Problem „efektów zewnętrznych” zajmuje ważne miejsce w ekonomii dobrobytu, gdzie definiuje się go jako sytuację, w której działania jednego podmiotu wpływają na użyteczność lub koszty innych podmiotów bez odpowiedniej rekompensaty rynkowej, co ma prowadzić do rozbieżności między kosztami prywatnymi a społecznymi. Z perspektywy austriackiej szkoły ekonomii – do której odwołał się autor prelekcji wygłoszonej 5 marca 2026 r., pan Bonawentura Lach – interpretacja ta napotyka jednak istotne trudności metodologiczne wynikające z subiektywnej teorii wartości oraz z prakseologicznego ujęcia działania ludzkiego. Użyteczność nie jest wielkością mierzalną ani agregowalną między osobami, dlatego pojęcia produktu czy kosztu społecznego nie posiadają ścisłego sensu analitycznego, a brak demonstrowanych preferencji uniemożliwia ocenę skali rzekomych „pozytywnych efektów zewnętrznych”. W wielu klasycznych przykładach „negatywnych efektów zewnętrznych” mamy ponadto do czynienia raczej z konfliktami dotyczącymi zakresu praw własności niż z odrębną kategorią ekonomiczną.
