telewizor masz droższy, lepszy.
Bartosz zrozumiał, iż ich zranił, ale nie wiedział, co powiedzieć. Machnął ręką, wsiadł do auta i odjechał do miasta, gdzie czekało na niego zwykłe piekło.
**Dzisiaj zrozumiałem, iż czasem miłość wymaga trudnych słów.**