Praktyka brazylijskiej artystki Any Vaz sytuuje się na przecięciu kina i sztuk wizualnych, a także wchodzi w dialog antropologią, ekologią, filozofią czy pedagogiką. Nawiązując do tradycji kina eksperymentalnego spod znaku Third Cinema – radykalnego ruchu filmowego, który narodził się w Ameryce Łacińskiej w latach 60-tych – Vaz podważa zachodnie reżimy reprezentacji oraz dekonstruuje rolę kamery jako narzędzia obserwacji, podglądania i sprawowania kontroli. W zamian traktuje tworzenie filmów jako formę budowania relacji i opowiada się za „kinem ucieleśnionym” (embodied cinema), w którym to ciało i afekty wysuwają się na pierwszy plan. Wystawa A câmera é o corpo przyjmuje postać wielowątkowego kolażu obrazów, dźwięków i głosów, obejmujących różne obszary geograficzne i konteksty kulturowe, które w spójną całość splata czułe spojrzenie artystki, wyczulonej na globalne procesy przepływu idei, znaczeń i ciał. W wielu pracach Vaz powraca także do Brasílii, w której się wychowała. W modernistycznej tkance rodzinnego miasta tropi paradoksy, sprzeczności i aspiracje wpisane w utopijny projekt nowoczesności oraz przygląda się temu, jak dzisiejszy krajobraz Brazylii naznaczony jest przez dziedzictwo kolonializmu.
Ana Vaz, A câmera é o corpo
Mudam Luxembourg, 3 Park Dräi Eechelen, Luksemburg

Ana Vaz, kadr z filmu Apiyemiyekî?, 2019, dzięki uprzejmości artystki i Mudam Luxembourg





